tag:blogger.com,1999:blog-65916500559498505752012-02-11T03:16:29.977-08:00Art Blog! Since 7th August, 2008. Real Pleasure Is Just Creation In Life.Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.comBlogger2711100tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-4802832058055748512012-02-05T00:29:00.000-08:002012-02-05T00:29:20.802-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPlayer%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C02%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style><!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}p {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0in; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0in; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:.5in .3in .5in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-columns:2 even .5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}@page Section2 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section2 {page:Section2;}--></style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div class="Section1"> <div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေခ်ာ႔ကလက္ ခ်က္တင္</span></b></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"><o:p></o:p></span></b></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><br /></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">“ခ်စ္တယ္ကြာ” </span></b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေျပာစို႔…<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အဲဒီလို ခံစားမႈ အျပည္႔နဲ႔ ကိုယ္႔ႏွလံုးသား သံစဥ္ကို<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">သီဆိုလိုက္ေတာ႔…<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ပန္းကေလးေတြ ေပၚမွာ နားေနတဲ႔ လိပ္ျပာကေလးေတြေတာင္…<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေက်ာက္ရုပ္ ျဖစ္သြားတယ္။<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><br /></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အႏူးညံ႔ဆံုးခံစားမႈက<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္႔ႏွလံုးသားကို အျမဲႏုပ်ိဳေစလွ်က္ေပါ႔<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အခ်စ္ဆိုတာ..<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ႏွလံုးသား စက္မႈဇုန္ထုတ္ ေရာင္စံုခဲတံကေလးေတြပါပဲ<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တို႔ရဲ႕ အၾကင္နာကို ေဆးေရးခ်ယ္ဖို႔။<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><br /></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းလက္ဖ်ားကေလးကို ထိေတြ႕မိကတည္းက<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္႔ႏွလံုးသားဟာ <o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းအေမာေတြ ခိုနားရာ အိမ္ကေလး<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္း အျပံဳးေတြ အပ္ႏွံရာ ဘဏ္တိုက္ကေလး<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းကိုယ္သင္းရနံ႔ကို ရႈရိႈက္မိကတည္းက<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္႔စိတ္အလွ်င္လည္း တိမ္လို ေပါ႔ပါးသြားေတာ႔တယ္။<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><br /></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">၀ါဂြမ္းကေလး ၀င္စားတဲ႔ ေမေရ…<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒီတစ္ညမွာေတာ႔…<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">စေတာ္ဘယ္ရီခင္းနဲ႔ တူတဲ႔ မင္းႏႈတ္ခမ္းပါးေလး<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္ေမာ႔ေသာက္တဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္ ႏႈတ္ခမ္းမွာ<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">လာေရာက္ ခိုနားပါကြယ္။<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><br /></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းရဲ႕ သြယ္ေပ်ာင္းတဲ႔ အလွကို <o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္ကဗ်ာဖြဲ႕မိရင္…<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အခုထိ ရင္နာေနရတုန္းပဲ<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဘာလို႔ဆိုေတာ႔…<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္႔ႏွလံုးသား တံဆိပ္ ခတ္ႏွိပ္ထားတဲ႔<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဓါးေမာ႔ေလး…<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းရဲ႕ အဖိုးတန္္ ဓါးအိမ္ေလးထဲ ေမွးစက္ခြင္႔မရေသးလို႔ေလ။<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းရဲ႕ ဂႏၳ၀င္ဓါးအိမ္ကေလးကေတာ႔<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အေမႊးတဖြားဖြားနဲ႔<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">လွလို႔ ပလို႔။<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><br /></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မႈိပြင္႔နဲ႔ တူတဲ႔ ကိုယ္႔ အခ်စ္ေတြကေတာ႔<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ရာသီလည္ အလြမ္းမိုးေရေတြ စြတ္စိုတိုင္း<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ရုန္းကန္လႈပ္ရွား…<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အလုပ္မ်ား ကုန္ၾကတယ္ကြယ္…။<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><br /></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">“ခ်စ္တယ္ကြာ” </span></b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေျပာစို႔<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္႔တို႔ ရင္ခုန္သံေတြ လွ်ပ္ကူးခ်ိန္<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္တို႔ အၾကင္နာေတြ ေျပာင္ေျမာက္ခ်ိန္<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္တို႔ လက္ေတြ ျမဲျမံေနခ်ိန္<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"><o:p>&nbsp; </o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">“ခ်စ္တယ္ကြာ” </span></b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေျပာစို႔<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္တို႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြ စြတ္စို လင္းလက္ခ်ိန္<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">“ခ်စ္တယ္ကြာ”<o:p></o:p></span></b></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မဟူရာ လြင္ျပင္ထဲ…<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ၾကယ္ေတြ လင္းလက္<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကိုယ္တို႔<span>&nbsp; </span>. . . . ကိုယ္တို႔<span>&nbsp; </span>. . .<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .<o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><br /></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ။<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>။</span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><br /></div><div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေက်ာ္ညိဳေသြး<o:p></o:p></span></b></div></div><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"><br clear="all" style="page-break-before: always;" /> </span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-480283205805574851?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-58452447558518045722012-02-05T00:05:00.001-08:002012-02-05T00:05:32.743-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><strong>အဖ်ား ၂</strong><br /><strong></strong><br /><br /><br />ေမာင္ေျပာမယ္….<br />ဒါေပမယ္႔<br />ေမာင္ေခ်ာႏြယ္လည္း မဟုတ္လို႔<br />စကားလံုးေရြးခ်ယ္မႈလည္း<br />အားနည္းတယ္။<br /><br />ေတာၾကီး မ်က္မည္းလို ျမိဳ႕ျပထဲ<br />၀ံပုေလြေတြ နဲ႔ အဆင္ေျပလည္း<br />ခဏေပါ႔…။<br />ရွင္ဖုိ႔ က်န္ေနတဲ႔ အသက္အပိုင္းအျခားမွာ<br />ရႈပ္ေနတဲ႔ ၾကိဳးေတြ ေတြ႕တိုင္း<br />မ်က္၀န္း ၀ိုင္း၀ိုင္းေတြနဲ႔ ေငးၾကည္႔ရံု။<br /><br />ပံုျပင္ထဲက မင္းသမီးေလးဟာ<br />မင္းသားေလးကို အေပ်ာက္မခံ<br />သိပ္ခ်စ္ရွာသတဲ႔ ကြယ္..။<br />ဒါနဲ႔ပဲ…<br />ကိုယ္ဟာ အလွမ္းေ၀းတဲ႔ ျမိဳ႕ရဲ႕နာမည္ကို<br />စာရြက္အလြတ္ေတြေပၚမွာ<br />ျပြတ္သိပ္ေနေအာင္ ေရးခ်<br />လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ သံစဥ္ကို လူမျမင္ေအာင္ တီးခတ္ေနမိေတာ႔တယ္ေလ။<br /><br />လူေတြ ရွာေဖြမေတြ႕ရွိခင္ကတည္းက<br />ကမာေကာင္ေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ<br />ပုလဲ ရတနာေတြ ရွိခဲ႔တယ္…။<br /><br />ေဆာင္းဦး ရြက္ေၾကြေတြနဲ႔<br />ခ်စ္သက္ေသ မျပႏိုင္တဲ႔အခါ…<br />အိပ္ရာထက္က လြမ္းဖ်ား ဖ်ားေနတဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးအတြက္<br />မင္းနဲ႔ သိပ္တူတဲ႔ သက္မြန္ျမင္႔လည္း မကယ္ႏိုင္။<br /><br />ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ဦးၾကားမွာ<br />အထင္လြဲျခင္း မိုးတိမ္ေတြနဲ႔ ေရာယွက္ေနတဲ႔ အေငြ႕အသက္<br />တစ္ေယာက္စားတဲ႔ ေခ်ာ႔ကလက္မွာ<br />တစ္ေယာက္က လွ်ပ္ကူးခ်ိဳျမိန္ႏိုင္မႈ အစြမ္းအစ<br />သာဓက ျပလို႔ မရတဲ႔ ခံစား ေပ်ာ္၀င္ႏိုင္ျခင္းပါကြယ္႔။<br /><br />မင္းစိတ္မွာ သေဘာမေတြ႕တဲ႔ အေရာင္အေသြးနဲ႔ ၀တ္ရံုေတြလည္း ေဆြးေျမ႕ခဲ႔တာ…<br />ငါ႔ဂစ္တာေလးကို အျဖဴေရာင္ သုတ္လိမ္း လိုက္ကတည္းက..။<br /><br />အိပ္မက္ရဲ႕ ဥယ်ာဥ္ထဲ<br />ေတာကစားထြက္မိတဲ႔အခါ<br />တယ္လီဖုန္း ေလးေတြလည္း ခြန္အားမဲ႔လုိ႔<br />တယ္လီပသီ နဲ႔ ဆက္သြယ္ၾကည္႔တယ္…<br />“ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာျပင္ပ” တဲ႔။<br /><br />အလိုေတာအရ…<br />မေမႊးႏိုင္တဲ႔ ပန္းပြင္႔ေတြ အေၾကာင္း<br />စာလံုးေပါင္း မမွားခ်င္ဘူးကြယ္။<br /><br />သိုးကေလး တစ္ေကာင္လို ျဖဴစင္ဖုိ႔<br />ေခြးကေလးတစ္ေကာင္လို သစၥာရွိဖို႔<br />ေၾကာင္ကေလး တစ္ေကာင္လို မကုတ္ျခစ္ဖို႔<br />သိဂၤ ါရ ေမာင္းကြင္းေလးကို ၀တ္ဆင္ထားပါရဲ႕<br />ဘယ္ဘက္လက္သူၾကြယ္မွာ။<br /><br />ကမၻာေပၚမွာ…<br />ပံုျပင္ေတြ အေျမာက္အမ်ားရွိခဲ႔လည္း<br />ရာဇ၀င္တြင္ဖို႔က…<br />“ႏိုင္း” ေလာက္ရွိမွ ျဖစ္မယ္။<br /><br />သစ္ပုတ္ပင္ေအာက္က<br />အခ်စ္ရုပ္ရွင္ေတြလည္း<br />ဒ႑ာရီေတြထဲ…<br />နစ္ျမဳပ္၀င္ၾကတယ္။<br /><br />ေတာၾကီး မ်က္မည္းလို ျမိဳ႕ျပထဲ…<br />သမင္ေလးေတြနဲ႔လည္း ယွဥ္မေျပးခ်င္<br />ျခေသၤ႔ေတြနဲ႔လည္း တမင္မေတြ႕ခ်င္<br />က်ားရဲေတြနဲ႔လည္း ကစားပြဲမလုပ္ခ်င္<br />ငွက္ကေလးေတြ ကိုလည္း ရမၼက္ေတးတို႔နဲ႔ မဖ်ားေယာင္းခ်င္ဘူးကြယ္။<br /><br />အၾကင္နာမဲ႔တဲ႔<br />၀ကၤပါ လွည္႔ကြက္ေတြထဲ<br />၀ံပုေလြေတြနဲ႔<br />အဆင္ေျပလည္း ခဏေပါ႔။<br /><br />ကိုယ္႔အသက္ရႈသံေတြ တြန္႔ေခါက္<br />ေအာ္လ္တာေနးတစ္ဖ္ ေတးသီခ်င္းေတြရဲ႕ ျပက္ရယ္ေအာက္မွာ<br />ကိုယ္ဒူးေထာက္ က်တဲ႔ အခါ<br />အသက္ကယ္ေဆး အျဖစ္<br />ဆက္သြယ္ေပးပါကြယ္ … ။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။<br /><br /><br /><strong>ေက်ာ္ညိဳေသြး</strong><br /><strong> </strong><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-5845244755851804572?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-63753139696937184492012-01-29T00:33:00.001-08:002012-02-04T23:38:20.609-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>ဂ်မ္းဘံုမ သို႔…<br /><br /><br /><br /><strong>ဒီအစိုးရကလည္း..</strong><br /><strong>ဟိုအစိုးရပါပဲ ဆိုတဲ႔ တယူသန္ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔</strong><br /><strong>နင္ကလည္း အဲဒီမွာပဲ ဆက္ေန။</strong><br /><br />အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းေတြကလည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔<br />အလြမ္းသီခ်င္းေတြကလည္း တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္<br />အသစ္ထြက္ေန။<br /><br />အိမ္မွာ ေမြးထားတဲ႔ ေခြးမ ကလည္း တစ္သားျပီးတစ္သား<br />နင္ထြက္သြားတုန္းက ေမြးတဲ႔ အငယ္ဆံုးေခြးလည္း<br />အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ျပီ။<br /><br />နင္ပါဖူးခဲ႔တဲ႔ ဇာတ္ကားထဲက ေခါင္းေဆာင္မင္းသားလည္း<br />အကယ္ဒမီရျပီ။<br /><br />ငါက စိတ္ေပါက္ေပါက္ ရွိတိုင္း…<br />“ေကာင္မေလးရယ္…<br />ည ေရာက္တိုင္း မည္းေမွာင္ေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ၾကီးကို<br />နင္႔မ်က္လံုးေတြ ခဏ ငွားလိုက္ပါဟာ”<br />“တံုးတိုက္တိုက္ က်ားကိုက္ကိုက္ေပါ႔<br />&nbsp; နင္႔ပါးျပင္မို႔မို႔မွာ…<br />&nbsp;&nbsp; ကိုယ္႔သစၥာ လယ္ယာတစ္ကြက္<br />&nbsp;&nbsp; ထြန္ယက္ပါရေစ…” ဆိုျပီး…<br />အဲဒီလို ေပါေတာေတာ ကဗ်ာေတြနဲ႔<br />နင္ေနတဲ႔ စကာၤာပူကို ခဏ ခဏ လွမ္းသေရာ္မိတယ္။<br /><br />ေအး…<br />ႏွမ္းတစ္ေစ႔ နဲ႔ ဆီမျဖစ္ေပမယ္႔<br />စာရြက္ျဖဴျဖဴေပၚ အဲဒီႏွမ္းတစ္ေစ႔ကို တင္ျပီး<br />နင္႔လက္သန္းနဲ႔ ဖိၾကည္႔လိုက္တိုင္း စိမ္႔ထြက္လာမွာက<br />ငါ႔မ်က္ရည္ေတြ ဟ ငါ႔မ်က္ရည္ေတြ…။<br /><br /><br />ဒီကဗ်ာကို ေရးျပီး ဟိုဟိုဒီဒီ မဂၢဇင္းေတြကို ပို႔ၾကည္႔ေတာ႔<br />“ကဗ်ာက ရည္းစားစာ ဆန္ေနလို႔”<br />“ရီယယ္လစ္ဇင္မ္ ျဖစ္ေနလို႔”<br />“အခ်စ္ကဗ်ာ ျဖစ္ေနလို႔”<br />“ေခတ္ျပိဳင္ကဗ်ာ ထဲမွာ မပါ၀င္လို႔”<br />“ကေလာင္သစ္ကဗ်ာ ျဖစ္ေနလို႔”<br />“စကားလံုးေရြးခ်ယ္မႈ အားနည္းေနေသးလို႔”<br />“မူ နဲ႔ မကိုက္ညီလို႔”<br />“ငါ႔ကဗ်ာ ပထမပိုဒ္ကို စာေပစိစစ္ေရးက ခြင္႔မျပဳလုိ႔” ဆိုျပီး…………<br />ဘယ္အယ္ဒီတာအေကာင္းစားကမွ ငါ႔ကဗ်ာကို မေရြးၾကဘူး။<br /><br />ကဗ်ာရြတ္ပြဲေတြရွိလို႔<br />ရွားရွားပါးပါးရွိတဲ႔ ဒီကဗ်ာကို ထုတ္ရြတ္မိရင္လည္း<br />မ်က္မွန္ထူထူတပ္ ထားတဲ႔ ကဗ်ာဂ်ပိုးမေလးေတြက<br />ျပံဳးစိစိ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ဟ<br />တခ်ိဳ႕ကလည္း...<br />ငါက ကဗ်ာကို မာန္တက္ျပီး ရြတ္ေနေတာ႔<br />သူတို႔က မ်က္ႏွာေတြ ေအာက္ခ်လို႔...<br />ေခါင္းေတြ တြင္တြင္ ငံု႕ထားၾကတယ္....။<br />(ဒီကဗ်ာ ရြတ္တာကို ၾကားရတာ သူတို႔စိတ္ထဲ ရွက္ၾကလို႔ ေနမွာ....)<br />တခ်ိဳ႕ကလည္း...<br />ေခါင္းေတြ ဘာေတြကုတ္လို႔<br />အေညာင္းေတြဆန္႔ လက္ေတြ ခ်ိဳးလို႔ေပါ႔ေလ...။<br />တခ်ိဳ႕ဆို သက္ျပင္း...ေတာင္ ခ်လိုက္ေသးတယ္။<br /><br /><br />ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေလ…<br />ငါကလည္း ရွစ္တန္းတုန္းက<br />ကဗ်ာရူးစာရူး ေမာင္ရဲ၀င္း ေရးတဲ႔ ပံုစံနဲ႔<br />ဒီကဗ်ာကို ေရးလိုက္မိတာကိုး<br />ရွိေစ…ေတာ႔။<br /><br />နာဆာကေန<br />အာကာသ ယာဥ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္စင္းပဲ လႊတ္လႊတ္<br />နင္ေရာ…<br />ငါေရာ…<br />မိုက္ခရိုေဆာ႔ဖ္ ၀င္းဒိုးစ္ ကို သံုးေနရတုန္းေပါ႔။<br /><br />နင္က ဟိုမွာရွိေနတာေတာင္…<br />လိုင္စင္ ဗားရွင္းန္ေတြ ၀ယ္မသံုးဘူး<br />ဒီလိုဆိုလည္း…<br />ဖြံ႕ျဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံကို နင္ျပန္မလာနဲ႔ဦး<br />၀ိုင္စီဒီစီ ၀န္ထမ္းေတြ…<br />နင္႔ကို အမႈိက္ကားၾကီးနဲ႔ ထည္႔သယ္သြားၾကမွာ စိုးလို႔ပါ…<br />ဟာ…။<br /><br /><br />ေက်ာ္ညိဳေသြး</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-6375313969693718449?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-8920230288088781712012-01-08T01:33:00.001-08:002012-01-08T01:33:51.069-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPlayer%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style><!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}--></style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာင္းသားသစ္ေတး<o:p></o:p></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အကဲခတ္တုန္း…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အိပ္စက္ေနတဲ႔ ကေလးငယ္ ၊ လူးလြန္႔လာလို႔ ႏိုးသြားမလားအကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အံု႔ေနတဲ႔ မိုး<span>&nbsp; </span>ရုတ္တရက္ ရြာခ်မွာလား အေတြးလိုမ်ိဳး<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ပန္းအဖူးေတြ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေတာင္ပံဖ်ပ္ဖ်ပ္ခတ္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ပြင္႔ဖတ္ေတြ နတ္သမီးအကနဲ႔ လွလာမလား<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အကဲခတ္တုန္း…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေနမင္းကို ေမာ႔ၾကည္႔…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တိမ္ေတြကို ေမာ႔ၾကည္႔…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မိုးေလ၀သ အသိနဲ႔ သဘာ၀ကို ရင္ဘတ္ဖိလို႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ရဲမလိုနဲ႔ ၊ ဆြဲမလိုနဲ႔ ၊ ကဲမလိုနဲ႔ ၊ သည္းမလိုနဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တြဲမလိုနဲ႔ ၊ ခြဲမလိုနဲ႔ ၊ ခ်ဲမလိုနဲ႔ ၊ ခၽြဲမလိုနဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စကားအထာ အသြားအလာ အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အေျခအေန အေထြေထြကို ေျပမေျပ အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဇာတ္အသြားအလာ မျပတ္သားတာေၾကာင္႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ပါးစပ္နားလက္ကာလို႔ အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ပိတုန္းက ေရာင္စံုပန္းပြင္႔ေတြ ထဲက တစ္ပြင္႔ကို အကဲခတ္သလို<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဒီေရက လေရာင္ကို အကဲခတ္သလို<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေရးဆြဲသူက ေဆးစက္က်ရာကို အကဲခတ္သလို<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အျမဲမျပတ္ ပတ္သက္ဖို႔အတြက္ အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မေသခ်ာေသးလို႔ ၊ မေရရာေသးလို႔ ၊ အေနမၾကာေသးလို႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အေသအခ်ာေတြးလို႔ အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အေျဖဆိုင္းထားဆဲ ေလလိႈင္းထဲက အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေအးမလား ၊ ေႏြးမလား ၊ ေဆြးမလား ၊ အေတြးက အထပ္ထပ္နဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စိုေျပတဲ႔ သစ္ပင္ေတြနဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေမႊးျမတဲ႔ ပန္းမာန္ေတြၾကား<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေျပးလႊား ဘယ္လိုမ်ား အရြယ္ေရာက္လာမလဲ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">သိပ္တိုေတာင္းေနတဲ႔ အတၱစိတ္ကို<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">သံသရာက ဆြဲဆန္႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အျမဲလန္႔ေနရတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">သစ္ရြက္ေတြထဲ ပါသြားတဲ႔ အဓိပၸါယ္ေတြ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ၾကီးထြားလာတဲ႔ အရည္ရႊမ္းသစ္သီးေတြ အတြက္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အကဲခတ္တုန္း…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အကဲခတ္တုန္းေပါ႔…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မရပ္ေသးတဲ႔ စကၠန္႔ေတြလည္း ေနေရာင္ျခည္ကို အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ ဗံုသံနဲ႔ ပဥၥလက္ဆန္တဲ႔ အကေတြလည္း နရီစည္း၀ါးကို အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကုန္ထမ္းသမား ဂ်င္းန္ေတြလည္း နတ္သမီးရဲ႕ ပိုးရံုလႊာကို အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ရန္ကုန္က ပလက္ေဖာင္းေတးလည္း မႏၱေလးက မဟာ၀ိဇၨာကို အကဲခတ္တုန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စာအိတ္ထဲက အခ်စ္ကဗ်ာေလးလည္း စာတည္းမႈးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အကဲခတ္တုန္း…<span>&nbsp;&nbsp; </span>။<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 11pt;">ေက်ာ္ညိဳေသြး<o:p></o:p></span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-892023028808878171?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-86513389959714222362012-01-08T01:10:00.001-08:002012-01-08T01:10:27.309-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPlayer%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C02%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style><!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.45pt 841.7pt; margin:.5in .5in .5in .5in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}--></style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ၾကယ္ေငးသူ<o:p></o:p></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">လက္ရွိမွာ ျပန္ေတြးၾကည္႔ေတာ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘ၀မွာ ဘယ္လို ေနထိုင္လာခဲ႔သလဲဆိုတာ မမွတ္မိေတာ႔ပါဘူး။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ထို႔အတူပါပဲ…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘယ္လို အိပ္မက္မ်ိဳးေတြ မက္ခဲ႔သလဲဆိုတာလည္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မမွတ္မိေတာ႔ပါဘူး။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘ၀ဟာ အိပ္မက္မဟုတ္ဘူးလို႔ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဟန္ေဆာင္ျပီး အၾကိမ္ၾကိမ္ေအာ္ခဲ႔ဖူးတာလည္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အိပ္မက္ဟာ ဘ၀ကို ၾကံ႕ခိုင္ေစဖို႔ ေလ႔က်င္႔ခန္းေပးေနရဆဲပါပဲ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တခ်ိဳ႕အိပ္မက္ေတြဟာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ တူတယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ပူေႏြးေနတုန္းမွာ အရသာ ေပၚလြင္တာ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တခ်ိဳ႕အိပ္မက္ေတြ က်ေတာ႔ အိုက္စ္ခရင္မ္ နဲ႔တူတယ္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေအးခဲထားလိုက္မွ အရသာထူးတာမ်ိဳး<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘ၀ထဲ ေလွ်ာက္သြားၾကည္႔ေတာ႔…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မနက္ဖန္တိုင္းဟာ စက္၀ိုင္းရဲ႕ ေကြးေနတဲ႔ အနားေတြလိုပါပဲ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အနီးကပ္ေျဖာင္႔တန္းသလိုထင္ရေပမယ္႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေကြးေကာက္တဲ႔ သတၱိေတြ တေရးေရးနဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မမွတ္မိခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အဲဒီေန႔ရက္ေတြဟာ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အမွတ္တရ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ပ်င္းရိဖြယ္ သစ္ရြက္မ်ား။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အိပ္မက္ေတြဟာ…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အိပ္စက္ေနတုန္းမွာ ျဖစ္ေပၚျပီး<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အိပ္စက္ေနတုန္းမွာပဲ ေပ်ာ္၀င္သြားၾကတာပဲ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တစ္ကယ္႔ လက္ေတြ႕မွာေတာ႔…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္းကို တျခားသူေတြဆီ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ျပန္ေျပာျပတတ္တဲ႔ သူေတြနဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို တစ္ကိုယ္ရည္ ပံုေဖာ္ျပီး<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘယ္သူ႔ကိုမွ ျပန္မေျပာျပတတ္တဲ႔ သူေတြလည္း ရွိၾကေပါ႔။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အဲဒီထဲမွာမွ…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မိမိမက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္ကို တျခားသူေတြကို ေျပာျပခ်င္တဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေျပာျပတတ္တဲ႔ သူ ျဖစ္ခဲ႔ေပါ႔။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အိုသြားတဲ႔သစ္ရြက္ေတြရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းနဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ၾကီးရင္႔သြားတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေတြရဲ႕ ၾကည္လင္တဲ႔ အေတြးအေခၚဟာ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘာမ်ားပါလိမ္႔။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘ၀ကို ၀တ္ရံုသစ္ ထြင္၀တ္တဲ႔ သူမ်ားနဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘ၀လမ္းေဟာင္းမွာ ေသသပ္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသူတခ်ိဳ႕လည္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မနက္ျဖန္ ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းေနၾကဆဲေပါ႔။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ခြန္အားေလး တစ္စံုတရာအတြက္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">လူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ အိပ္ကပ္မ်ားထဲမွာ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေငြအေၾကြမ်ား ၊ လိပ္စာကဒ္မ်ား ၊ တန္ဖုိးၾကီး အေ၀ရာမ်ား<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စကၠဴျဖဴမ်ား ၊ လက္ဖက္ရည္ ဖန္ခ်ိဳမ်ား ၊ ၀ိုင္နီနီမ်ား<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ႏွင္းဆီျဖဴပန္းမ်ား ၊ စေတာ္ဘယ္ရီႏႈတ္ခမ္းမ်ား<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဆင္စြယ္ေရာင္ ေဖာရင္းရွပ္မ်ား ၊ ၾကည္လင္ေသာ ရနံ႔နဲ႔ ပန္းသီးနီနီမ်ား<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အိမ္ဖြဲ႕ခဲ႔ရာ…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း (<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>?<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>) မ်ား …. ဆိုခဲ႔ရင္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကြင္းထဲမွာ…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">သစ္ပင္ ၊ တိမ္တိုက္ ၊ လမ္းမ ၊ အိပ္မက္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေရခိုးေရေငြ႕ ၊ သစ္သီး ၊ ေရာင္ျခည္တန္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေမႊးရနံ႔ ၊ ေတးသံ ၊ အရိပ္အေငြ႕ ၊ ပန္းခ်ီကား<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စက္၀န္း ၊ ၾကယ္စင္ ၊ စကၠန္႔ စသည္တို႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အဆင္ေျပသလို ထည္႔သြင္း လိုက္ၾကေပါ႔။<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><span>&nbsp; </span>။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး<o:p></o:p></span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-8651338995971422236?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-76654479457088744692012-01-08T00:58:00.000-08:002012-01-08T00:58:06.162-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPlayer%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style><!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}--></style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 11pt;">မင္းကဗ်ာက ငါ႔ဆီေၾကးနန္းရိုက္တဲ႔အခါ ဒီညေနမွာ ငါဟာ တဖန္ျပန္လည္ ႏိုးထလာခဲ႔ ေပါ႔<o:p></o:p></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အဲဒီကဗ်ာကို မင္းေရးတုန္းက အေျခအေနကို ငါ ခန္႔မွန္းမိတယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းရဲ႕ကဗ်ာဟာ လြင္႔ေနေမ်ာေနေပါ႔ တိမ္တစ္စလို<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ေတြ႕ေနရတဲ႔ တိမ္ခိုးဟာ လက္နဲ႔ ဖမ္းဆုပ္ဖို႔ေတာ႔ မလြယ္<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ကမၻာမေက်ာ္တိုင္း စာမေတာ္ဘူးလို႔ ေျပာမရသလို စာေတာ္တိုင္းလည္း ကမၻာမေက်ာ္တာ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ငါသိပါတယ္ေလ…။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ရည္းစားစာ ဆန္တဲ႔ ကဗ်ာလို႔ လူေတြက ေျပာၾကေပမယ္႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းေတြနဲ႔ မင္းပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔ စိမ္းလန္းမႈေတြ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေတြ႕တယ္… ေတြ႕မိတယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အဲဒီကဗ်ာကို ေရးတုန္းက မင္းဟာ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနခဲ႔တယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒါလည္း … ငါ႔ဘာသာ ငါခန္႔မွန္းတာပါေလ…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဟုတ္မယ္ထင္တယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေလာကၾကီးနဲ႔ မင္းနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနသလိုပါပဲ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဟိုးေ၀းေ၀း ကို ေမွ်ာ္ၾကည္႔တိုင္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">လွမ္းဖမ္းဆုပ္တိုင္း မမိေအာင္ လြတ္ထြက္သြားတတ္တဲ႔ ေဆာင္းပိုးေကာင္ေတြ ေလထဲ ရပ္တန္႔ေနသလို<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">စကားလံုး ၊ စကားစုေတြဟာ မင္းေရွ႕မွာတင္ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ေနၾကေပါ႔။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တခါတေလလည္း…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ရေပါက္ရလမ္းကေန ကိုင္ေဆာင္မိတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေငြအေၾကြေတြ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လို႔ေပါ႔…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းဟာ တေနရာရာကို ေရာက္သြားတယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">လူေတြ ၾကားထဲမွာေပမယ္႔ အစားအေသာက္ေတြနဲ႔ သူစိမ္းဆန္ေနခဲ႔ေပါ႔…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒါေပမယ္႔ မင္းဟာ “အိပ္မက္ထဲက မင္းကို မင္းက ျပန္ျပီး ျမင္္ေနရသလို” ခံစားေနရျပီး<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒါဟာလည္း ငါ႔အထင္ေရာက္မႈပါပဲ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အလုပ္ထဲမွာလည္း အလုပ္ထဲမွာပဲေပါ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">သြားၾကားက စားျပီးသား အသားစဟာ လွ်ာကို ေလွာင္ေျပာင္ေနသလိုမ်ိဳး<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒီေန႔အလုပ္ကို မနက္ျဖန္ လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားတိုင္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">“ဒီေန႔အလုပ္ကို မနက္ျဖန္ မေရႊ႕နဲ႔” စာသားကိုျမင္တိုင္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ရင္ထဲက အဆုပ္လိုက္ပြင္႔ေနတဲ႔ ငု၀ါေရာင္ အဖ်ားေတြ လည္း ေခတၱေရႊ႕ဆိုင္းရဆဲ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ညက်ရင္ ဖ်ားမယ္႔ အဖ်ားဟာ နား အနား ကပ္လို႔ ျခင္လို ေအာ္ေနတာေပါ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တနည္းမဟုတ္ တနည္းေတာ႔ မင္းယံုၾကည္ရာ တစ္ခုခု ရွိခဲ႔မွာ ေသခ်ာပါတယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တံခါးေပါက္ေတြ ၾကားထဲက မ်က္လံုးတစ္စံုကမ်ား မင္းကို ေစာင္႔ၾကည္႔ ေနမလား<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲမွာ မင္း လွမ္းၾကည္႔လိုက္တဲ႔ တိုက္အျမင္႔ဆီက မင္းကို ျမင္ေနတဲ႔ မင္းမ်က္ႏွာရုပ္ပံုကို<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေတြ႕တယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းအျပံဳးဟာ မင္းႏွလံုးနဲ႔ ဟာမိုနီ ပ်က္ေနေပါ႔။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မွတ္ပံုတင္ထဲက နာမည္နဲ႔ မင္းစိတ္ၾကိဳက္ေရြးထားတဲ႔ နာမည္ကို စာရြက္ေပၚမွာ ခ်ေရးတဲ႔အခါ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အဲဒီနာမည္ ႏွစ္ခုထဲက ဘယ္သူဟာ မင္းလဲ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းကိုယ္တိုင္ မသိေတာ႔ဘူး။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အကသမားေလးေတြရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္တဲ႔ ကကြက္ဆန္းေတြနဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ေအာ္ခတ္စထရာ တီး၀ိုင္းတစ္ခုရဲ႕ ေလးနက္တဲ႔ အခ်စ္သံစဥ္ဆန္းေတြ အေၾကာင္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္း ဘယ္သူ႔ကို သြားေျပာျပရပါ႔မလဲ ေတြးတယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ပန္းက်ေစခ်င္ေပမယ္႔ ေခါင္းခ်ည္းပဲ က်ေနတတ္တဲ႔ ကိစၥကိုလည္း ေတြးတယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အ၀တ္အစားေတြဟာ မင္းအတြက္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြပဲ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းဟာ … မင္းသိပ္ၾကိဳက္တဲ႔ ဂ်င္းန္ပင္ ေတြကိုေတာင္ လစ္လ်ဴရႈထားလိုက္ေတာ႔တယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းစာသား အေၾကာင္းနဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းသေဘာက်တဲ႔ ကိုယ္ဟန္ျပမယ္ ေလးကိုလည္း<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဘယ္သူ႔ကို ေျပာျပရမလဲ။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းၾကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းဟာ မင္းမၾကိဳက္တဲ႔ ဟင္းလို ခံတြင္းပ်က္ေနခဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဂ်ာနယ္ထဲက ေသေၾကာင္းၾကံစည္မႈသတင္းဟာ မင္းႏွလံုးသားထဲ လွည္႔ပတ္ေနခဲ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းဟာ ရုပ္ရွင္ဆန္ဆန္ေတြးၾကည္႔တယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းဟာ ၀ထၳဳတစ္အုပ္စာ ရူးသြပ္သြားတယ္…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒါေပမယ္႔…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္းဟာ မင္းရဲ႕ မိသားစုမွာ သားၾကီး ၾသရသ ျဖစ္တာေၾကာင္႔ <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အရူးစိတ္ကို မီးရိႈ႕ပစ္လိုက္တယ္။<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">စိတ္ထဲက အခ်မ္းဟာ အခုထိတုန္ရင္ေနတုန္းေပါ႔…<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">မင္း တက္ၾကြလာခဲ႔တဲ႔ တေလွ်ာက္လံုး အေၾကာင္းေတြ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">တေန႔လံုး မင္းစဥ္းစားျပီး ေရးလိုက္တာ<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">အဲဒီ ကဗ်ာပဲ….<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ဒီလို ေဆာင္းေႏွာင္းရြက္ေတြ နဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ႔ အိမ္ကေလးထဲမွာေတာ႔<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;">ညေနခင္းဟာ မင္းကဗ်ာတပိုင္း တစ္စ ကို ရြတ္ဆိုြေနမိေတာ႔တယ္။<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 9pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 11pt;">ေက်ာ္ညိဳေသြး<o:p></o:p></span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-7665447945708874469?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-24960558884550676452011-12-08T04:16:00.001-08:002011-12-09T23:55:59.209-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPlayer%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C07%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style><!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}--></style> <br /><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဂ်ာစီကေလး တစ္ထည္အေၾကာင္း ( ၂ )</span></b></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span></b></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"><o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">သစ္ပင္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ပန္းမပြင္႔ႏိုင္တဲ႔အေၾကာင္းေတြ<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">လူေတြကို ရွင္းမျပႏိုင္တဲ႔အခါ<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကိုယ္႔ အျမစ္ ကိုယ္တူးလို႔<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တင္ပ်ဥ္ေခြ ထိုင္ေနခဲ႔တယ္။<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘ၀တာ မွာ<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စိတ္ညစ္ညဴးစရာေတြ မ်ားလို႔<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြက ႏွမ္းျဖဴးထားတယ္<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဒါေၾကာင္႔မို႔<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စိတ္မရႊင္တိုင္းမွာ အ၀ါရည္ မေသာက္ခဲ႔ဘူး ဟန္နီ။<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေတြးမိေတာ႔…<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အႏုပညာ ပစၥည္းဟာ ခ်ဥ္ဖတ္ေစာ္နံေနခဲ႔<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အႏုပညာဟာ ခ်ဥ္ဖတ္ေပါ႔<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">သိပ္သိပ္သည္းသည္း ႏွပ္ထားခဲ႔ရတဲ႔ အရာ<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေကာင္းေကာင္း အေျဖရွာဖို႔မလြယ္သေရြ႕<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ခံတြင္း မေတြ႕ႏိုင္ဘူး။<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အ၀ါရည္ခြက္ အၾကည္ကို ကိုင္လို႔<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ပန္းမပြင္႔တဲ႔ သစ္ပင္ေရွ႕ ရပ္မိတဲ႔အခါ<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ႏွပ္ထားခံေနရဆဲ ခ်ဥ္ဖတ္ေပါ႔ကြယ္။&nbsp;&nbsp; &nbsp; ။<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"><o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-2496055888455067645?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-52927751504747131762011-11-19T02:48:00.001-08:002011-11-19T02:50:44.315-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><b>သက္သက္ခိုင္</b><b>&nbsp;</b><br />&nbsp;<b>&nbsp;</b><br />တစ္ခုတည္းရွိတဲ႔ သဘာ၀တရာၾကီးရဲ႕…<br />ေအာက္မွာ<br />ေကာင္းကင္နဲ႔ ေျမျပင္<br />ေရျပင္နဲ႔ ကုန္းေျမေတြ အေၾကာင္း<br />အတၱေတြ ေၾကာင္႔လည္း စာလံုးေပါင္း မမွားခ်င္ဘူး။<br /><br />ဖြင္႔ထားတဲ႔ တံခါးေပါက္ေတြနဲ႔<br />ပိတ္ထားတဲ႔ တံခါးေပါက္ေတြၾကားက<br />စကား၀ွက္ ဟာလည္း တစ္ခုတည္းရွိရဲ႕။<br /><br />သစ္ပင္ေတြရဲ႕ ေတြးေခၚမႈဟာ<br />ဘယ္လိုမ်ိဳးပါလဲ…<br />ခ်ိဳျမိန္အရသာ ေပးစြမ္းတဲ႔ သစ္သီး၀လံေတြရဲ႕<br />အေတြးအေခၚဟာ ဘယ္လိုမ်ိဳးပါလဲ…။<br /><br />၀ါဂြမ္းေတြေၾကာင္႔<br />ကိုယ္တို႔ အရွက္ၾကီးခဲ႔ ရတာလည္း<br />တစ္မိုးေအာက္က<br />အလွပဆံုး ေတးကဗ်ာပါပဲ။<br /><br />ႏွင္းဆီပန္းတို႔ ပြင္႔ဖူးၾကတာနဲ႔<br />ေက်းငွက္တို႔ ေတးသီက်ဴး ၾကတာလည္း<br />ဒီထက္ပို အေျဖရွာဖို႔ မလိုေတာ႔…<br />ကိုယ္တို႔ရဲ႕ လက္နဲ႔ပဲ<br />ေျမဆီလႊာေတြ တူးဆြ ၾကပါစို႔။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။<br />&nbsp; <br /><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-5292775150474713176?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-39552873156056932232011-11-01T02:43:00.000-07:002011-11-01T02:43:42.146-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><strong>က်ဴပင္မ်ား </strong><br /><br />ဖန္ခြက္ထဲ ေရတစ္၀က္ တည္း ရွိတယ္ဆိုေတာ႔<br />ဖန္ခြက္ထဲ ေရတစ္၀က္ပဲ ရွိတာေပါ႔။<br />မိန္းမတင္မဟုတ္<br />ေယာက္်ားမ်ားလည္း ေငြၾကိဳက္တယ္။<br />အခ်စ္ နဲ႔ ေပါင္မုန္႔ နဲ႔ ဆိုရင္<br />ေခတ္မွာ<br />အခ်စ္လည္း ေစ်းၾကီးတယ္။<br />ေပါင္မုန္႔လည္း ေစ်းၾကီးတယ္။<br /><br /><strong>ေက်ာ္ညိဳေသြး</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-3955287315605693223?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-24426101277409748552011-10-22T03:31:00.000-07:002011-10-22T03:31:26.053-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b>ရုပ္ရွင္ ျဖတ္ပိုင္းမ်ား</b><br /><br />ပ်ားရည္ပုလင္းေတြကို ေမွာက္မိၾကေတာ႔ <br />ထိုင္ခံုေတြေပၚမွာ လႏွစ္စင္း <br />အလင္းျပိဳင္ခဲ႔တယ္။ <br />အေမွာင္ဆံုးေတြ လင္းလက္လာတဲ႔ အထိေပါ႔။ <br /><br />နံရံေတြေပၚကို လက္ညိွဳးနဲ႔ ထိလိုက္တိုင္း <br />တစ္ဘက္ကို ကၽြံလို႔၀င္ <br />အေမွာင္ဆံုးလင္းေနတဲ႔ မ်က္၀န္းမ်ား <br />ေရေပၚ အရုပ္ထင္ခဲ႔တယ္။ <br /><br />မ်က္စိေရွ႕ ပိတ္ကားေပၚမွာ <br />ကုန္းျမင္႔ ခ်ိဳင္႔၀ွမ္းမ်ားနဲ႔ အဒဗန္းခ်ား <br />ငါတို႔က… <br />အမွန္တရားကို ရန္မမ်ားပဲ <br />ရွာေဖြခဲ႔တယ္။ <br /><br />လွန္ထားတဲ႔ စာမ်က္ႏွာကို အလြတ္ရေအာင္ က်က္မွတ္လို႔ <br />မ်က္မျမင္ပုဏၰားရဲ႕ အသိတစ္၀က္ကို ခဏငွားလို႔ <br /><br />ခ်စ္ေမတၱာကို ဘာသာျပန္ၾကည္႔ေတာ႔ <br />ေရာင္စံု ပူေဖာင္းေတြ မိုးေပၚပ်ံသြား။ <br />ရင္ခုန္ဂီတ ကိုဘာသာျပန္ၾကည္႔ေတာ႔ <br />မ်က္ႏွာေပၚတိုက္ခတ္တဲ႔ ေလေျပညွင္းေတြၾကား <br />ပ်ားရည္ပုလင္းေတြ ေမွာက္မိၾကတာေပါ႔ကြယ္။<br /><br /><b><br />ေက်ာ္ညိဳေသြး </b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-2442610127740974855?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-68966721715493302522011-10-09T00:16:00.000-07:002011-10-09T00:16:53.079-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b>လွည္းတန္းဘာဂါ </b><br /><br />အခ်ဉ္ေပါက္ေနတဲ႔ ေလေတြ ရွဴရိႈက္ေနရတယ္ <br />ႏွာေခါင္းေတြ က်ိန္းေနၾကေပါ႔။ <br />လိုက္ရန္းနား နဲ႔ ေအးစိုး နဲ႔ <br />အဲဒီမွာ စ ေတြ႕ တာပဲ။ <br />စီးပြားေရး ၊ စီးပြားစီမံ ၊ ဥပေဒ ၊ သမိုင္း ၊ ပထ၀ီ ၊ ျမန္မာစာ <br />အေရွ႕တိုင္းဘာသာ ၊ စိတ္ပညာ။ <br />မိုဘိုင္းဖုန္းေတြက ဒုကၡကို သီခ်င္းဆို <br />သြားရည္စာေတြက ေလွ်ာက္လမ္းကို စၾကၤန္ခတ္ <br />အနာဂတ္ကို ေဂ်ာ္ဒါးႏိုး ဖိနပ္စီးလို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကေပါ႔။ <br />တစ္ဘက္ကို တီလားဘီးရား ငါးရာစီနဲ႔ <br />ခ်ိန္းထားတဲ႔ အစားအစာေတြ ထ ထခုန္တယ္။ <br />စီးကရက္ေညွာ္ေတြလည္း <br />ေရမုန္႔ နဲ႔ မုန္႔လင္မယား ေညွာ္ေတြထဲ ေခ်ာ္လဲ ေရာထိုင္ <br />ေစ်းဘက္လမ္းတေၾကာမွာ <br />ညခင္းဆို လူေတြ အိုင္တယ္။ <br />ပိုက္ဆံေတြ အကိုင္ၾကမ္းတဲ႔ စပါယ္ရာ နဲ႔ <br />ဘယ္ , ညာ ေတြ လမ္းျဖတ္ကူးတဲ႔ ခဏတာ <br />ဘ၀မွာ ကားတန္းၾကီး က လမ္းေပၚမွာ အိပ္ငိုက္ဖူးတာပဲ <br />ေဘဘီမိုင္လို ၀တ္ထားတဲ႔ ေရွာ္တီေလးရယ္ ေနာ႔ ။ <br /><br /><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး </b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-6896672171549330252?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-60650227233340275242011-10-09T00:05:00.000-07:002011-10-09T00:05:50.829-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b>ေက်ာ္ၾကားမႈ နဲ႔ အေဆာင္ အေယာင္ </b><br /><br />ဘ၀မွာ စာမ်က္ႏွာ တစ္မ်က္ႏွာစာေလာက္ ပိုင္ဆိုင္ခြင္႔ ရဖို႔အေရး သင္ဘယ္ေလာက္ ေခၽြးထြက္ခဲ႔သလဲ။ <br />ဟုတ္ကဲ႔ ။ ဂ်ာနယ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာေတာ႔ အဲဒီ စာမ်က္ႏွာ ေတြအတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ေစ်းႏႈန္းေတြ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ နာက်င္ခံစား ျမိဳသိပ္မႈေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီဇိုင္နာေတြက သင္႔ရဲ႕ သိမ္ငယ္မႈ ေတြကို ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္လီ ပံုေဖာ္ေပးပါလိမ္႔မယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ ခံစားခ်က္ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ပါ၀င္ခြင္႔ ရပါလိမ္႔မယ္။ သိပ္ေတာ႔ မေမွ်ာ္လင္႔ပါနဲ႔/ေမွ်ာ္လင္႔ႏိုင္ပါတယ္။ ကံ ၊ စိတ္ ၊ ဥတု ၊ အာဟာရ နဲ႔ လည္း သက္ဆိုင္တယ္။ စား၀တ္ေနေရး ဆိုတာလည္း ပါတယ္။ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ႔ စာမ်က္ႏွာေတြ အတြက္ေတာ႔ သင္႔ရဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္ ထက္ ၊ ၀င္ဆန္႔ ႏိုင္မႈ က ပိုမိုပါလိမ္႔မယ္။ ၀င္ေနနဲ႔ ထြက္ေန ၾကားက ထမင္းခ်ိဳင္႔ တစ္လံုးရဲ႕ ရာဇ၀င္ကို သင္သိရွိႏိုင္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ဆိုရင္ ေခတ္ေပၚ တကၠႏိုလိုဂ်ီ ေတြဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ တူလာပါတယ္။ သေရာ္တဲ႔ ကာတြန္း တစ္ကြက္စာေတြဟာ သရီးဒီ တယ္လီေဗးရွင္းန္ေတြနဲ႔ တူလာပါတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားေတြ နဲ႔ အႏုပညာေဖ်ာ္ေျဖပြဲ ေတြ ဟာ ေျပာင္းျပန္ အခ်ိဳးက်လာေနပါတယ္။ အစီအစဉ္မျပီးဆံုးခင္ အထိ ေမွာင္ခိုလက္မွတ္မ်ား သစ္လြင္ေနပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ပံုျပ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းန္ သေဘာကို ေဆာင္လာပါတယ္။ ခြင္႔လႊတ္စိတ္ႏွင္႔ အတူ ေႏြရာသီ ေရာက္တဲ႔ အခါ သင္ဟာ ယပ္ေတာင္တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ကိုယ္ကာယ အလွ ေလ႔က်င္႔ေရး စခန္း တစ္ခု ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ စကၠဴေတြရဲ႕ အရသာဟာ ရက္သတၱ တစ္ပတ္ခန္႔ သာ ၾကာျမင္႔ပါတယ္။ အစီအစဥ္ အသစ္တစ္ခု စတင္ ေၾကျငာပါျပီး။ ႏွာေခါင္းမ်ား ပိတ္ထားႏိုင္ပါသည္။ <br /><br />သီခ်င္းသံမ်ား ျပီးဆံုးသြားခ်ိန္တြင္ အသင္႔ေနရာယူၾကပါ။ <br />အားလံုးပဲ ေငးေမာႏိုင္ၾကပါျပီ။ <br /><br /><br /><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး </b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-6065022723334027524?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-975700205529648862011-10-08T23:55:00.000-07:002011-10-08T23:57:09.801-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://s996.photobucket.com/albums/af81/kyawnyothaway/?action=view&amp;current=thanutkhar.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="tha nut khar by Kyaw Nyo Thway" border="0" height="502" src="http://i996.photobucket.com/albums/af81/kyawnyothaway/thanutkhar.jpg" width="640" /></a><br /><br />သနပ္ခါး<br />Photoshop Painting <br />Created By Kyaw Nyo Thway</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-97570020552964886?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-90650016447672723152011-10-08T00:58:00.001-07:002011-10-08T00:59:49.841-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><a href="http://s996.photobucket.com/albums/af81/kyawnyothaway/?action=view&amp;current=sanyaticomplete.jpg" target="_blank"><img alt="စံရတီမိုးျမင္႔" border="0" src="http://i996.photobucket.com/albums/af81/kyawnyothaway/sanyaticomplete.jpg" /></a><br /><br />စံရတီမိုးျမင္႔ Photoshop Painting္႔<br />Created By <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: small;"><b>KYAW NYO THWAY</b></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-9065001644767272315?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-19293776472462456492011-10-05T06:28:00.000-07:002011-10-05T06:31:20.206-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://s996.photobucket.com/albums/af81/kyawnyothaway/?action=view&amp;current=ydna.jpg" target="_blank"><img alt="YDNA" border="0" src="http://i996.photobucket.com/albums/af81/kyawnyothaway/ydna.jpg" /></a><br />Created By Kyaw Nyo Thway<br /><b style="color: red;"><span style="font-size: large;">ရတနာေအး <span style="color: black;">by Photoshop Painting</span></span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-1929377647246245649?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-9619656002797837422011-10-05T05:39:00.000-07:002011-10-05T05:39:21.995-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ေမ်ာက္<br /><br />ေမ်ာက္ဟာ တခြီးခြီးနဲ႔ တခါတေလ ေအာ္တယ္…။<br />ေမ်ာက္ဟာ ေမ်ာက္ဆိုတဲ႔ အတိုင္းပဲ အေဆာ႔သန္တယ္<br />ေမ်ာက္ရဲ႕ ပင္ကိုယ္ စရိုက္ကိုက ဂနာမျငိမ္ဘူး ဆိုေတာ႔<br />ေမ်ာက္ဟာ လူေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာ ေျပာေလ႔ရွိတဲ႔ စကားလိုပဲ<br />ေမ်ာက္ရဲ႕ စိတ္ဟာ အျမဲတမ္းေျပာင္းလဲေနတယ္။<br />ဒါေၾကာင္႔လည္း လူေတြက<br />“လူ႔ စိတ္နဲ႔ ေမ်ာက္စိတ္နဲ႔ အတူတူပဲ” လို႔ ေျပာတတ္ၾကတာေပါ႔။<br />ေမ်ာက္ရဲ႕စိတ္ဟာ အျမဲတမ္းေျပာင္းလဲေနတယ္။<br />အခုပဲ ဖီးၾကမ္း ၊ အခုပဲ သီးေမႊး<br />ေမ်ာက္ဟာ အရင္က မိသားစုအသိုက္အျမံဳ ရွိခဲ႔တယ္။<br />ေလာကဓံရိုက္ခ်က္ေတြ ၾကားထဲမွာပဲ ေမ်ာက္ဟာ<br />ေတာထဲက မိသားစု အသိုက္အျမံဳေလး ပ်က္စီးျပိဳပ်က္ခဲ႔တယ္။<br />ေမ်ာက္ဟာ ေမ်ာက္မမယ္ အရြယ္မွာပဲ<br />မိသားစုဆိုတာကို သံသယ ျဖစ္ခဲ႔တယ္<br />“အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ ၊ မိသားစု ဆိုတာဘာလဲ ၊ ေႏြးေထြးမႈ ဆိုတာ ဘာလဲ”<br />ေမ်ာက္ရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ ေမးခြန္းေတြ ၀ိေရာဓိေတြနဲ႔<br />ပတ္ခ်ာလည္ေနခဲ႔တယ္။<br />ေမ်ာက္ေနထိုင္တဲ႔ အဲဒီသစ္ပင္ ျမင္႔ျမင္႔ေတြ ရွိတဲ႔ ေတာကေန<br />သင္းကြဲ ေသာင္တင္ေနတဲ႔ ေမ်ာက္ကို&nbsp; ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေျပာင္းလဲ ေစတဲ႔ ကိစၥ တစ္ခု ေပၚလာတယ္။<br />အဲဒါကေတာ႔ ေမ်ာက္ရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူ တစ္ဦးဟာ<br />ေမ်ာက္ရြာကေလးကေန ေမ်ာက္ေတြ သိပ္မ်ားတဲ႔ ေမ်ာက္ျမိဳ႕ကို ေခၚေဆာင္သြားလို႔<br />ေမ်ာက္ဟာ ျမိဳ႕ကို ေရာက္ခဲ႔တယ္။<br />ျမိဳ႕ကို ေရာက္စ က ေတာ႔ ေမ်ာက္ဟာ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ေပါ႔။<br />ဒါကို တခ်ိဳ႕ေမ်ာက္ေတြက ေမ်ာက္ကို<br />ေမ်ာက္စိ သူငယ္ နားသူငယ္လို႔ စၾကေနာက္ၾကတာေပါ႔။<br />တစ္ခုေကာင္းတာက ျမိဳ႕မွာ က ေတာမွာထက္ ေမ်ာက္အတြက္<br />ပိုျမင္႔တဲ႔ သစ္ပင္ေတြ ရွိတယ္။<br />ဒါေပမယ္႔ ျမိဳ႕က သစ္ပင္ေတြက တက္ရခက္ခဲတယ္။<br />ပိုျပီး အႏၱရာယ္မ်ားတယ္။<br />အဲဒါေၾကာင္႔လည္း ေမ်ာက္ဟာ အျမင္႔တက္နည္းေတြကို<br />အဆင္႔ ျမင္႔ျမင္႔ ေလ႔လာ သင္ၾကား ရေတာ႔တာေပါ႔။<br />အေရာင္စံုတဲ႔ ေမ်ာက္ကမၻာမွာ<br />ပညာေတြ သင္ၾကားရတဲ႔ အခ်ိန္ ေမ်ာက္နဲ႔အတူ အျခားလက္သင္ ေမ်ာက္ေတြလည္း<br />အပါအ၀င္ေပါ႔။<br />အဲဒီလို ပညာေတြ သင္ၾကားရတဲ႔အခ်ိန္ကာလ ကေလးေတြဟာ ေမ်ာက္အတြက္<br />အေပ်ာ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြေပါ႔။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္ေတြက လြဲျပီး ေနာက္ပိုင္း ကာလေတြဟာ ေမ်ာက္အတြက္<br />အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ႔တယ္။<br />ေမ်ာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ အစပိုင္းမွာ မိသားစု ဘ၀ အေသအခ်ာ မရခဲ႔သလို<br />ျမိဳ႕ကို ေရာက္ခ်ိန္မွာ ေနရတဲ႔ ေမ်ာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာလည္း<br />ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းျပီး ေသြ႔ေျခာက္ကာ စိတၱဇ ဆန္ခဲ႔တယ္<br />ဒါေၾကာင္႔ ေမ်ာက္ဟာ သိပ္ကို ၾကိဳးစားခဲ႔တယ္။<br />အျမင္႔တက္နည္း ပညာရပ္ေတြကို သင္ယူေလ႔လာဖတ္မွတ္ရင္း<br />သူ႔ရဲ႕ အျမင္႔တက္ ပညာေတြ အတြက္ အေထာက္အပံ႔ ျဖစ္ေစမယ္႔<br />အဆက္အသြယ္ေတြကို ရယူစုေဆာင္းျပီး အပိုင္ခ်ဳပ္ထားတတ္တယ္။<br />ေမ်ာက္ဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေမ်ာက္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ႏွံ႕စပ္လာတယ္။<br />ျပီးေတာ႔…<br />ေမ်ာက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ၾကိဳးစားမႈေတြကို အဆက္မျပတ္လုပ္တယ္<br />ေမ်ာက္ဟာ စာေတြကို အစံုဖတ္တယ္<br />၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာက<br />ေမ်ာက္ဟာ အလုပ္ေတြ ၾကိဳးစားလြန္းျပီး အာရံုစိုက္မႈေတြ မ်ားတာေၾကာင္႔<br />ေမ်ာက္ရဲ႕ အျမင္အာရံုေတြဟာ အရြယ္မတိုင္ခင္မွာပဲ ခ်ိဳ႕ယြင္း ခဲ႔ရတယ္။<br />ဒါေပမယ္႔ ေမ်ာက္ဟာ ေမ်ာက္ပဲေလ<br />ေမ်ာက္ရဲ႕ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ ေတြက ေမ်ာက္ကို တျဖည္းျဖည္း အရာထင္လာေစခဲ႔တယ္<br />ေမ်ာက္ဟာ သာမာန္အျမင္႔သာရွိတဲ႔ သစ္ပင္ေတြကို တက္ရာကေန<br />တေန႔မွာ ေမ်ာက္ေလာကမွာ အျမင္႔ေပ အေတာ္မ်ားတဲ႔ အပင္တပင္ေပၚကို တက္ခြင္႔ရဖို႔<br />အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။<br />ေမ်ာက္ရဲ႕ အပတ္တကုတ္ ၾကိဳးစား မႈေတြက အျမင္႔ပင္ရဲ႕ ထိပ္ကို ေခ်ာေမာစြာ ေရာက္ေစခဲ႔တယ္။<br />ေမ်ာက္ဟာ အဲဒီသစ္ပင္ အျမင္႔ေပၚ ေရာက္တဲ႔ အခါေတြးတယ္။<br />“ေလာကမွာ ဒီသစ္ပင္ဟာ အျမင္႔ဆံုးပဲ<br />ဒီသစ္ပင္ထက္ ျမင္႔တာ ေလာကမွာ မရွိႏိုင္ဘူး”<br />အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာ ေမ်ာက္ဟာ အသင္႔အတင္႔ ေသာ ေျခြရံသင္းပင္းေတြ<br />အေထာက္အပံ႔ေပးမယ္႔ ေမ်ာက္ေတြလည္း အေတာ္မ်ားလာတယ္။<br />ေမ်ာက္ဟာ သစ္ပင္ အျမင္႔ေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း အဲဒီ သစ္ပင္ေပၚမွာ သီးတဲ႔ အသီးခ်ိဳေတြကို<br />ေကာင္းေကာင္းစားသံုးတယ္။<br />ျပီးေတာ႔…<br />အဲဒီသစ္ပင္ၾကီးကို ပိုမို စိုျပည္ျပီး ေနာက္ထပ္ အသီးခ်ိဳေတြသီးလာဖို႔<br />ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြကို ေရေလာင္း ေပါင္းသင္တာေတြကို လုပ္ခိုင္းတယ္<br />ဒါေတြကပဲ ေမ်ာက္ရဲ႕ သစ္ပင္ၾကီးကို အသီးေတြ ျပြတ္ေနေအာင္ သီးေစတာ ေပါ႔။<br />သစ္ရြက္ေတြလည္း အုပ္ဆိုင္းေနေတာ႔တယ္။<br />တေန႔ တေန႔ ေမ်ာက္ဟာ ေကာင္းကင္ၾကီးကိုလည္း မၾကည္႔<br />ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း မျမင္ေတာ႔ပဲ<br />အဲဒီသစ္ပင္ၾကီးေပၚက အသီးေတြကိုပဲ ဟိုကိုင္း ဒီကိုင္း ကူးျပီး<br />အသီးေတြကို စီမံခန္႔ခြဲ ေနေတာ႔တယ္။<br /><br /><br /><br />“ဟိုနားက မွည္႔ေနတဲ႔ အသီးက ဘာလို႔ မထီမဲ႔ျမင္ ျပဳရတာလဲ”<br />သူသေဘာက်တဲ႔ အသီးေလးေတြဆိုရင္ ေသခ်ာပြတ္သပ္ျပီး<br />“မင္းရဲ႕ စိမ္း၀ါေရာင္ အခြံစိမ္းေလးေတြက လင္းလက္တဲ႔ ၾကယ္လိုပဲ”<br />အဲဒီလို အကြက္ေရႊ႕တတ္တယ္။<br />တခါ တခါမွာ အပင္ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြကိုလည္း<br />“မင္းတို႔ ေခါင္းေပၚက အသီးသီးေနတဲ႔ ကိုင္းမွာ ငါ ညအိပ္မယ္”<br />လို႔ေျပာတတ္တယ္။<br />ေမ်ာက္ဟာ အဲဒီသစ္ပင္ၾကီးေပၚမွာ ေနတာၾကာလာေတာ႔<br />အျမင္႔တက္တဲ႔ အေလ႔အက်င္႔ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္တယ္။<br />“မင္းတို႔ အပင္ျမင္႔ျမင္႔ေတြ ေလွ်ာက္မတက္နဲ႔ အပင္ေပၚက ေၾကြက်လာတာပဲေစာင္႔”<br />အပင္ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြကို လွမ္းဆိုတတ္တယ္။<br />တခါ တေလေတာ႔ ေမ်ာက္ဟာ သစ္ပင္ေပၚမွာ ေနရင္း လိပ္ျပာလန္႔တတ္တယ္။<br />ေမ်ာက္ေနထိုင္တဲ႔ သစ္ပင္ေပၚမွာ အျခားတစံုတေယာက္ ပဲ ရွိေနသလိုလို<br />တစံုတရာကပဲ သူ႔ကို ေစာင္႔ၾကည္႔သိရွိ ေနသလိုလုိ ေျခာက္ခ်ားစိတ္နဲ႔<br />ညည အိပ္မရဘူး။<br />ဒါေၾကာင္႔ပဲ ေမ်ာက္ဟာ မူးယစ္ရီေ၀ ေအာင္ မရမက ျပဳလုပ္ျပီး<br />စိတ္ေျပာင္းစိတ္လႊဲျဖစ္ေစမယ္႔ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ ေတြနဲ႔<br />ရွာၾကံျပီး အိပ္စက္ရတယ္။<br />တခါတေလေတာ႔…<br />ညဘက္ေတြမွာ သူအိပ္တဲ႔ အကိုင္းေအာက္မွာ တခ်ိဳ႕ေမ်ာက္ေတြကို ေခၚျပီး အိပ္ခိုင္းတယ္<br />အဲဒီညေတြဆို ေမ်ာက္ဟာ အိပ္လို႔ အေကာင္းဆံုးေပါ႔။<br />တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔ ေမ်ာက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ သစ္ပင္ ေျခရင္းက<br />ေမ်ာက္ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူး တာေတြကို ၾကည္႔ရင္း အထီးက်န္သလို ခံစားရတယ္။<br />ေမ်ာက္ရဲ႕ သစ္ပင္ၾကီးဟာ အေပၚဘက္မွာေရာ ေဘးဘီမွာပါ သစ္ရြက္ေတြ ပိတ္ဖံုးေနတာေၾကာင္႔<br />ၾကယ္စင္နဲ႔ လမင္းေတြကိုလည္း မျမင္ရသလို ေဘးပတ္၀န္းက်င္က ရႈခင္းျပာေတြကိုလည္း မျမင္ရဘူး။<br />ဒါေၾကာင္႔ ေမ်ာက္ဟာ တခ်ိဳ႕ေသာ ညေတြမွာ သစ္ပင္ေအာက္ကို တိတ္တဆိတ္ဆင္းျပီး<br />စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ေပ်ာ္ေတာ႔တယ္။<br />ဒါေပမယ္႔ ေမ်ာက္ဟာ သတိရွိတယ္။ စိတ္ေတြကို သိပ္ျပီး မလႊတ္ထားဘူး။<br />သူ႔သစ္ပင္ရွိရာကို တိတ္တဆိတ္ ျပတ္လာတယ္။<br />သူ႔သစ္ပင္ေပၚကို တျခားေမ်ာက္ေတြ ေရာက္လာမွာစိုးတယ္ေလ။<br />သူ႔ေနရာ ေပ်ာက္လို႔ မျဖစ္ဘူး။<br />တကယ္လို႔သာ သူရွိေနတဲ႔ သစ္ပင္ေပၚကို တျခား ေမ်ာက္ေတြ ေရာက္လာလို႔<br />သူေအာက္ကို ေရာက္သြားခဲ႔ရင္ သူ႔အတြက္ တက္စရာ သစ္ပင္ ေတြ ရွိခ်င္ရွိႏိုင္ေပမယ္႔<br />သူ႔မွာ သစ္ပင္ အျမင္႔တက္တဲ႔ စြမ္းရည္ေတြက ေလ်ာ႔ပါးေနခဲ႔ျပီ။<br />ဒါေၾကာင္႔လည္း ဒီသစ္ပင္ေပၚက ဘ၀ ကို သိပ္စိတ္ညစ္ဖုိ႔ ေကာင္းေၾကာင္း<br />“ခိုေတြရဲ႕ အဖ်ား” ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို<br />ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြ ၾကားေအာင္ ခဏခဏ ရြတ္ဆိုတတ္တယ္။<br />ေမ်ာက္အတြက္ေတာ႔ သူ႔ဘ၀ ကာလ တာေတြထဲမွာ<br />ဒီသစ္ပင္ေပၚမွာ ေနရတဲ႔ ကာလဟာ လိုအပ္ဆႏၵေတြ အျပည္႔၀ဆံုး အခ်ိန္ပဲ<br />ဒါေပမယ္႔ ေအာက္ေျခက ေမ်ာက္ေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးညံစီတဲ႔ ေတးသီခ်င္း သံေတြၾကားရင္ သိပ္စိတ္ရႈပ္လာတတ္တယ္။<br /><br />ေမ်ာက္ရဲ႕ အထီးက်န္မႈ သစ္သီးေတြ သိပ္ခ်ိဳျမိန္ေနခ်ိန္မွာ<br />အပင္ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြကေတာ႔ ကမၻာေျမၾကီးရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကို<br />နားေထာင္ေနၾကတာကို ေမ်ာက္ဟာ ငံုၾကည္႔ရတာ စိတၱဇေတြ ေညာင္းညာလို႔<br />ေမ်ာက္ဟာ ေမ်ာက္သားစားခ်င္စိတ္ေတြ&nbsp; ေပၚေပါက္လာခဲ႔တယ္။<br />အပင္ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြရဲ႕ အသားဟာ သိပ္ခ်ိဳမယ္လို႔ ထင္တယ္<br />ဒါေပမယ္႔ ေမ်ာက္အတြက္ ေမ်ာက္သားစားရဖို႔ မလြယ္ဘူး<br />ေမ်ာက္ဟာ လံုးေထြး သတ္ပုတ္ ရန္အလုပ္ေတြကို လုပ္ရမွာ သိပ္ေၾကာက္တယ္<br />ဒါေၾကင္႔ ေမ်ာက္ဟာ…<br />ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြကို အခ်င္းခ်င္း မတည္႔ မရႈေတာ႔ေအာင္ ၾကံတယ္<br />သစ္ပင္ေပၚက အသီးကင္းေလးေတြကို သူစိတ္ထင္တဲ႔ ေမ်ာက္အနား ပစ္ခ်ေပးတယ္။<br />ဒါေပမယ္႔ သစ္သီးကို ရတဲ႔ ေမ်ာက္ကလည္း အျခားေမ်ာက္ေတြကို<br />လွမ္းပစ္ေပးျပီး တစ္ေကာင္တစ္ကိုက္ ကိုက္ရင္း<br />တေယာက္ပခံုး တစ္ေယာက္ဖက္ရင္း ကမၻာၾကီးရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို<br />နားအပ္လို႔ နားေထာင္ၾကတယ္။<br />ေမ်ာက္အတြက္ အခက္အခဲေတြပဲ။<br />ကမၻာၾကီးရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို စီးေမ်ာ ေနၾကတဲ႔ ေမ်ာက္ေတြကို ဆြဲေဆာင္ဖို႔<br />ေမ်ာက္ဟာ တခ်ိဳ႕ေသာ အသီးမွည္႔အနည္းငယ္ကို ေမ်ာက္ေတြ အေပၚကို<br />ရက္ရက္ေရာေရာ ေျခြခ်ပစ္ေပးလိုက္တယ္။<br />ေမ်ာက္ေတြဟာ ေမ်ာက္ကို ေမာ႔ၾကည္႔တယ္။<br />ျပီးေတာ႔ ေၾကြက်လာတဲ႔ သစ္သီးေတြကို ေကာက္ယူလိုက္ျပီး<br />သစ္ပင္ရဲ႕ ေအာက္မွာ စုပံုထားလိုက္ၾကတယ္။<br />ျပီးေတာ႔ ကမၻာၾကီးရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို ဆက္နားေထာင္တယ္။<br />ေမ်ာက္ကေတာ႔ အဲဒီျမင္ကြင္းကို ၾကည္႔ျပီး ခံရခက္စြာနဲ႔<br />“၀မ္းမနည္းဘူး ။ မလြမ္းေလာက္ဘူး” လို႔ လွမ္းေအာ္တယ္။<br />အပင္ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြဟာ ရုတ္တရက္ေခါင္းေထာင္လာျပီး<br />အပင္ေပၚကို တအံ႔ တၾသ ေမာ႔ၾကည္႔တယ္။<br />အဲဒီအၾကည္႔ေတြက…<br />လူေတြဟာ ကမၻာၾကီး ကျပားတယ္ လို႔ သိထားရာကေန<br />ကမၻာၾကီး က လံုး၀န္းတယ္ လို႔ သိလိုက္ရတဲ႔ အခါ<br />တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ၾကည္႔ တဲ႔ အၾကည္႔ေတြ လိုပဲေပါ႔။<br />အဲဒီေနာက္ေတာ႔…<br />ေမ်ာက္ေတြဟာ ကမၻာၾကီးရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို ဆက္လက္ျပီး<br />နားေထာင္ျမဲ နားေထာင္ ေနေတာ႔တယ္။<br /><br /><br />ေက်ာ္ညိဳေသြး<br />www.kyawnyothway.blogspot.com</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-961965600279783742?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-64251251939077428842011-10-05T05:28:00.000-07:002011-10-05T05:28:02.657-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><b><span style="font-size: small;">ေက်းဇူးမွတ္တမ္း</span></b><br /><strong></strong><br /><br />ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔…<br />ျပည္ျမိဳ႕ကို ခရီးသြားတုန္းက အေ၀းေျပးကားၾကီးကို စီးခဲ႔ဖူးတာ အမွတ္တရပါပဲ။<br />ကၽြန္ေတာ္႔ေမြးေန႔မွာ ပီဇာ၀ယ္ေကၽြးဖို႔ ေျပာခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမေလး ၀ါ၀ါျဖဴေၾကာင္႔<br />ပီဇာ စားခဲ႔ဖူးတာ အမွတ္တရပါပဲ။<br />ျမိဳ႕လယ္ေခါင္လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းက နာမည္ၾကီး ကဗ်ာဆရာရဲ႕<br />အသစ္စက္စက္ လံုးခ်င္း၀ထၳဳေၾကာ္ျငာကို ေငးေမာဖူးတာ<br />အမွတ္တရပါပဲ။<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ…သိမ္ငယ္တတ္ခဲ႔လို႔<br />စင္ျမင္႔ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြထဲ စီးေမ်ာလို႔ မရႏိုင္ခဲ႔ဘူး။<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ ယံုၾကည္မႈ မဲ႔ခဲ႔လို႔<br />ဂီတပြဲေတာ္ေတြကို ေက်ာ္လို႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ အက်ဉ္းခ်ခဲ႔တယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ…<br />ေရမကူးတတ္သလို ၊ ကမ္းစပ္မွာလည္း သြားမထိုင္ခဲ႔ဖူးဘူး။<br /><br />ျမစ္ေတြေပၚက တံတားၾကီးေတြ ေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ဖူးခဲ႔…<br />လမ္းေဘးေလာင္းကစား၀ိုင္းထဲက ပိုက္ဆံေတြလည္း ေငးေမာဖူးခဲ႔…<br />လမ္းေဘးထမင္းဆိုင္ေတြမွာလည္း ျမိန္ယွက္ဖူးခဲ႔…<br />ျမိဳ႕ပတ္ရထားနဲ႔ ဆင္ေျခဖံုး သြားရည္စာကိုလည္း တပ္မက္ဖူးခဲ႔…<br />ေရစိုေနတဲ႔ ဖေယာင္းတိုင္လည္း ျဖစ္ဖူးခဲ႔…<br />အထင္လြဲခံရတဲ႔ ေလျပည္လည္း ျဖစ္ဖူးခဲ႔…<br />ကၽြန္ေတာ္ ယူေဆာင္လာခဲ႔တဲ႔ ထီးကေတာ႔ ေကာင္းကင္ ကို ျဖတ္ေဖါက္ ျမင္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။<br /><br />ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္ခ်င္ေတာ႔…<br />ကံၾကမၼာက ပညာေရးနဲ႔ ျဖားေယာင္းခဲ႔။<br />သိုင္းပညာသင္ခ်င္ေတာ႔ အေၾကာင္းေၾကာင္႔ ေ၀းခဲ႔တယ္။<br />သီခ်င္းဆိုခ်င္ေတာ႔ ေက်ာင္းကပြဲေတြမွာ စာရင္းေပး ေနာက္က်ခဲ႔တယ္။<br />မဂၢဇင္းမွာ ကဗ်ာပါလာေတာ႔ ကေလာင္နာမည္ မွားေနခဲ႔တယ္။<br /><br />ကဗ်ာေတြ စမ္းေရးၾကည္႔ေတာ႔ ကြန္ျပဴတာ ကိုင္ျဖစ္ခဲ႔<br />က်ဴရွင္ဆရာ လုပ္ဖို႔ အာရံုရေတာ႔ စူပါမားကက္၀န္ထမ္း ျဖစ္ခဲ႔<br />ဂရပ္ဖစ္ဒီဇိုင္နာ ျဖစ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ေတာ႔ ဂ်ာနယ္လစ္ျဖစ္ခဲ႔။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ…<br />ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကို မသိလို႔<br />ေလထန္ကုန္းကို မရွာတတ္လို႔<br />အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းေကာင္း မတတ္လို႔<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ…<br />ခံစားခ်က္ကို မထိန္းေၾကာင္းႏိုင္ခဲ႔လို႔<br />လူ႔အသနား မ်ားစြာ ခံခဲ႔ရတယ္ ဆိုလည္း<br />ပဥၥလက္ဆန္တဲ႔ မ်က္လွည္႔ပြဲေတြကို ေက်ာခိုင္းခဲ႔ဖူးတာ ေက်နပ္ခဲ႔ရဲ႕။<br />ဆင္းရဲတဲ႔ အျဖစ္ဟာ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္လည္း<br />အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ခဲ႔ဖူးတာ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္လည္း<br />အရက္ေသာက္ တတ္ခဲ႔ဖူးတာ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္လည္း<br />ရိုးအ ခဲ႔ဖူးတာ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္လည္း<br />မ်က္ႏွာဖံုးေတြကို မ၀ယ္ႏိုင္ခဲ႔တာေတာ႔ ဂုဏ္ယူလိုက္ပါရဲ႕။<br /><br />အားကစားသမား မျဖစ္ခဲ႔တာ<br />ပန္းခ်ီဆရာ မျဖစ္ခဲ႔တာ<br />ေတးသံရွင္ မျဖစ္ခဲ႔ေသးတာ ေတြအတြက္ေတာ႔<br />မ်က္၀န္းေတြ လည္း ကႏၱာရဆန္ခဲ႔ေပါ႔။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ၾကီးျပင္းခဲ႔တဲ႔ ၂၈ ႏွစ္တာ ခရီးထဲမွာ<br />နာဂစ္စ္ ကိုလည္း ၾကံဳဖူးတယ္<br />လႊတ္ေတာ္ အသစ္စက္စက္ ၾကီးကိုလည္း ျမင္ဖူးတယ္<br />လူၾကမ္းေတြ အကယ္ဒမီရတာလည္း ျမင္ဖူးတယ္<br />တစ္ခါသံုးေဆးထိုးအပ္ေတြ ေခတ္စားလာတာလည္း ျမင္ဖူးတယ္<br />ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမကို ေဆးသုတ္တာလည္း ျမင္ဖူးတယ္<br />ဘလူးေရးစ္ ဒစ္စ္ခ္ေတြ ေပၚလာတာလည္း ျမင္ဖူးတယ္<br /><br />မအိပ္ခင္တုန္းက အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားျပီး<br />အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီးမွ<br />ႏိုးထဖို႔ ေမ႔ေလ်ာ႔တတ္တာ<br />အႏုပညာ ပါပဲ။<br /><br />တခ်ိဳ႕ေတြက…<br />ေရာခ္႔သီခ်င္းေတြနဲ႔ ေတာင္တက္တယ္<br />စကားလံုးေတြနဲ႔ တိုက္ပြဲ၀င္တယ္<br />Ism ေတြနဲ႔ ထိုးေဖာက္တယ္<br />ဟစ္ေဟာ႔ပ္ ေတးသံေတြနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္တယ္<br /><br />ဒါေပမယ္႔<br />ထူးအိမ္သင္ ကမၻာေျမေပၚကေန ေပ်ာက္ဆံုးသြားခ်ိန္အထိ<br />ထူးအိမ္သင္ သီခ်င္းေတြကို သတိမျပဳမိေသးတာနဲ႔<br />အခုအခ်ိန္မွ အရာရွိသင္တန္း တက္ခ်င္ခဲ႔တာေတြကေတာ႔<br />၀မ္းနည္းစရာပါပဲ။<br /><br />ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေစ…<br />လူရႊင္ေတာ္ဆိုတာ..<br />ခံစားခ်က္ကို ျမိဳသိပ္<br />ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း မီးခလုတ္ေတြကို ႏွိပ္ရသူေပါ႔။<br /><br />သူလိုကိုယ္လို လမ္းေတြေပၚမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ႔အခါ<br />ကၽြန္ေတာ္႔ အကၤ် ီဟာ ေလထဲမွာ လြင္႔ပါတယ္။<br />ဘ၀မွာ မလုပ္ဖူးတဲ႔ အရာမ်ားကေတာ႔…<br /><br />- ေလဆိပ္သို႔မေရာက္ဖူးျခင္း။<br />- လက္ေ၀ွ႕ပြဲ မၾကည္႔ဖူးျခင္း။<br />- Music Concert မၾကည္႔ဖူးျခင္း။<br />- ရုပ္ေသးပြဲ မၾကည္႔ဖူးျခင္း။<br />- Model Show မၾကည္႔ဖူးျခင္း။<br />- Stage ေပၚတြင္ သီခ်င္းမဆိုဖူးျခင္း။<br />- မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေနာက္မွ မဖက္ဖူးျခင္း။<br />- လမ္းမေပၚတြင္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို ရည္းစားစကား<br />လိုက္မေျပာဖူးျခင္း။<br />- နားမေဖာက္ဖူး ျခင္း။<br />- ေဆးမွင္ေၾကာင္ မထိုးဖူးျခင္း။<br />- ဆံပင္ကို ပခံုးထိအရွည္ မထားဖူးျခင္း။<br />- ယခုအခ်ိန္ထိ ျပင္ပတြင္ ပင္လယ္ကို မျမင္ဖူးျခင္း။<br />- ဖဲ မရိုက္ဖူးျခင္း ႏွင္႔ ဖဲ မရိုက္တတ္ျခင္း။<br />- ဘိလိယက္ မထိုးဖူးျခင္း ႏွင္႔ ဘိလိယက္ မထိုးတတ္ျခင္း။<br />- အိမ္ေခါင္ အမိုး မမိုးဖူးျခင္း။<br />- ေရမကူးတတ္ျခင္း။/ ေရကူးမသင္ဖူးျခင္း။<br />- စုတ္တံကိုင္လွ်က္ ၊ ေရေဆး ၊ ဆီေဆး စသည္တို႔ျဖင္႔ ပန္းခ်ီမဆြဲဖူးျခင္း။<br />- ခ်စ္သူအား Hand Set လက္ေဆာင္ ၀ယ္မေပးဖူးျခင္း။<br />- အုန္းပင္ေပၚ မတက္ဖူးျခင္း။<br />- ကားမေမာင္း တတ္ျခင္း။ / မေမာင္းဖူးျခင္း။<br />- ဆိုင္ကယ္ မေမာင္းတတ္ျခင္း။/ မေမာင္းဖူးျခင္း။<br />- ကဗ်ာစာအုပ္ တစ္အုပ္ကို စိတ္လိုလက္ရ မ၀ယ္ခဲ႔ဖူးျခင္း။<br />- ကိုယ္ပိုင္ ပိုက္ဆံျဖင္႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တစ္ထည္ မ၀ယ္ဖူးျခင္း။<br />- အတန္းပညာ သင္စဥ္က ဆရာ တစ္ဦးဦးအား ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သီးသန္႔ မကန္ေတာ႔ဖူးျခင္း။<br />- ဒင္မ္ဆမ္းမ္ ၀ယ္မစားဖူးျခင္း။<br />- ရွန္ပိန္ မေသာက္ဖူးျခင္း။<br />- Electric Guitar ကို ကိုင္မၾကည္႔ဖူးျခင္း။<br />- မူးယစ္ေစတတ္ေသာ ေဆးျပား မသံုးစြဲဖူးျခင္း။<br />- တစ္ခါမွ ပန္ကာမသံုးစြဲဖူးျခင္း။<br />- Hair Dryer ကိုယ္တိုင္မသံုးဖူးျခင္း။<br />- ေနကာမ်က္မွန္တပ္၍ လမ္းမေလွ်ာက္ဖူးျခင္း။<br />- အလွျပင္ဆိုင္တြင္ ေခါင္းေလွ်ာ္/မ်က္ႏွာေပါင္းတင္ မလုပ္ဖူးျခင္း။<br />- ေရႊဆြဲၾကိဳး မ၀တ္ဖူးျခင္း။<br />- ဟန္းခ်ိန္း မ၀တ္ဖူးျခင္း။<br />- သားရည္ ရႈးဖိနပ္ မစီးဖူးျခင္း။<br />- ေဘာကန္ဖိနပ္ မစီးဖူးျခင္း။<br />- သၾကၤန္တြင္ ကားျဖင္႔ ေရပက္ခံမထြက္ဖူးျခင္း။<br />- က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူး မသြားဖူးျခင္း။<br />- သာမညေတာင္သို႔ မေရာက္ဖူးျခင္း။<br />- ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚတြင္ တစ္ေယာက္တည္း လက္ယာရစ္ တစ္ပတ္ မပတ္ဖူးျခင္း။<br />- ၀တ္စံုျပည္႔ ျဖင္႔ ေဘာလံုးကြင္းထဲတြင္ ေဘာလံုးမကန္ဖူးျခင္း။<br />- အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းမတက္ဖူးျခင္း။<br />- ကိုယ္ပိုင္ Memory စတစ္မသံုးဖူးျခင္း။<br />- စီးပြားေရးတစ္ခုခု လုပ္ျပီး ေငြမရဖူးျခင္း။<br />တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေဘာလံုးသမားေတြက ေဘာလံုး မကစားရရင္<br />စိတ္က် ၾကမယ္။<br />ဂစ္တာ သမားေတြက ဂစ္တာမကိုင္ရရင္<br />စိတ္ေမာ…<br />တေယာသမားေတြက တေယာသံနဲ႔မွ မေႏွာရရင္<br />ေ၀ဒနာေတာေတြ ေဖြးေတာ႔မယ္။<br /><br />ရွင္သန္လိုစိတ္ရွိတဲ႔ သစ္ပင္တိုင္း<br />ကတံုးတံုးလိုက္ရင္ေတာင္<br />ပင္စည္က အခက္သစ္ေ၀တတ္တာလည္း<br />ၾကည္လင္တဲ႔ တရားတစ္ခုပါေလ။<br />ေရးျဖစ္တဲ႔ကဗ်ာကို<br />မေရးျဖစ္ခဲ႔သလို ေ၀႔၀ဲ ပစ္လိုက္ဖို႔က<br />တိတ္ဆိတ္ျခင္းမ်ားထဲက ထြက္က်လာတဲ႔အသံ<br />ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မျငင္းဆန္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး။<br /><br />ကဗ်ာေရးတယ္ဆိုတာ ေလာကၾကီးကို<br />ပ်က္ = ရယ္ = ျပဳ = ေလွာင္ = ေျပာင္ = သ = ေရာ္ = ျခင္း<br />ပါပဲ။<br />ကၽြန္ေတာ္ေရးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ သီခ်င္းေတြကေတာ႔<br />ပြတ္သပ္ၾကည္႔လိုက္တိုင္း<br />သကၠရာဇ္ ရိုင္းရိုင္းေတြ ေခါင္းေထာင္လာျမဲပါပဲ။<br /><br /><br /><span style="font-size: small;"><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-6425125193907742884?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-72930885847556568932011-09-26T02:44:00.000-07:002011-09-26T02:44:41.136-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"><b>မိုဘိုင္းဖုန္း ႏွင္႔ တူေသာ မိန္းမမ်ား </b></span><br /><br style="color: red;" /><span style="color: red;">အ၀င္ေခၚဆိုမႈ ႏွင္႔ အထြက္ေခၚဆိုမႈ သာ ျပဳလုပ္၍ ရေသာ ဖုန္းကဲ႔သို႔ ေသာ မိန္းမ </span><br /><br />အထက္ပါ ဖုန္းနဲ႔ တူတဲ႔ မိန္းမကေတာ႔ ဖုန္းရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အတိုင္း ပါပဲ။ ေျပာတာ ။ ခိုင္းတာဆို လုပ္မယ္ ေခၚရင္လာမယ္။ ထားရာေန ေစရာသြား ဒီေလာက္ပါပဲ ၊ ဒီထက္ပိုျပီးေတာ႔ သူက သင္႔ကို ဘာမွ ပိုမိုစြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္သလို ၊ ဘာမွလည္း စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ႔ အရည္အခ်င္းလည္း ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ႔ ပံုတံုးမိန္း မိန္းမေပါ႔။ <br /><br /><span style="color: red; font-size: small;">ဖုန္းေျပာျခင္း ႏွင္႔ စာပို႔ ျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ ႏိုင္သည္႔ ဖုန္း ကဲ႔သို႔ေသာ မိန္းမ </span><br /><br />ေျပာတာ ၊ ခိုင္းတာ ေလးေတြကို “ဟုတ္” တစ္လံုးနဲ႔ ခိုင္းသမွ် လုိက္လုပ္ေပးမယ္႔ အျပင္ အခ်ိဳ႕ေသာ အေသးအဖြဲ ကိစၥေလးေတြကိုေတာ႔ ကိုယ္စား ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ ဒီျပင္ ကိစၥေတြကိုေတာ႔ စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သိပ္ျပီး ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ခမ္းခမ္းနားနားေတြကို သိလည္း မသိ ၊ တတ္လည္း မတတ္လို႔ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ နည္းလမ္းရွာ ေဆာင္ရြက္ေပးရပါလိမ္႔မယ္။ <br /><br /><span style="color: red;">စပီကာသံ က်ယ္လြန္းသည္႔ ဖုန္းကဲ႔သို႔ေသာ မိန္းမ </span><br /><br />ဒီလိုမ်ိဳး က်ေတာ႔လည္း ဖုန္းေျပာတဲ႔ အခါက်ရင္ တစ္ဖက္က ေျပာတဲ႔ အသံေတြ ကို ဖုန္းနားေထာင္သူတင္ မကပဲ အနီးအနးမွာ ရွိတတဲ႔ တျခားသူေတြ ပါ ၾကားႏိုင္တာမ်ိဳးပါ အဲဒီလို မိန္းမက်ေတာ႔ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား တီးတိုးတိုင္ပင္တဲ႔စကားေတြကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားရမွန္းမသိပဲ အျပင္ေတြကို ေဖာက္သည္ခ်တတ္တဲ႔ မိန္းမမ်ိဳးပါ။ ေဇာက္မွန္း ၊ ကမ္း မွန္း မသိတဲ႔ သူ ၊ အာေခ်ာင္တဲ႔ သူေတြလို႔လည္း ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ပိုက္ဆံထုပ္ၾကီး ေကာက္ရတာကို ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ဓါးျပကိုသြားေျပာ ျပတတ္တဲ႔ မိန္းမမ်ိဳးပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က အလြန္လွ်ိဳ႕၀ွက္မွရပါလိမ္႔မယ္။ <br /><br /><span style="color: red;">Functions စံုတဲ႔ ဖုန္းကဲ႔ သို႔ေသာ မိန္းမ </span><br /><br />မိုဘိုင္းဖုန္း ေလာကမွာေတာ႔ သာမန္ နာမည္ရွိတဲ႔ ဖုန္းေတြဟာ Functions စံုရင္ လိုင္းဆြဲအားမေကာင္းတတ္ၾကဘူး လို႔ အဆိုရွိၾက ပါတယ္။ အဲဒီနည္းတူပါပဲ ဖုန္းတစ္လံုးမွာ တယ္လီေဗးရွင္းန္ လိုင္းေတြလည္း ဖမ္းယူလို႔ရမယ္ ၊ F.M လိုင္းလည္း ဖမ္းယူနားေထာင္လုိ႔ရမယ္ ၊ ဓါတ္ပံု ဗြီဒီယိုေတြလည္း Recording လုပ္လို႔ရမယ္ ၊ Wi-Fi စံနစ္နဲ႔ အင္တာနက္လည္း သံုးလို႔ရမယ္ ဆုိတဲ႔ ဖုန္းေတြဟာ တစ္ကယ္႔တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ႔မွ လိုင္းမမိတာမ်ိဳး ၊ အသံမၾကည္တာမ်ိဳး ၊ ဖုန္းဆက္ေနရင္းနဲ႔ လိုင္းက်သြားတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္သလိုပဲ အဲဒီဖုန္းနဲ႔ တူတဲ႔ မိန္းမေတြဟာ ကိစၥမ်ိဳးစုံကို စပ္စပ္ စပ္စပ္ နဲ႔ သိေန တတ္ေန သလိုရွိေနၾကပါတယ္။ တစ္ခုခုေျပာလိုက္တာနဲ႕ သူ႕မွာ မသိတာကိုမရွိဘူး အႏုပညာကိစၥဆိုလည္း သိလို္က္ျပန္ျပီ။ အလွအပေရးရာ ဆိုလည္း သိလိုက္ျပန္ျပီ။ “လာမေျပာနဲ႕ . . . . . . တိုကသိျပီးသား” ဆိုတဲ႔မိန္းမမ်ိဳးပါ၊ တစ္ကယ္တမ္း ထဲထဲ၀င္၀င္ ေမးၾကည့္၊ အားကိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း “အင္း. . . . အဲ . . .” နဲ႔ ဘာမွေရေရရာရာ မသိပါဘူး။ <br /><br />အဲဒီလို Function စံုတဲ႔ ဖုန္းမ်ိဳးကို အလွကိုင္ရံုသက္သက္သာ အသံုး၀င္သလိုပါပဲ ၊ Function စံုတဲ႔ ဖုန္းနဲ႔ တူတဲ႔ မိန္းမ မ်ိဳးကေတာ႔ ခပ္လန္းလန္း ေလးနဲ႔ ကိုယ္႔ေလးမွာ ရွိေနမွာပါ။ ဘာမွ အားကိုးအားထား မျပဳဘူး။ တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာျခင္းမရွိဘူး ဆိုရင္ေတာ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနပါလိမ္႔မယ္။ <br /><br /><span style="color: red;">Touch Screen ပါတဲ႔ ဖုန္းကဲ႔သို႔ေသာ မိန္းမ </span><br /><br />သင္ကိုင္တဲ႔ ဖုန္းဟာ Touch Screen ပါတဲ႔ ဖုန္းဆိုရင္ေတာ႔ သင္႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို လွ်င္ျမင္လြယ္ကူစြားနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုနည္းတူစြာပဲ Touch Screen ပါတဲ႔ ဖုန္းနဲ႔ တူတဲ႔ မိန္းမဟာ သင္က တစ္ခုခုင ေျပာလိုက္တာနဲ႔ သင္ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ ၊ ဘာျဖစ္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာ ေတြကို နားလည္ျပီးသား ျဖစ္ေနပါလိမ္႔မယ္။ အကင္းပါးပါးနဲ႔ သင္႔ရဲ႕ပါရမီကို ျဖည္႔မယ္႔ မိန္းမမ်ိဳးပါပဲ။ သင္နဲ႔ နားလည္မႈကို အေကာင္းဆံုးတည္ေဆာက္ ႏိုင္မယ္႔ မိန္းမမ်ိဳးပါ။ “ခ်က္ ဆို နားကြက္က မီးေတာက္တယ္” ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ႔။ <br /><br /><br /><span style="color: red;">Touch Screen ပါေသာ္လည္း Sensitivity မေကာင္းတဲ႔ ဖုန္းကဲ႔ သို႔ ေသာ မိန္းမ </span><br /><br />Touch Screen ပါတဲ႔ အမ်ိဳးအစားေတြကေတာ႔ အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီးပါပဲေလ။ အဲဒီအထဲကမွ ကိုယ္၀ယ္လိုက္တဲ႔ ဖုန္းမွာပါတဲ႔ Touch Screen ဟာ Sensitivity ေကာင္းဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါမွလည္းလုပ္ေဆာင္ ခ်က္ေတြ မွန္ကန္ ျမန္ဆန္ မွာပါ။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ေတာ႔ ကိစၥေလးတစ္ခုကို ေျဖရွင္းဖို႔ရာအတြက္ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီး ေပးရမွာပါ။ <br /><br />ဆိုရိုးစကားလည္း ရွိပါတယ္။ “ေလာကမွာ မရွိတာထက္ မသိတာခက္ ၊ မသိတာထက္ သိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာခက္ ” တဲ႔။ ဒီစကားပံု အတိုင္းပါပဲ။ Touch Screen ပါေပမယ္႔ Sensitivity မေကာင္းတဲ႔ ဖုန္းနဲ႔တူတဲ႔ မိန္းမဟာ မသိတာကို သိခ်င္ ေယာင္ ေဆာင္ထားတတ္တဲ႔ သူပါ။ အလြယ္ေျပာရရင္ လည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ၊ နပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားတဲ႔ မိန္းမပါပဲ။ သိလြယ္မယ္ထင္လို႔ ေျပာလိုက္တာေတြက နားမလည္ႏိုင္လို႔ စိတ္ညစ္ရပါမယ္။ Touch Screen က Button တစ္ခုကိုတို႔လိုက္လို႔ ထူးျခားမႈရွိမလာပဲ ႏွစ္ခါျပန္ ႏွိပ္ရတာမ်ိဳး ၊ နည္းနည္းေလး အားစိုက္ျပီး ဖိလိုက္ရတာမ်ိဳးလိုပါပဲ။ အဲဒီမိန္းမမ်ိဳးကို တစ္ခုခုဆိုရင္ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းနဲ႔ အာေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပ ၊ ေျပာျပ ရပါေတာ႔မယ္။ အျမင္မွာ လည္လွျပီ ၊ သြက္လွျပီ ဆိုေပမယ္႔ တကယ္တမ္း မွာ ဒံုးေ၀းေနတတ္ပါတယ္။ <br /><br /><br /><span style="color: red;">Slide ဖုန္းႏွင္႔ တူေသာ မိန္းမ </span><br /><br />တစ္ခုခု အေၾကာင္းေပၚလို႔ သူနဲ႔ ပူးေပါင္း ေဆာင္းရြက္ရမယ္႔ ကိစၥေတြ ေပၚလာတဲ႔ အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္က အတင္းကို တြန္းအားေပး ေနရပါေတာ႔မယ္။ ကိုယ္လုပ္မယ္႔ ကိစၥေတြကိုလည္း တနည္းနည္းနဲ႔ ကာဆီးကာဆီးကို နည္းနည္းေတာ႔ လုပ္တတ္မွာပါ။ အေၾကာင္းကိစၥကို ေျဖရွင္းျပီးခ်ိန္မွာလည္း ဆူဆူ ေဆာင္႔ေဆာင္႔နဲ႔ ေဆာင္႔ၾကီး ေအာင္႔ၾကီး လုပ္တတ္ပါေသးတယ္။ <br /><br /><span style="color: red;">အဖြင္႔ အပိတ္အဖံုးပါတဲ႔ ဖုန္းကဲ႔သို႔ေသာ မိန္းမ </span><br /><br />အေရးအေၾကာင္းတစ္စံုတရာ ရွိလုိ႔ တစ္ခုခုလုပ္မယ္ၾကံတိုင္း ေရွ႕ကေန ကာဆီး ကာဆီး လုပ္တတ္ပါတယ္။ “ဘယ္သြားမလို႔လဲ” “ဘာလုပ္မလို႔လဲ” “ဘာလို႔လဲ” နဲ႔ ေရွ႕ကေန ပိတ္ပင္တားဆီးေနတာမို႔ စိတ္ညစ္ရတတ္ပါတယ္။ ေနရာတကာ လိုက္ျပီး ေရွ႕ကေန ကန္႔လန္႔ ကန္႔လန္႔ နဲ႔ ခံေနတတ္တဲ႔ မိန္းမမ်ိဳးပါ။ <br /><br /><br /><br style="color: red;" /><span style="color: red;">iPhone လိုမိန္းမ </span><br /><br />iPhone ဆိုတာ ဖုန္းေလာကမွာ ထိပ္ဆံုးမွာ ရွိတဲ႔ ဖုန္း အမ်ိဳးအစားေတြထဲမွာ အပါအ၀င္ တစ္ခုပါ။ သူ႔မွာ Function <br /><br />စံုတယ္။ အသံုးခ်ႏိုင္တဲ႔ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြအမ်ားၾကီး ရွိသလို၊ တကယ္လည္း အသံုး၀င္ျပီး အသံုးျပဳရတာ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ကင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ iPhone က စြမ္းေဆာင္ရည္ျမင္႔သလို ေစ်းကလည္းၾကီးပါတယ္။ <br /><br />iPhone နဲ႔တူတဲ႔ မိန္းမဆုိရင္လည္း စမတ္က်ပါမယ္။ လွပေတာင္႔တင္းျပီး ထည္ထည္၀ါ၀ါ ရွိပါမယ္။ အဲဒီလို မိန္းမမ်ိဳးနဲ႔ တြဲသြားရင္ သင္႔ကို လူေတြက အထင္ၾကီးေစႏိုင္သလို ၊ သင္႔ရဲ႕ ဂုဏ္ကိုလည္း ေဆာင္ႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္…။ အျပင္ပန္း အျမင္တင္မကပါဘူး ၊ သူက သင္႔လိုအပ္ခ်က္ ၊ သင္႔ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြကိုပါ ေျပာင္ေျမာက္ ေစပါလိမ္႔မယ္… Physical ေရာ Logical ပါ ေကာင္းမြန္လို႔ ၊ လက္ရံုးရည္ ႏွလံုးရည္ျပည္႔၀တဲ႔ ထက္ျမက္ေသာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ဆိုတာ အေသအခ်ာပါပဲ။ <br /><br />ဒါေပမယ္႔ တစ္ခုရွိတာက သင္႔မွာသာ ခိုင္မာတဲ႔ အေျခအေန တစ္ခု မရွိရင္ iPhone ၀ယ္ဖို႔ အတြက္ အိပ္မက္ မက္ရဲမွာမဟုတ္ေသးပါဘူး။ iPhone လိုမိန္းမမ်ိဳးကို ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္ကေတာ႔ သင္႔မွာ ခိုင္မာတဲ႔ အေျခအေန တစ္ခုရွိဖို႔ရန္ လိုအပ္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ….။ <br /><br /><br /><br />ဖုန္းအမ်ိဳးအစားေတြကေတာ႔ အမ်ားၾကီးပါပဲ ၊ ဒီလိုပဲ မိန္းမေတကလည္း အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ကိုယ္အဆင္ေျပရာ ဖုန္းကိုေရြး၀ယ္သလို ၊ ကိုယ္လက္လွမ္းမွီရာ မိန္းမကို ေရြးခ်ယ္ရမွာပါပဲ။<br /><br />ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရည္းစားထားသလို ဖုန္းတစ္လံုးကို ၀ယ္လိုက္ျပီဆိုရင္ေတာ႔ ကိုယ္႔ဖုန္းေလး မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ Application ေတြ လိုအပ္တဲ႔ Accessories ေတြ Installation လုပ္သလို မ်ိဳး ကိုယ္႔ရည္းစားကိုလည္း မ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားရပါမယ္။<br /><br />အဲ…ဒီထက္သာလြန္ျပီး ျပည္႔စံုတဲ႔ ဘ၀တစ္ခုကို ေရာက္ဖို႔ကေတာ႔ လက္ထပ္ပါ။ သိန္းငါးဆယ္ေလာက္ဆုိ မ်က္ႏွာမငယ္ရတဲ႔ မဂၤလာပြဲေလးတစ္ပြဲ ျဖစ္မွာပါ။ ဖုန္းအတြက္ကေတာ႔ SIM Card လိုအပ္ပါတယ္။ ၀ယ္လိုက္ၾကပါဦး ငါးသိန္း။ <br /><br /><br /><b><br /><span style="font-size: small;">ေက်ာ္ညိဳေသြး&nbsp;</span></b><br /><br /><br /><b><span style="font-size: small;">( အထက္ပါ ေဆာင္းပါးအား Mobile Guide Journal Volume 1 , Issue 15 တြင္ ေဖာ္ျပခဲ႔ျပီး ျဖစ္ပါသည္။)</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-7293088584755656893?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-91933857549760701782011-09-19T03:58:00.000-07:002011-09-19T04:05:28.528-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #38761d;"><span style="font-size: small;"><b>ခ်စ္ေသာ ဧရာ၀တီ</b></span></div><span style="font-size: small;"> </span><br /><span style="font-size: small;"></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ဧရာ၀တီတဲ႔</span><br /><span style="font-size: small;">ေႏြရာသီရဲ႕ကဗ်ာ</span><br /><span style="font-size: small;">ေ၀ဒနာ မေပးၾကပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ေႏြအခါ..</span><br /><span style="font-size: small;">ေလအလာမွာ</span><br /><span style="font-size: small;">ဧရာရဲ႕ ရနံ႔ သင္းပ်ံပါေစ။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ရွင္းသန္႔ကာ ေနတဲ႔ ျမစ္</span><br /><span style="font-size: small;">လင္းဖန္႔၀ါ ေ၀တဲ႔ အႏွစ္မို႔</span><br /><span style="font-size: small;">ေခတ္အဆက္ဆက္ ရွည္ပါေစ။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ကေမၻ ကမၻာ ေတြတိုင္</span><br /><span style="font-size: small;">အေမြ ျမန္မာတို႔ ထိန္းဖို႔ရာ</span><br /><span style="font-size: small;">ဧရာရဲ႕ ေရစင္ေတး နဲ႔</span><br /><span style="font-size: small;">ေႏြ၀င္ေတးဆိုခဲ႔။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ေမခင္ေလးပ်ိဳသဖြယ္</span><br /><span style="font-size: small;">အလို...ဘယ္ အျမင္ေတြလွေစဖို႔</span><br /><span style="font-size: small;">သေကၤတ ရင္ႏွစ္မႊာကို</span><br /><span style="font-size: small;">ဟင္..အသာမခြဲပါနဲ႔။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">အျမင္မွာ အစဥ္သာလွေစမယ္႔</span><br /><span style="font-size: small;">အသြင္မွာ အၾကင္နာက မေသြတဲ႔</span><br /><span style="font-size: small;">အႏွစ္ၾကာ ခ်စ္ဆံုစည္းရာကို</span><br /><span style="font-size: small;">အျပစ္ရွာ ထစ္ကာမခြဲပါနဲ႔</span><br /><span style="font-size: small;">သစၥာလည္းထား။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"> </span><br /><span style="font-size: small;"><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-9193385754976070178?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-22475942255758814022011-03-15T22:44:00.001-07:002011-03-15T22:44:59.214-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b>ခ်က္က်လက္က် ေျပာခ်င္တာေတြ ေပ်ာက္ေန</b><br /><br /><br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ထိုင္ဖတ္ေနတုန္း ကြန္ျပဴတာရဲ႕ ေထာင္႔က Avira Antivirus Auto Update Notification ေလးတက္လာတယ္။ ဒီေန႔အတြက္ Update လုပ္မလားေပါ႔။ OK နဲ႔ Later မွာ Later ကို ကိုယ္ႏွိပ္လိုက္တယ္ ။ ေသခ်ာတယ္ ဒီေန႔ အတြက္ကေတာ႔ ေနာက္ထပ္ ေပၚလာလည္း Later ကိုပဲ ႏွိပ္မိဦးမွာပဲ ။ အခုေတာ႔ ကိုယ္ေတြးေနတယ္။ ကိုယ္ Later လုပ္ရတဲ႔ အေၾကာင္းအရင္းကို ေပါ႔။ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုပဲရွိတယ္။ လုပ္ေနၾကမို႔လို႔ပဲ ။ အခါတိုင္းဆို Auto Update ကို လုပ္ခ်င္မွလည္း လုပ္တာ။ စိတ္လိုလက္ရ ရွိခ်ိန္မွာ လုပ္တယ္။ သတိေမ႔ / စိတ္မပါ ခဲ႔ရင္ အခုလို Later ဆိုျပီး ေလွ်ာ္ပစ္လိုက္တာပဲ ။ မလုပ္တာ ေသခ်ာတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေပါ႔ပါးဖို႔ ကိုယ္႔အနားက တစ္စံုတစ္ရာကို ေတာင္ ေလွ်ာ္တတ္ခဲ႔တယ္။ Auto Update Notification ေလးကို Ok လုပ္လိုက္ရတာ ဘာမ်ား ပင္ပန္း လို႔တုန္း ကိုယ္ေတြးၾကည္႔တယ္။ စက္က သူ႔ဘာသာ လုပ္သြားမယ္႔ အရာ ကိုယ္႔အတြက္ ပင္ပန္းတာ တစ္ခုမွမရွိ။ ကိုယ္႔ ေလွ်ာ္တတ္တဲ႔ အက်င္႔ေတြ ပတ္၀န္းက်င္ကို ပစ္ေပါက္ေနမိ။ ေသခ်ာတယ္ ကိုယ္တစ္ခုခုျဖစ္ေနမိျပီထင္တာပဲ။ ေနာက္ထပ္ ျဖစ္လာမယ္႔ အက်ိဳးဆက္ေတြ ေတြးၾကည္႔ေတာ႔ ပိုမို စိတ္ေလးလံတယ္။ ေတာ္ျပီ မစဥ္းစားေတာ႔ဘူး လို႔ ေတြးေပမယ္႔။ အဲဒီအျဖစ္ကေလးက စိတ္နံရံမွာ အေမွးေလး တစ္ခုလို တြယ္ကပ္ ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ဳပ္တို႔ ထိပ္ခတ္နာ ျဖစ္ရင္ ႏွာေခါင္းနဲ႔ အာေခါင္ ထိပ္မွာ သလိပ္ဖတ္ကေလး က အသက္ရႈ သြင္း/ထုတ္တိုင္းမွာ ေလရဲ႕ထိခတ္မႈ႕ေၾကာင္႔ လႈပ္ရွားသြားတဲ႔ အခါ သလိပ္ဖတ္ ကပ္ေနတဲ႔ နံရံက ယားယံမႈ႕ေ၀ဒနာကို ျဖစ္ေပၚေစသလို ေပါ႔။ အခုေတာ႔ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ သက္သာ ရဲ႕လားေတြးမိတယ္။ သက္သာရာ ရ ေအာင္ ေလွ်ာ္ပစ္လိုက္တဲ႔ ကိစၥတစ္ခုရဲ႕ သက္သာရာ ရတဲ႔ ခံစားမႈ႕က က်ဳပ္ကို လာလာေႏွာက္ယွက္ ေနတယ္။ ထိပ္ခတ္နာ ျဖစ္တဲ႔ အခါ က်ဳပ္ရဲ႕ အာေခါင္ကို လႈပ္ၾကည္႔တယ္ ႏွာေခါင္းထိပ္ပိုင္း အတြင္းနံရံကို လႈပ္ၾကည္႔တယ္။ အဲဒီအခါ နားထဲကေန “တဗ်စ္ဗ်စ္ ” အသံၾကားတယ္။ ဒီလိုပဲ အေမွးတစ္ခုခု စိတ္မွာ လာကပ္ေတာ႔ စိတ္က ရိုးတိုးရိပ္တိတ္ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခုခုအတြင္းပိိုင္းနံရံေတြကို လႈပ္ၾကည္႔တယ္။ “တဗ်စ္ဗ်စ္” လိုလို “တက်စ္က်စ္” လိုလို အသံေတြကိုၾကားရတယ္။ အဲဒီလို က်ဳပ္ဘာသာ နံရံေတြကို လႈပ္ေနမိတာနဲ႔ အသံေတြ မျဖစ္စေလာက္ေလး ေတြ ျမည္ေအာင္ လုပ္ေနမိတာ ေတြ ဘယ္ေလာက္ ၾကာခဲ႔ျပီလဲ မသိပါဘူး။ က်ဳပ္လႈပ္ေနတယ္။ လႈပ္တိုင္းလည္း အသံေတြ ျမည္ေနတယ္။ သတိထား မိသလိုလို မထားမိသလိုလိုပါပဲ။ အခုေတာ႔ က်ဳပ္ အိပ္ေပ်ာ္ခ်င္သလို ျဖစ္လာတယ္။ မၾကာခင္ အိပ္ေပ်ာ္ေတာ႔မယ္ ဆိုတာ သိေပမယ္႔ ။ က်ဳပ္ ႏွာေခါင္း အတြင္းပိုင္း ထိပ္နံရံေတြကို လႈပ္ေနမိတယ္ ။ တဗ်စ္ဗ်စ္ အသံေတြလည္း နားထဲက ၾကားတယ္..။<br /><br /><br /><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး </b><br /><a href="http://www.facebook.com/Mg.KNT">www.facebook.com/Mg.KNT</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-2247594225575881402?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-14906778686990877202011-03-14T07:14:00.000-07:002011-03-15T03:42:05.582-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: large;"><b>ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္။ </b></span><br /><br />၁၉၈၀ ခုႏွစ္ ေလာက္ကေပါ႔…. <br /><br />ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ဆိုတာ က်ဴပင္စု ေက်းရြာက အေရးၾကီးတဲ႔လူေတြထဲမွာ တစ္ေယာက္ အပါအ၀င္ေပါ႔။ ျမိဳ႕အေခၚအရဆို ဗြီအိုင္ပီေပါ႔။ နာမည္နဲ႔ လူနဲ႔ ကေတာ႔ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ပဲ ကြက္တိက်တယ္။ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ကြက္တိက်တယ္ဆိုလို႔ နားရႈပ္ခ်င္ရႈပ္သြားႏိုင္တယ္….။ အမွန္ကဒီလို…။ <br /><br />ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္က ေဟာဒီ က်ဴပင္စု ေက်းရြာေလးမွာ ေက်ာင္းအုပ္ကေလးေပါ႔။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာပီပီ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ ေတာ႔ မ်က္ႏွာေၾကာက သိပ္တင္းတာ။ ေက်ာင္းသားေတြဆို သူ႔ကို ေၾကာက္မွ ေၾကာက္။ ေၾကာက္သလားမေမးနဲ႔ ။ ေက်ာင္းသားေတြ မဟုတ္တာ တစ္ခုခုလုပ္ထားမိျပီဆို ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ရဲ႕ ၾကိမ္လံုးကိုပဲ ၾကည္႔ၾကည္႔ေနရတာ။ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ရဲ႕ လက္သံေျပာင္ပံုေတြကို ေက်ာင္းသားတိုင္း မခံစားဖူးသူမရွိ၊ စည္းကမ္း စနစ္ၾကီးျပီး ေက်ာင္းသားေတြကို ေသခ်ာထိန္းေက်ာင္း ညႊန္ျပ ေပးတာေၾကာင္႔။ ဆရာေလး ေဟ႔ ဆိုတာနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြက ျပားျပား၀ပ္ ျငိမ္က်ျပီးသား။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ရြာလူၾကီး မိဘေတြက ကေလးေတြ ေလလြင္႔မွာ ၊ စာမက်က္မွာကို မပူရ၊ ေက်ာင္းမွန္မွန္တက္ စာမွန္မွန္ က်က္ဖို႔ကေတာ႔ စိတ္ခ်ရတာေပါ႔…။ မ်က္ႏွာက အျမဲတမ္း မႈန္ေတေနျပီး မ်က္ႏွာေၾကာတင္းတဲ႔ ဆရာေလးကေတာ႔ တစ္ရြာလံုးမွာရွိတဲ႔ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးေတြရဲ႕ ငယ္ႏိုင္ေပါ႔။ ဒါေၾကာင္႔ နာမည္နဲ႔လူနဲ႔ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ကြက္တိက်တယ္ေျပာတာ…။ <br /><br />ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ က်ဴပင္စု ေက်းရြာကို ေရာက္လာတုန္းက ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ခါစေလးေပါ႔။ ျမိဳ႕ကေန ဒီ..က်ဴပင္စုေက်းရြာကို တာ၀န္က်တာနဲ႔ ေရာက္လာခဲ႔တာ…။ အရင္က ေက်ာင္းအုပ္က ရာထူးတိုးတာနဲ႔ တစ္ျခားနယ္ကို ေျပာင္းတာနဲ႔ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ ဒီရြာကိုေရာက္လာတာက ေရွ႕ဆင္႔ေနာက္ဆင္႔ပဲ။ ပထမ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီး မရွိလို႔ ေက်ာင္းကို ခဏ ပိတ္ထားလို႔ ေက်ာင္းသားေတြ လြတ္လပ္ေနတုန္း ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ ေရာက္လာေတာ႔ နားေတာင္မနားပဲ ေက်ာင္းကို ေန႔ခ်င္းစဖြင္႔တာနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အဲဒီေန႔ပဲ ေန႔၀က္ ေက်ာင္းတက္ရေတာ႔တာေပါ႔။ </span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">*************************************</span><br /></div><span style="font-size: small;"><br />ေက်ာင္းစဖြင္႔တာနဲ႔ သင္လက္စ ေလ႔က်င္႔ခန္းေတြ စလွန္ေလွာျပီး သင္ေတာ႔တာပဲ။ ပထမေန႔မို႔ မိတ္ဆက္တာေတြဘာေတြ ေထြေထြထူးထူး မလုပ္ဘူး။ <br /><br />“ ကဲ..ေက်ာင္းသားေတြ.. ဆရာ႔နာမည္ ဦးၾကည္ႏိုင္ လို႔ေခၚတယ္…ဒီေက်ာင္းမွာ စာသင္မယ္႔ ဆရာပဲ… မင္းတို႔ သင္တဲ႔စာေတြကို ေသခ်ာက်က္ရမယ္..ေသခ်ာလုပ္ရမယ္…ေအး..နားမေထာင္ရင္ေတာ႔ အေၾကာင္းသိမယ္…” <br /><br /><br />ဆိုျပီး ခပ္တည္တည္ေျပာျပီး သင္စရာရွိတာေတြကို သင္တာပဲ။ က်ဴပင္စုက မူလတန္းေက်ာင္း မွာ တျခားဆရာမရွိဘူး။ ေက်ာင္းအုပ္ပဲ ေက်ာင္းအလုပ္ေတြလုပ္ျပီး။ ေက်ာင္းအုပ္ပဲ။ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းထိ စာေတြကို တစ္ေယာက္တည္းသင္တာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ကလည္း ေက်ာင္းဆရာေတြ သိပ္ရွားေသးတဲ႔ အခ်ိန္မဟုတ္လား။ <br /><br /><br />ေက်ာင္းစဖြင္႔တဲ႔ေန႔ မွာ စာေတြ သင္ျပီးခ်ိန္မွာ အိမ္မွာ က်က္ဖို႔ အိမ္စာေတြကို က်က္ခိုင္းလိုက္တယ္…။ ျပီးေတာ႔.. အိမ္ျပန္ ေရာက္ရင္ စာက်က္ဖို႔ ၊ စာတတ္မွ အသက္ၾကီးတဲ႔အခါ ပညာတတ္ျဖစ္ျပီး အလုပ္ေကာင္းေကာင္း မပင္မပန္း ပဲလုပ္ႏိုင္မယ္ ဆိုျပီး ေျပာလိုက္တယ္…။ <br /><br /><br />ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အရင္လို စာမရရင္ အရင္ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ဒါဏ္ေပးသလို ထိုင္ထ နားရြက္ဆြဲေလာက္ပဲ လုပ္ခိုင္းမယ္ထင္ျပီး ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးပဲမွတ္ျပီးေတာ႔…ျပန္သြားၾကတယ္။ ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းလည္း ေရာက္ေရာ… စာသင္ခန္းထဲေရာက္တာနဲ႔ ဆရာေလး စာေမးတာနဲ႔ တန္းတိုးေတာ႔တာပဲ…။ အဲဒီမွာ ဘယ္သူမွ စာမရၾက။ က်က္မလာၾကေတာ႔…ဆရာေလးလည္း တစ္တန္းလံုး ဖင္လွန္ျပီး ေဆာ္လိုက္တာ…ဆရာေလးလက္သံေျပာင္ပံုမ်ား ေက်ာင္းသားေတြ “တအိအိ” နဲ႔ ငိုတာေတာင္ အသံမထြက္ႏိုင္ၾကဘူး။ <br /><br /><br />“ငါက ေကာင္းေစခ်င္လို႔ ၊ စာတတ္ေစခ်င္လုိ႔ မင္းတို႔ ေက်ာင္းကို ျမိဳ႕ကေန လာသင္တာ” <br />မင္းတို႔က ငါ႔ကို မေလးမစားနဲ႔ ေနာက္ဆို ဒီထက္နာမယ္” <br /><br /><br />ဆိုျပီး ေဟာက္ေတာ႔ ေက်ာင္းသားေတြ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလႈပ္ရဲဘူး။ ေနာက္ေန႔ကစျပီး ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္႔သတင္းက ရြာကို ပ်ံ႕သြားေတာ႔တယ္…။ <br /><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"> <b>အရိုက္ၾကမ္းတဲ႔ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္။&nbsp;</b></span></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">*****************************</span></div><span style="font-size: small;"><br /><br />ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းမွာ ရန္ျဖစ္တာ ၊ စကားမ်ားတာေတြကိုလည္း ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ သိပ္မၾကိဳက္ဘူး။ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ျပီဆိုတာနဲ႔ ရန္စတဲ႔ ေကာင္ေရာ ၊ ျပန္ခ်တဲ႔ေကာင္ေရာ ဖင္အရိႈးရာ ထပ္ျပီသာမွတ္။ အဲဒီေလာက္ထိ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ ၾကမ္းတာ။ <br /><br />ေက်ာင္းသားမိဘေတြမ်ားဆို သူတို႔ကေလးေတြ ေျပာမရတာ၊ အေဆာ႔သန္တာမ်ား ရွိရင္ျဖင္႔ <br /><br /><b>“ဆရာေလး လက္ကိုအပ္လိုက္ရမလား” </b><br /><br />ဆိုတာနဲ႔ ကေလးေတြ သိပ္ေၾကာက္တာကလား။ <br /><br />က်ဴပင္စုမွာ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦး၀ိမလ နဲ႔ သူၾကီးကို ရြာသားေတြ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ေၾကာက္ရသလို။ ေက်ာင္းသားအရြယ္ ခ်ာတိတ္ေတြ အတြက္ကေတာ႔ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္က ၾသဇာေညာင္းျပီးသား။ <br /><br />ေနာက္ျပီး ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္မွာ ဆိုးတဲ႔ အက်င္႔တစ္ခုရွိေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ ဆရာဂိုက္မရွိတာပဲ။ အရင္ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးနဲ႔ လာလားမွမဆိုင္။ အရင္ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ရွပ္အကၤ် ီ အျဖဴသန္႔သန္႔ လည္ကတံုးနဲ႔ ခ်ည္ေခ်ာပုဆိုးကိုလည္း ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္၀တ္ျပီး စာသင္တတ္တာ။ ဆရာလည္း ကိုၾကည္ႏိုင္ကေတာ႔ ဒီလိုမဟုတ္။ ရွပ္အကၤ် ီလက္တိုကို ဖိုသီဖတ္သီ ၀တ္ထားျပီး ပုဆိုးကိုလည္း ရင္ေခါင္း မေရာက္တေရာက္တက္၀တ္ထားတတ္တယ္။ ဆံပင္ကလည္း ကုပ္ေထာက္နဲ႔ရယ္..။ မုတ္ဆိတ္ေမႊး ပါးသိုင္းေမႊးကလည္း က်ိဳ႕တို႔က်ဲတဲ ရိတ္ခ်င္မွရိတ္တာ။ အဲဒီလိုပံုစံနဲ႔ ရြာေက်ာင္းက ေက်ာက္သင္ပုန္းကို တျဗန္းျဗန္း နဲ႔ ၾကိမ္လံုးနဲ႔ ရိုက္ျပီး စာသင္တာ။ သူရြာကို လွည္းကေလးစီးျပီး အိတ္ကေလးတစ္လံုး ပိုက္ျပီး ျမိဳ႕ကေန ေရာက္လာတုန္းကဆို.. ရြာသူၾကီးက ဒီရြာကို ေျပာင္းလာတဲ႔ ေက်ာင္းဆရာလို႔ေတာင္မထင္။ သူၾကီးစိတ္ထဲမွာ ေက်ာင္းဆရာဆိုတာ အရင္ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ပံုစံကိုပဲ မ်က္လံုးထဲ စြဲေနတာမဟုတ္လား။ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ကို ေတြ႕ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္သြားပံုရတယ္…။ ဆရာရုပ္မေပါက္တဲ႔ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ကို သူ႔အိတ္နဲ႔အတူ ေရာကိုင္ထားတဲ႔ ၾကိမ္လံုးကို ျမင္လို႔သာ ေက်ာင္းဆရာလို႔ ယံုလိုက္ရတာ…။ အျဖစ္က အဲဒီလို အဲဒီလို…။ <br /><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">******************************</span></div><span style="font-size: small;"><br />ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္႔အတြက္ အဆိုးဆံုးကေတာ႔ ယမကာ မွီ၀ဲတတ္တာပဲ။ စာသင္ျပီး ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို သူေနတဲ႔ အခန္း ထဲမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ဖန္ခြက္နဲ႔ အရက္ပုလင္းေထာင္ျပီး စာဖတ္ေနတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာ႔ ရြာထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ေလ႔ရွိတယ္…အဲဒီအခါမ်ိဳးဆို ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ကို လာျပီး ႏႈတ္ဆက္တဲ႔ ရြာသူ ၊ ရြာသားေတြမ်ား ဆရာေလးဆီက အရက္နံ႔ ရျပီသာမွတ္ေပေတာ႔…။ ၾကာေတာ႔လည္း တစ္ရြာလံုး ဆရာေလး ေသာက္တတ္တာ သိသြားၾကတာပဲ။ <br /><br /><br />အဲ…ဒါေပမယ္႔ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္က ရြာက ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးေတြကသာ ေၾကာက္တာ။ လူပ်ိဳကာလသားေတြ ကေတာ႔ ဆရာေလးနဲ႔ ပနံကို သင္႔လို႔။ အေၾကာင္းကဒီလို ဆရာေလး ျမိဳ႕ကေနလာေတာ႔ ပခံုးေထာက္ တေယာျပား ေသးေသးေလး တစ္လက္ ပါလာတယ္။ ညဘက္ဆိုရင္ အရက္ပုလင္းေလး ေဘးမွာခ် တေယာျပားေလးေထာက္ျပီး ျမန္မာသံ သီခ်င္းေလးေတြ ထိုးေနေလ႔ရွိတယ္။ ရြာရဲ႕မူလတန္းေက်ာင္းေလးေဘး မွာရွိတဲ႔ ဆရာေလးေနတဲ႔ အေဆာင္ေလး ေရွ႕က ကြပ္ပ်စ္ေပၚက တေယာသံ ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႕ႏြဲ႔ လြင္႔ပ်ံလာျပီဆို မယ္ဒလင္ေဒါင္ဒင္ လုပ္ေနတဲ႔ ကိုလွမိုးတို႔ လူပ်ိဳကာလသားေတြ လည္း မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ဆရာေလး ရွိရာ ေက်ာင္းေလးဆီကို လာၾကျပီး ဆရာေလးနား လာျပီး တေယာသံနဲ႔ အတူတူစီးေမ်ာေလ႔ရွိတယ္..။ တစ္ခါတစ္ေလ တေယာတီးရင္း စကားစျမည္ေျပာရင္း ကိုလွမိုးတို႔ မယ္ဒလင္သံနဲ႔ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ရဲ႕ တေယာျပား လက္သံနဲ႔ ျမန္မာသံေတးေလးေတြ ရြာရိုးတစ္ေလွ်ာက္ လြင္႔ပ်ံေနေလ႔ရွိတယ္။ <br /><br /><br />ေကာလဟလ လား ဘာလားေတာ႔ မသိဘူး။ လူပ်ိဳကာလသားေတြဆီက သတင္းတစ္ခုေတာ႔ သဲ႔သဲ႔ထြက္လာတာေတာ႔ ရွိတယ္…။ အဲဒါကေတာ႔ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္တစ္ေယာက္ ဒီရြာကို မေရာက္ခင္တုန္းက ျမိဳ႕မွာ အသည္းကြဲခဲ႔တယ္ဆိုပဲ…။ သူ႔ခ်စ္သူ ေကာင္မေလးကလည္း သူ႔လိုပဲ ၀န္ထမ္းဆရာမေလး တစ္ေယာက္လို႔ ကာလသားေတြ ေျပာစကားအရသိရတယ္။ သူ႔ေကာင္မေလးက တစ္ျခားလူနဲ႔ လက္ထပ္သြားတာနဲ႔ ဆရာေလးလည္း အခုလို အရက္ထဲ အသည္းကို ထည္႔စိမ္ထားတယ္လို႔ ေျပာၾကဆိုၾကတာပဲ။ ဒီသတင္းက အမွန္လား ၊ ေကာလဟလလား ဆိုတာကိုေတာ႔ ဘယ္သူမွ တိတိက်က် ေရေရရာရာ မသိ ၾကဘူး။ ရြာမွာဆိုေတာ႔လည္း သိတဲ႔ အတိုင္းပဲ။ သတင္းတစ္ခု ပ်ံ႕သြားရင္ တစ္ရြာလံုး သိသြားတတ္ၾကတာ ဆိုေတာ႔ ဒီသတင္းက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေက်ာ္လို႔။ ရြာသူေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ဆရာေလး ဇာတ္လမ္းေလးက ထြင္, ကား , ခ်ဲ႕ ရင္းနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို ေျပာင္ေျပာင္ ေျမာက္ေျမာက္ျဖစ္လာတယ္။ <br /><br /><br />ဆရာေလးကေတာ႔…အရင္အတိုင္း ေသာက္ျမဲ ၊ တေယာျပားေလးထိုးျမဲ ၊ စည္းကမ္းေဖာက္တဲ႔ ၊ စာမရတဲ႔ ေကာင္းသားေတြ ကို ေကာင္းေကာင္းတြယ္ျမဲပဲ။ <br /><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ ရြာကိုေရာက္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ႔ ေက်ာင္းသားေတြလည္း စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ ျဖစ္လာတယ္…။ စာကိုလည္း မွန္မွန္က်က္လာၾကတယ္။ ျပီးေတာ႔ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္က စာေတာ္တဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို သူ႔ဘာသာ ဆုခ်ီးျမင္႔တာမ်ိဳးလုပ္ေတာ႔.. ေက်ာင္းသားေတြလည္း ဆုရခ်င္စိတ္နဲ႔ စာကို အျပိဳင္အဆိုင္လုပ္တာနဲ႔ပဲ ရြာေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ စာအံသံေတြက ပိုမို ျပီး အသက္၀င္လာတယ္ေလ။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">*************************************</span></div><span style="font-size: small;"><br />ဒီတစ္ႏွစ္ေက်ာင္းေတြ ဖြင္႔ေတာ႔ ေက်ာင္းသားမိဘေတြ က သူတို႔သားသမီးေတြကို ကိုယ္စီဆြဲလို႔ ဆရာေလး ဆီ ေက်ာင္းလာအပ္ၾကတယ္။ ဒီႏွစ္မွတက္မယ္႔ သူငယ္တန္းေတြေရာေပါ႔။ ဆရာေလးရဲ႕ အသင္အျပ ေကာင္းမႈ႕ ၊ စည္းကမ္းၾကီးမႈ႕တို႔ေၾကာင္႔ ေက်ာင္းလံုးကၽြတ္ စာေမးပြဲေအာင္ၾကတယ္။ စာသိပ္ညံ႔တဲ႔ ေက်ာင္းသားေတာင္ စာကို ေကာင္းေကာင္းလုပ္လုိ႔ စာေမးပြဲေအာင္တယ္ေလ။ <br /><br /><br /><br />“ဆရာ မင္းတို႔ နာမည္ေတြကို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ေခၚမယ္၊ ကိုယ္႔နာမည္ ၾကားတာနဲ႔ ရွိပါတယ္ခင္ဗ်ာ လို႔ ထူးရမယ္…ေနာ္..” <br /><br /><br />“ဟုတ္ကဲ႔ပါ ဆရာၾကီး” <br /><br /><br />ေက်ာင္းအပ္တဲ႔ ကိစၥေတြလည္း ျပီးေရာ ဆရာေလး က ေက်ာင္းသားစာရင္း ကို သူငယ္တန္းကေန စျပီးနာမည္ေခၚတယ္…။ ျပီးေတာ႔.. တစ္တန္း ၊ ႏွစ္တန္း စသည္ျဖင္႔ေပါ႔…။ အဲဒီလို နာမည္စာရင္းေတြေခၚေနတုန္းရွိေသး။ ေက်ာင္းခန္းေပါက္၀မွာ ဧည္႔သည္ေရာက္လို႔ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ရြာထဲက မခင္စန္းျမင္႔ နဲ႔ သူသားေလး ေမာင္တိုးေ၀ ကိုေတြ႕လိုက္ရတယ္…ေမာင္တိုးေ၀က ဒီႏွစ္ဆိုရင္ ႏွစ္တန္းကို တက္ရမွာပဲ။ မနက္က ေက်ာင္းအပ္ၾကေတာ႔ လူမ်ားေနတာနဲ႔ သတိမျပဳမိ အခုမွသာ ေရာက္လာတာနဲ႔…ဆရာေလးလည္း.. <br /><br /><br />“ေၾသာ..မခင္စန္းျမင္႔ ပါလား ေမာင္တိုးေ၀လည္း ပါတာပဲ။ ေက်ာင္းလာအပ္တာမလား။ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတယ္ထင္တယ္…ေနာက္က်ေနတာ…” <br /><br /><br />ဆိုျပီး လွမ္းေခၚေတာ႔… မခင္စန္းျမင္႔က ေမာင္တိုးေ၀ ေလးကို လက္ဆြဲျပီး ဆရာၾကီးစားပြဲနားမွာ ရပ္ျပီးေတာ႔… <br /><br /><br />“ဆရာ..ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ႔ ေမာင္တိုးေ၀ကို ေက်ာင္းခဏ ထုတ္ထားခ်င္လုိ႔ပါ။” <br /><br /><br />အဲဒီလို လည္းေျပာေရာ ဆရာေလး အနီးအနားမွာ ရွိတဲ႔ တျခားေက်ာင္းသား ေလးငါးေယာက္ ျငိမ္ျပီး ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ေလးေတြ နဲ႔ ၾကည္႔ေနၾကတယ္။ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္လည္း အံအားသင္႔ျပီး မခင္စန္းျမင္႔ကို တလွည္႔ ေမာင္တိုးေ၀ကို တလွည္႔ၾကည္႔တယ္…ျပီးေတာ႔မွ.. <br /><br /><br />“ကေလးကို ဘာလို႔ေက်ာင္းထုတ္မွာလည္းဗ်ာ၊ ကေလးက အခုမွ အတန္းက ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတာ ျပီးေတာ႔ စာသင္တာ အဲ႔လိုအရွိန္ျပတ္သြားရင္ မေကာင္းဘူးဗ်။ ” <br /><br /><br />လို႔ ဆရာေလးက ေျပာေတာ႔…မခင္စန္းျမင္႔လည္း… <br /><br /><br />“ဆရာရယ္.. ဒီႏွစ္က အရင္ႏွစ္လိုမဟုတ္ဘူး အလုပ္အကိုင္ေတြက သိပ္မေကာင္းေတာ႔… နည္းနည္း အက်ပ္အတည္းျဖစ္ေနတယ္.. ဒါေၾကာင္႔….သူ႔ကိုေက်ာင္းဆက္ထားခ်င္ေပမယ္႔ ဒီႏွစ္ေတာ႔ ခဏနားထားျပီး ေနာက္ႏွစ္ က်မွ ေက်ာင္းျပန္အပ္မလားလို႔….” ဆိုျပီး မခင္စန္းျမင္႔ေျပာလို႔မွ ဆံုးမယ္ၾကံခါ ရွိေသး… <br /><br /><br />“ေတာ္ေတာ႔… မခင္စန္းျမင္႔…” <br /><br /><br />ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ ဟန္႔လုိက္တဲ႔ အသံက နည္းနည္း မာသြားတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြေတာင္ ျငိမ္က်သြားတာကိုး။ မခင္စန္းျမင္႔ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ နည္းနည္းေလး ရြံ႕သြားသလို ေခါင္းေလး ပု၀င္သြားတယ္…။ အမွန္ေတာ႔… မခင္စန္းျမင္႔တို႔က တစ္ကယ္လည္း သိပ္ေျပလည္ၾကသူေတြမဟုတ္ ရြာမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ခ်ိဳ႕တဲ႔ရွာသည္။ သူ႔ေယာက္်ားက ေန႔စားအလုပ္သမား ၊ မခင္စန္းျမင္႔ကေတာ႔..အိမ္မွာ မုန္႔ေလးဘာေလး ေရာင္းသည္။ ဒီေလာက္ပဲ။ ဆိုေတာ႔က…ကေလးေက်ာင္းထားဖို႔က သိပ္မေျပလည္တာလည္း အဆန္းေတာ႔ မဟုတ္ေခ်။ <br />&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">ျပီးမွ ဆရာေလးလည္း ေလသံကိုျပန္ေလွ်ာ႔ျပီး… <br /><br />“ကဲ… မခင္စန္းျမင္႔ … ကၽြန္ေတာ္ေျပာသလိုလုပ္ ခင္ဗ်ား အလုပ္လုပ္စရာရွိတာ သြားလုပ္ေတာ႔ ေမာင္တိုးေ၀ ေက်ာင္းမွာထားခဲ႔ ၊ ေမာင္တိုးေ၀ရဲ႕ ေက်ာင္းကိစၥ ကၽြန္ေတာ္ အားလံုး တာ၀န္ယူတယ္…” <br />လို႔လည္း ေျပာလိုက္ေရာ… <br /><br />“ဟင္…ဆရာေလး..တစ္ကယ္လားဟင္…အားနာေပမယ္႔ တစ္ကယ္ၾကီးကို ေက်းဇူးၾကီး တင္ပါတယ္ ရွင္” <br /><br />ဆိုျပီး ထိုင္ကန္ေတာ႔ မလို႔လုပ္လို႔ ဆရာေလးလည္း အျမန္ကို မခင္စန္းျမင္႔လက္ေမာင္းကေန ဆြဲမျပီး အိမ္ကိုျပန္ခိုင္းရတယ္…။ <br /><br />မခင္စန္းျမင္႔ ေက်ာင္း၀င္းထဲကေန ရြာလမ္းေပၚေရာက္သြားေတာ႔မွ ေက်ာင္းခန္းထဲကို လွည္႔ၾကည္႔ျပီး ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ သက္ျပင္း ႏုႏု တစ္ခ်က္ကို အရွည္ၾကီးခ်လိုက္တယ္…။ <br /><br />ျပီးေတာ႔…မွ ေမာင္တိုးေ၀ ေခါင္းကို တစ္ခ်က္ပြတ္လိုက္ျပီး။ <br /><br />“ကဲ.. တိုးေ၀.. မင္း ေက်ာင္းမွန္မွန္တက္ရမယ္..ေနာ္..စာလည္းေသခ်ာလုပ္ရမယ္..မင္းစာသင္ဖုိ႔ အတြက္ ဆရာၾကီး တာ၀န္ယူတယ္” <br /><br />လို႔ ဆရာေလးက ေျပာေတာ႔ ေမာင္တိုးေ၀လည္း မ်က္ႏွာေလး ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရွိလာျပီး သူထိုင္ရမယ္႔ေနရာမွာသြားထိုင္တယ္။ ဆရာေလးလည္း ေမာင္တိုးေ၀ကို စာၾကိဳးစားဖုိ႔ ေျပာမယ္႔သာ ေျပာရတာ ေမာင္တိုးေ၀က အရင္ကတည္းက စာၾကိဳးစားတဲ႔ ကေလးပဲ။ ခ်စ္စရာေကာင္းျပီး လိမၼာသိတတ္မႈ႕ရွိသည္။ <br /><br />အဲဒီေနာက္ေတာ႔ ဆရာေလး လည္း နာမည္ေခၚလက္စကို ဆက္ေခၚျပီး။ စာသင္စရာရွိတာေတြကို တစ္တန္းခ်င္းစီ လိုက္သင္တယ္…။ <br /><br />ႏွစ္စမွာ စာသင္ေနၾကတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အသံကေတာ႔ ဒီႏွစ္မွာ ၾကည္လြင္စြာ ထပ္မံ ပ်ံ႕လြင္႔လို႔ေပါ႔။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">***********************************</span></div><br /><span style="font-size: small;">က်ဴပင္စုရြာကေလးရဲ႕ ႏွစ္စဥ္က်င္းပျမဲျဖစ္ေသာ သက္ၾကီးရြယ္အို ပူေဇာ္ကန္ေတာ႔ပြဲ နီးလာေခ်ျပီ။ ဒီႏွစ္မွာလည္း ရြာထဲရွိ အသက္ ၇၅ ႏွစ္ အထက္ ဘိုးဘြားမ်ားကို စာရင္းေကာက္ ျပီး ကန္ေတာ႔ပြဲတြင္ ထည္႔သြင္း ကန္ေတာ႔ခံႏိုင္ေစရန္ ရြာသူၾကီး ဦးေရႊမိုး မွ ဦးေဆာင္ကာ ပြဲမစတင္ခင္ တစ္လေလာက္အလို ကေန စျပီး စီစဥ္ခဲ႔သည္။ ရြာရွိ ကာလသားမ်ားကလည္း လုပ္စရာရွိတာေတြကို ၀ိုင္း၀န္းကူညီေပးခဲ႔ၾကသည္။ ကန္ေတာ႔တာအျပင္ ေခါင္းေဆး မဂၤလာေတြ ဘာေတြလည္း လုပ္ၾကဦးမွာ။ ျပီးေတာ႔ သူၾကီးကလည္း ရြာမွာရွိတဲ႔ အရြယ္ေရာက္တဲ႔ လူငယ္ေတြကိုလည္း ပစဥ္းခံေပးဦးမယ္႔ အလွဴပြဲၾကီးကလည္း ရွိေသးတယ္။ <br /><br />ေနာက္တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ေနရင္ သက္ၾကီးရြယ္အို ပူေဇာ္ကန္ေတာ႔ပြဲ နဲ႔&nbsp;</span><br /><div class="msg Nth">ပဥၨင္းခံ အလွဴပြဲရွိတယ္ဆိုေတာ႔ ဆိုေတာ႔ ျပင္ဆင္စရာရွိတာေတြ ျပင္ဆင္ ၊ မ႑ပ္ေဆာက္တဲ႔ လူေတြကကလည္းေဆာက္၊ ျမိဳ႕ကို ကန္ေတာ႔ ပစၥည္းသြား၀ယ္ဖို႔ၾကေတာ႔ ကာလသားေတြ နဲ႔ ဘ႑ာေရးမွဴး ကို၀င္း တို႔အဖြဲ႔ေပါ႔။ ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္႔တာ၀န္က်ရာကို ျပီးစီးေအာင္ လုပ္ေနၾကတယ္။ သူၾကီးတုိ႔ လူၾကီးပိုင္းေတြကေတာ႔ လိုအပ္တာေတြကို ၀ိုင္း၀န္းစဥ္းစား ျပီးလိုအပ္တာ ရွိတာေတြကို ညႊန္ၾကားေနၾကတာေပါ႔။ </div><span style="font-size: small;"> <br />ညေနပိုင္း သူၾကီးအိမ္မွာ ရြာခံလူၾကီးေတြ စုျပီး စကား၀ိုင္းဖြဲ႕ၾကေတာ႔…သူၾကီးကေတာ္ ေဒၚေမခင္ က <br /><br />“ေတာ္တို႔ ဘိုးဘြားပူေဇာ္ပြဲမွာ ေရွ႕ကေန </span><br /><div class="msg Nth">ကန္ေတာ့ခ်ိဳး ရြတ္ျပီး တိုင္ေပးမယ္႔ သူေရာ ဘယ္သူမ်ား စီစဥ္ထားတုန္း ။ ေသခ်ာ ေခ်ာေခ်ာ မႊတ္မႊတ္ေလး နဲ႔ ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔တန္းတန္း ရြတ္တတ္ ဆိုတတ္တဲ႔ လူမွ ျဖစ္မွာေနာ္” </div><span style="font-size: small;"> <br />လို႔ ေျပာေတာ႔မွ သူၾကီးနဲ႔ ရြာလူၾကီးေတြလည္း သတိရသြားၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူၾကီးက <br /><br />“အင္း… ရြာမွာ ဆုိရင္ေတာ႔ က်ဳပ္စဥ္းစားမိတာ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ ေတာ႔ ရွိတယ္ဗ် ဘယ္လိုသေဘာရၾကလဲ..” ဆိုေတာ႔.. ရြာခံလူၾကီးေတြကလည္း <br /><br />“ေကာင္းပါတယ္ သူၾကီး ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ကလည္း ပညာတတ္လည္းျဖစ္တယ္။ အေျပာအဆိုကလည္း ေက်ာင္းဆရာဆိုေတာ႔ ေျပာစရာမလိုဘူးေလ” ဆိုျပီး ေထာက္ခံၾကတယ္..။ <br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ သူၾကီးက ဆက္ျပီးေတာ႔…. <br /><br />“က်ဳပ္ဆီမွာ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း သံုးေနၾက </span><br /><div class="msg Nth">ကန္ေတာ့ခ်ိဳး အေဟာင္းေတာ႔ ရွိပါရဲ႕ အေဟာင္းေတာ႔ ကူးထားတာ ရွိပါရဲ႕ ဒါေပသည္႔ ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ႔ <br /><div class="msg Nth">ကန္ေတာ့ခ်ိဳး အသစ္ကေလး ျပင္ေရးျပီး ပူေဇာ္ၾကရင္ ေကာင္းမယ္ထင္ရဲ႕ဗ်ာ။ </div><div class="msg Nth">ကန္ေတာ့ခ်ိဳးအသစ္ထပ္ေရးဖို႔အတြက္ကေတာ႔ က်ဳပ္တို႔ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္နဲ႔ တိုင္ပင္မွပဲ…” </div></div><span style="font-size: small;"> <br />လို႔ေျပာေတာ႔ ရြာခံလူၾကီးေတြကလည္း ေကာင္းတယ္ ေပါ႔။ <br /><br />“ကဲ ဒါဆိုလည္း က်ဳပ္တို႔ မနက္ျဖန္ ၾကရင္ ဆရာေတာ္ၾကီးဆီသြားျပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေလွ်ာက္ၾကတာေပါ႔..” <br /><br />ဒီတစ္ႏွစ္လည္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း က်င္းပခဲ႔သလို စည္ကား သိုက္ျမိဳက္စြာနဲ႔ သက္ၾကီးရြယ္အို အဘိုးအဘြားမ်ား ပူေဇာ္ကန္ေတာ႔ပြဲက ျဖစ္ေျမာက္လာေတာ႔မည္ မို႔ ရြာခံလူၾကီးေတြလည္း ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ေနမိ ၾကသည္။ လူငယ္ေတြကလည္း လုပ္စရာရွိတာေတြကို တက္ၾကြစြာလုပ္ေဆာင္ေနၾကသည္။ သူၾကီးကလည္း သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲ ႏွင္႔အတူ </span>ပဥၨင္း<span style="font-size: small;">ခံအလွဴပြဲရွိတယ္ဆိုေတာ႔ ရြာက ကြမ္းေတာင္ကိုင္ ပန္းေတာင္ ကိုင္ေတြကလည္း တျပင္ျပင္ ဒီလိုမ်ိဳးအလွျပင္ျပီး လူလံုးေသခ်ာ ျပရတာ ရြာမွာက ၾကံဳခဲတယ္ မဟုတ္လား။ ကာလသားေတြကလည္း ကိုယ္႔အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ အဆို အတီးေတြ နဲ႔ ေပ်ာ္ၾကမယ္႔ပြဲကိုး ..။&nbsp;</span><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">********************************</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="font-size: small;">သူၾကီး နဲ႔ ရြာလူၾကီးေတြ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲ ေရာက္ေတာ႔ ဆရာေတာ္ၾကီးက ေက်ာင္းေရွ႕ေျမကြက္လပ္မွာ ေခါက္တံု႕ေခါက္ျပန္ စၾကၤန္ေလွ်ာက္ေနတယ္။ သူၾကီးတို႔ကို ေတြ႕ေတာ႔ ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းေရွ႕က ခံုတန္းလွ်ားမွာ သီတင္းသံုးလိုက္တယ္။ သူၾကီးတို႔လည္း ဆရာေတာ္ၾကီးကို ဦးခ်ျပီး လာရင္း ကိစၥကို ေလွ်ာက္ထားၾကတယ္။ <br /><br /><br />“ဘုန္းၾကီး အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ႔ လူ ဘိုးဘြားေတြကို ကန္ေတာ႔မယ္႔ ကိစၥမွာ လူ၀တ္ေၾကာင္ျဖစ္တဲ႔ တပည္႔သားေျမးေတြ ေရးထားတဲ႔ </span>ကန္ေတာ့ခ်ိဳး ကုိပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဘုန္းၾကီး ေရးေပးလို႔ မရဘူးလား ဆိုေတာ႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း ကိုယ္ထူ ကိုယ္ထ နဲ႔ ကိုယ္႔ ေခၽြးနည္းစာ ေတြနဲ႔ ပူေဇာ္ ကန္ေတာ႔ တဲ႔ ပြဲမွာ ဒီ ကန္ေတာ့ခ်ိဳးေလးကလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေရးၾကတာပဲ သင္႔ေတာ္မယ္လို႔ ထင္တယ္။” <br /><span style="font-size: small;"> <br /><br />ဆရာေတာ္က အဲဒီလို မိန္႔ ေတာ႔ ရြာသူၾကီးနဲ႔ လူၾကီးေတြလည္း အခက္ေတြ႕သြားၾကတယ္။ <br /><br />ဆရာေတာ္က ဆက္ျပီး. <br /><br />“ဒါနဲ႔ ဒကာၾကီးတို႔က ဘယ္သူ႕ကို </span>ကန္ေတာ့ခ်ိဳး တိုင္ခိုင္းဖို႔ စီစဥ္ထားတုန္း” ဆိုေတာ႔… <br /><span style="font-size: small;"> <br />သူၾကီးကပဲ.. <br /><br />“ ရြာက မူလတန္းေက်ာင္း ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ကိုပဲ တာ၀န္ယူခိုင္းဖို႔ စီစဥ္ထားပါတယ္ ဘုရား” <br /><br />ဆိုေတာ႔… ဆရာေတာ္က <br /><br />“ အင္း သင္႔ေတာ္သားပဲ… ဒါျဖင္႔ရင္လည္း သူ႔ပဲ </span>ကန္ေတာ့ခ်ိဳး <span style="font-size: small;">ေရးခုိင္းေပါ႔ေလ ဒါမွ သူေရးတာ သူတိုင္ျပီး ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ရွိေတာ႔မေပါ႔ ” <br /><br />လို႔ ထပ္မိန္႔လိုက္ေတာ႔…သူၾကီးတို႔လည္း ဟုတ္သားပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ <br /><br />ဒါနဲ႔ပဲဆရာေတာ္က ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ကို ဒီကိစၥကို တာ၀န္ယူဖို႔ မိန္႔ဖို႔အတြက္ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ကို အေခၚခိုင္းလိုက္တယ္။ သူၾကီးနဲ႔ လူၾကီးေတြကေတာ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ လာမွာကို ေစာင္႔ေနၾကတယ္။ <br /><br />ေက်ာင္းသား သြားတာ ကြမ္းတရာညက္ေလာက္ မကေတာ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနဲ႔ ရြာေက်ာင္းနဲ႔ ကလည္း သိပ္ေ၀းလွတာမဟုတ္။ ဆရာေတာ္ ကေတာင္ ေက်ာင္းသား ဘာလို႔ ၾကာပါလိမ္႔လို႔ မိန္႔ေနျပီ။ သူၾကီးတို႔ လူၾကီးေတြလည္း လည္ တဆန္႔ဆန္႔နဲ႔ေမွ်ာ္လို႔ေပါ႔။ ဒါနဲ႔ ကြမ္းႏွစ္ရာ ညက္ေလာက္ လည္း ေက်ာ္ေရာ… ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ နဲ႔ အေမာင္ ေက်ာင္းသားတို႔ ေျခလွမ္းက်ဲၾကီးေတြနဲ႔ လွမ္းလာတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ <br /><br /><br />ေက်ာင္းသား နဲ႔ ဆရာေလးကို ၾကည္ႏိုင္တို႔ ဘုန္းၾကီး နဲ႔ သူၾကီးတို႔ လူၾကီးေတြ နားကိုေရာက္ေရာ ေက်ာင္းသားက ဘုန္းၾကီးေဘးမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနေတာ႔…ဆရာေတာ္ <br /><br />“ ဖိုးလံုး မင္းကို ဆရာေလးကို ေခၚခိုင္းလိုက္တာ ဘာလို႔ ၾကာေနတာလဲ မင္းေလွ်ာက္ေဆာ႔ေနတယ္မလား” <br /><br />လို႔ မာန္ ေတာ႔ ေက်ာင္းသားက ဘာမွမေျပာ ရို႕ရို႕ေလးသာရပ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာေလးက .. <br /><br />“မဟုတ္ပါဘူး ဘုရား တပည္႔ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနလို႔ ဖိုးလံုးက ႏိႈးေနတာနဲ႔ တပည္႔ေတာ္ သန္႔ရွင္းေရး နည္းနည္းလုပ္ေနတာနဲ႔ ၾကာသြားတာပါဘုရား” <br /><br /><br />လို႔ ေျပာလိုက္မွ ေက်ာင္းသား ဖိုးလံုးလည္း သက္သာရာရသြားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သက္သာရာမရတာက ဆရာေလး ေရွ႕တည္႔တည္႔မွာ ထိုင္ေနတဲ႔ ဆရာေတာ္ နဲ႔ ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ႔ သူၾကီးတို႔ လူစုပဲ။ ဘယ္သက္သာရာရမလဲ ဆရာေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနတာက ယမကာ ကို မိုင္ကုန္လႊတ္ျပီးမွ အိပ္ေပ်ာ္တာဆိုေတာ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသား ဖိုးလံုးေတာင္ မနည္းႏိႈးယူရတယ္ေလ။ <br /><br />အခုလည္း မအိပ္ခင္က မွီ၀ဲထားတဲ႔ ယမကာ နံ႔ ျပင္းျပင္း ေၾကာင္႔ ဆရာေတာ္နဲ႔ လူၾကီးေတြ ႏွာေခါင္းတြန္႔သြားၾကတယ္။ သူၾကီးတို႔ လူစုကေတာ႔ ႏွာေခါင္းေလးပြတ္ကာ ပြတ္ကာနဲ႔ေပါ႔။ ဆရာေတာ္ကေတာ႔ သူၾကီးတို႔ ေလွ်ာက္ထားတဲ႔ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲ ကိစၥေတြကို ဆရာေလးကို မိန္႔ၾကားျပီး </span>ကန္ေတာ့ခ်ိဳး <span style="font-size: small;">ေရးဖို႔ နဲ႔ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲ မွာ </span>ကန္ေတာ့ခ်ိဳး <span style="font-size: small;">တိုင္ဖုိ႔ ကို ဆရာေလး ကို တာ၀န္ယူခိုင္းလိုက္တယ္။ ကိစၥျပီးၾကေတာ႔ သူၾကီးနဲ႔ ရြာလူၾကီးေတြ နဲ႔ အတူ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္လည္း ျပန္မယ္ အလုပ္ ဆရာေတာ္က … <br /><br />“ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ တျခား အလုပ္ကိစၥရွိေသးလား” <br /><br />ဆိုေတာ႔… <br /><br />ဆရာေလးက <br /><br />“မရွိ ပါဘူး ဘုရား ” <br /><br />“အိမ္း ဒါဆိုလည္း ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ ခဏေလာက္ က်န္ေနခဲ႔ပါဦး သူၾကီး တို႔ ေတာ႔ ကိစၥရွိတာ လုပ္ၾကပါ” ဆိုေတာ႔… သူၾကီးတို႔လည္း ျပန္သြားၾကတယ္…။ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ကေတာ႔ ေက်ာင္းေရွ႕က ခံုတန္းလ်ားမွာ ငုတ္တုတ္ေလး က်န္ခဲ႔တာေပါ႔။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">************************************************** </span></div><span style="font-size: small;"><br />“ဒကာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ကို ဘုန္းၾကီး တစ္ခုေလာက္ ေမးခ်င္တယ္” <br /><br />ဆိုျပီးဘုန္းၾကီး ကမိန္႔ေတာ႔ ဆရာေလးလည္း ရုတ္တရက္ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေတြးေနရာကေန ရုတ္တရက္ တြန္႔သြားတယ္။ ျပီးမွ <br /><br /><br />“တင္ပါ႔ ဘုရား ေမးပါဘုရား” <br /><br /><br />“ဒကာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ အေနနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာ လုပ္သက္ ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ” <br /><br /><br />“သံုးႏွစ္ပါဘုရား ျမိဳ႕မွာက ႏွစ္ႏွစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ခဲ႔ပါေသးတယ္ဘုရား” <br /><br />“ ေၾသာ္..ဒီလိုဆိုေတာ႔ ဒီရြာမွာက တစ္ႏွစ္ ရွိျပီေပါ႔…။ ဒါနဲ႔ ဆရာေလး အေနနဲ႔ ယမကာ မွီ၀ဲ တာေတြ ရွိလား” <br /><br />ဘုန္းၾကီးက ရုတ္တရက္ ထေမးေတာ႔ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ ရွိန္သြားတယ္…မေျဖလို႔လည္း မျဖစ္ျပန္ ဘုန္းၾကီးကိုလည္း မလိမ္ခ်င္တာေၾကာင္႔.. <br /><br /><br />“တင္ပါ႔ ဘုရား မွီ၀ဲျဖစ္ပါတယ္။” ဆိုျပီး ဆရာေတာ္ကို ေမာ႔ဖူးေတာ႔ ဆရာေတာ္က သူ႔ကို တည္တည္ ၾကည္႔ေနတာ ေတြ႕ေတာ႔ မ်က္လႊာျပန္ခ်သြားတယ္။ <br /><br /><br />ဆရာေတာ္ က ဆက္ျပီး… <br /><br />“ဘုန္းၾကီးအေနနဲ႔ ကေတာ႔ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္လို႔ ေက်ာင္းဆရာမ်ိဳးကို ဒီလို ေသရည္အရက္နဲ႔ တပူးတြဲတြဲ ျဖစ္ေနတာကို မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ဒါက ဘုန္းၾကီးရဲ႕ ဆႏၵပါ။ ဆရာေလး အေနနဲ႔ ဒီရြာကေလးက ကေလးေတြကို လာေရာက္ ပညာသင္ၾကားေပးတာကိုက ဘုန္းၾကီးတို႔ တစ္ရြာလံုးအေပၚမွာ ေက်းဇူးေတြ မ်ားလွပါျပီ။ ဆရာေလး ေရာက္လာမွ ေက်ာင္းသားေတြ စာေတြ လုပ္ၾကတယ္။ လိမၼာသိတတ္လာၾကတယ္ ဆိုတာလည္း ဘုန္းၾကီး နားကိုေရာက္ပါတယ္ ၾကားရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကေလးတို႔ကို စာသင္ျပေပးေနတဲ႔ ဆရာေလး အေနနဲ႔ ေသရည္အရက္နဲ႔ ေပါင္းဖက္ေနတာကေတာ႔ ဘုန္းၾကီး စိတ္မွာ ဘ၀င္မက်လွဘူး။ ဆရာေလး အေနနဲ႔လည္း ေရွ႕ဆက္ျပီး ေအာင္ျမင္တိုးတက္ဖို႔ အခြင္႔အေရးေတြ ရွိလိမ္႔ဦးမွာပါ။” <br /><br /><br />လို႔ ဘုန္းၾကီးက ဆက္တိုက္ လည္း မိန္႔ေရာ ဆရာေလး က နဂိုမ်က္လႊာခ်ရာကေန ခံုေပၚကို လက္တဖက္ေထာက္ရင္း ေခါင္းကိုတြင္တြင္ၾကီးငံု႕ထားတယ္။ ရွည္လွ်ားေနတဲ႔ နဖူးကဆံပင္ေတြေၾကာင္႔ ဆရာေတာ္ေတာင္ ဆရာေလးမ်က္ႏွာကို ေသခ်ာမျမင္ရဘူး။ <br /><br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ ဘုန္းၾကီးက ဆက္ျပီး….. <br /><br />“ဆရာေလးလည္း ဗုဒၶ ဘာသာပဲ မဟုတ္လား ” ဆိုေတာ႔ ဆရာေလးက ေခါင္းငံု႕ထားတဲ႔ အတိုင္း ေခါင္းျငိမ္႔ျပတယ္။ <br /><br />“ဗုဒၶ ဘာသာ ဆိုရင္ ဆရာေလးလည္း သိမွာပါ ဘုန္းၾကီးတို႔ ဘာသာမွာက ငါးပါးသီလ ကိုလံုျခံဳေအာင္ ေစာင္႔ထိန္းဖို႔ အဆံုးအမ ရွိၾကတယ္။ ငါးပါးသီလမွာ ေသရည္အရက္ကို မေသာက္သံုးဖို႔ တားျမစ္ထားတာလည္း ရွိပါတယ္၊ ေသရည္အရက္ ကိုေသာက္သံုးျပီး သူရာေမရယ ကံ က်ိဳးေပါက္တာနဲ႔ က်န္တဲ႔ ကံေလးပါးလည္း က်ိဳးေပါက္ႏိုင္တာ မို႔ ဆရာေလး ကို ေသရည္အရက္ကို ေရွာင္က်ဥ္ေစခ်င္တယ္။ အခုလို ဘုန္းၾကီးေျပာရတာလည္း ဘုန္းၾကီးတို႔ ရြာရဲ႕ကေလးေတြ ပညာေရးကို ေကာင္းမြန္စြာ သင္ၾကားေပးေနတဲ႔ ဆရာေလးရဲ႕ ေက်းဇူးကို ဆပ္တဲ႔ သေဘာပါပဲ။ ” ဆိုျပီး ဆရာေတာ္ မိန္႔လိုက္ေတာ႔ ဆရာေလးလည္း လက္အုပ္ခ်ီျပီး… <br /><br />“တင္ပါ႔ဘုရား” <br /><br />ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ ေျပာလိုက္တဲ႔ စကားသံက တိမ္၀င္သြားတယ္။ ျပီးေတာ႔ ဆံပင္ေတြ ကိုသပ္တင္လိုက္တယ္..။ ဆံပင္ေတြ ေအာက္က ဖံုးေနတဲ႔ မ်က္ႏွာက မ်က္ရည္၀ိုင္းေနတဲ မ်က္လံုးအစံုနဲ႔။ လက္ဖမိုးနဲ႔ မ်က္ရည္၀ိုင္းေနတာေတြကို သုတ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႔မွ… <br /><br />ဆရာေတာ္ ရဲ႕ ဆံုးမစကားေတြကို ျငိမ္သက္စြာ နာယူတယ္။ ဆရာေတာ္က ဆရာေလးကို ျပန္ခြင္႔ျပဳေတာ႔မွ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲကေန ထြက္ျပီး ရြာလမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ ျဖည္းညွင္းစြာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျပန္ခဲ႔တယ္။ ညေန ေတာ္ေတာ္ ေမွာင္သြားေခ်ျပီ။ လသာရက္မို႔ သိပ္ျပီးမေမွာင္။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">*************************************************************** </span></div><br /><br /><span style="font-size: small;">ဒီေန႔ကေတာ႔ က်ဴပင္စု ေက်းရြာေလးရဲ႕ ႏွစ္စဥ္က်င္းပျမဲျဖစ္ေသာ သက္ၾကီးရြယ္အို ဘိုးဘြား ပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပတဲ႔ ေန႔ေပါ႔။ ျမိဳ႕မွာ ကန္ေတာ႔ ခံ ပစၥည္းသြား၀ယ္ၾကတဲ႔ ဘ႑ာေရးမွဴး ကို၀င္း တုိ႔ အုပ္စုလည္း ျပန္လာျပီး ကန္ေတာ႔ ပစၥည္းေတြကို ေသခ်ာ ထုပ္ပိုးျပင္ဆင္ထားၾကျပီ ၊ လူပ်ိဳကာလသားေတြကလည္း ကန္ေတာ႔ပြဲျပီးတဲ႔အခါ အတီးအမႈတ္အတြက္္ ျပင္ဆင္ထားၾက ၊ ရြာသူ ေတြကလည္း လုိအပ္တဲ႔ ကိစၥေတြကို ကိုယ္စီ ျပင္ဆင္ ေနၾက ၊ သူၾကီးတို႔ လူၾကီးေတြကလည္း ေကာက္ထားတဲ႔ သက္ၾကီးရြယ္အို စာရင္းအရ အပူေဇာ္ခံမယ္႔ သက္ၾကီး ဘိုးဘြားေတြ လာေရာက္ႏိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ေဆာင္ရြက္ေပးေနၾကနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတာေပါ႔။ ဒီလိုနဲ႔ သက္ၾကီးဘိုးဘြားပူေဇာ္ပြဲ အခ်ိန္က နီးကပ္လာေတာ႔ ဘိုးဘြားေတြလည္း စံုလင္ျပီ ကန္ေတာ႔ၾကမယ္႔ တပည္႔ သားေျမး ေတြနဲ႔ ရြာခံလူငယ္ လူရြယ္ေတြလည္း မ႑ပ္ထဲမွာ စံုလင္သေလာက္ရွိျပီ။ ကန္ေတာ႔က်ိဳးရြတ္မယ္႔ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္မေရာက္ေသးတာ သိျပီးေတာ႔ သူၾကီးက ကာလသားေခါင္း လွမိုးကို ေခၚျပီးေတာ႔ ေမးတယ္.. <br /><br /><br />“ေဟ႔ေကာင္ လွမိုး ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ေရာက္တာ မေတြ႕ဘူးလားကြ” ဆိုေတာ႔.. <br /><br /><br />“ဟုတ္ သူၾကီး ဒီကို ေရာက္လာတာေတာ႔ မေတြ႕ေသးဘူး။ သူၾကီးအိမ္မွာ မ်ားေရာက္ေနလား မသိဘူး” ဆိုျပီး ျပန္ေျပာေနတုန္း <br /><br /><br />“ကိုလွမိုး ကန္ေတာ႔ေငြထည္႔မယ္႔စာ အိတ္ေတြ ေကာ္နဲ႔ ပိတ္ဦးမွာလား” <br /><br />ဆိုျပီး တစ္ေယာက္ေယာက္က လွမ္းေအာ္ ေျပာတာနဲ႔ လွမိုးလည္း သူၾကီးေရွ႕ကေန အေျပးအလႊား အသံၾကားတဲ႔ ဘက္ကို ထြက္သြားတယ္။ သူၾကီးလည္ လည္တဆန္႔ဆန္႔နဲ႔ ဆရာေလးကို ေမွ်ာ္လို႔ေပါ႔။ အိမ္ကို လိုက္ျပီး ၾကည္႔ဖို႕အတြက္ ကေလးတစ္ေယာက္ကို လႊတ္လိုက္တယ္။ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ ေရာက္ေနရင္ မ႑ပ္ကိုပဲ လာခဲ႔ခိုင္းဖို႔ေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ လႊတ္လိုက္တဲ႔ ကေလး ျပန္ေရာက္လာတယ္ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ သူၾကီးအိမ္မွာမရွိဘူးေပါ႔။ ဒီလို နဲ႔ ကန္ေတာ႔ ခံမယ္ ႔ ဘိုးဘြားေတြလည္း စံုလာတယ္။ လူေတြလည္း မ႑ပ္ထဲ စံုလို႔ </span>ကန္ေတာ့ခ်ိဳး <span style="font-size: small;">ရြတ္ျပီး ကန္ေတာ႔ ၾကဖိို႔ အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ႔ သူၾကီးလည္း စိတ္မရွည္ေတာ႔ပဲ။ ကိုလွမိုးတုိ႔ ကာလသား အဖြဲ႔ထဲက ကာလသား တစ္ေယာက္ကို ဆရာေလးရဲ႕ ေက်ာင္းကို အေခၚလႊတ္ဖို႔လုပ္မွ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲ လုပ္မယ္႔ မ႑ပ္ေရွ႕မွာ လူတစ္ေယာက္ေရာက္လာ တာကို အားလံုးေတြ႕လိုက္ၾကရတယ္။ <br /><br />မ႑ပ္ထဲက လူေတြ အကုန္လံုး “ဟာ” ခနဲ “ဟင္” ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ ေရာက္လာျပီ။ အခ်ိန္က ကပ္ေနျပီမို႔ ဆရာေလးလည္း ေနရာယူကာ ပါလာတဲ႔ ကန္ေတာ႔က်ိဳး စာရြက္ေလးကို ထုတ္ျပီး အသင္႔ျပင္လိုက္တယ္။ <br /><br />အခုေတာ႔ က်ဴပင္စု ရြာကေလးရဲ႕ ႏွစ္စဥ္က်င္းပျမဲျဖစ္တဲ႔ သက္ၾကီးဘုိးဘြားမ်ား ပူေဇာ္ကန္ေတာ႔ပြဲက စတင္ က်င္းပေနျပီ ျဖစ္တယ္။ မ႑ပ္ထဲမွာေတာ႔ ရြာခံလူေတြ ၊ လူပ်ိဳ ၊ အပ်ိဳ ကာလသားသမီးေတြ ကို ဦးေဆာင္ျပီး လည္ကတံုး အျဖဴ စတစ္ေကာ္လာ ၊ ကခ်င္ ပုဆိုး နဲ႔ ဆံပင္ကို တိုတိုပါးပါး ဆင္ယင္ထားတဲ႔ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္တဲ႔ ပံုစံနဲ႔ လူငယ္ ေက်ာင္းဆရာ ေလး ကိုၾကည္ႏိုင္က </span>ကန္ေတာ့ခ်ိဳး <span style="font-size: small;">ကို ေရွ႕က တိုင္ေပးေနပါျပီ။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">***********************************</span></div><span style="font-size: small;"><br />ေနာက္ေန႔မနက္ကစလို႔ ရြာထဲမွာ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ သတင္းက ေျပာမဆံုးဘူး။ ဆရာေလးရဲ႕ ပံုစံေတြ ေျပာင္းသြားတဲ႔ အေၾကာင္းကိုေပါ႔။ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲေန႔က ဆရာေလး ဆင္ျမန္းလာတဲ႔ ပံုစံကို လူပ်ိဳကာလသားေတြကလည္း သေဘာက်လို႔မဆံုး။ လူၾကီးေတြကလည္း ဒီလိုမ်ိဳး ျဖစ္သင္႔ေနတာ ၾကာျပီဆိုျပီး ေျပာၾကေပါ႔။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;"><br /><br />အထူးျခားဆံုးကိစၥတစ္ခုလည္း ရွိေသးတယ္။ ဒါကေတာ႔ ကာလသားေခါင္း ကိုလွမိုးတို႔ အတြက္ကေတာ႔ ကသိကေအာက္ ႏိုင္စရာပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကိုလွမိုးတို႔လည္း ဆရာေလးအတြက္ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိၾကတယ္။ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲ ျပီးလို႔ ေနာက္တေန႔ ညေနပိုင္း ဆရာေလး တေယာထိုးသံ ျပတ္ေတာင္း ျပတ္ေတာင္းေလးၾကားရေတာ႔ ကိုလွမိုးတို႔ ကာလသား အုပ္စုလည္း ဆရာေလး ရွိရာသြားေတာ႔ ကိုလွမိုးတို႔ တအံတၾသ ျဖစ္ခဲ႔ၾကရတယ္။ အခါတိုင္းဆို ဆရာေလး နဲ႔ အတူတူ ယမကာေလး ေမာ႔လိုက္ သီခ်င္းေလး ဆိုလိုက္ ။ အဲဒီေန႔က ဆရာေလး အရက္ျဖတ္လိုက္ျပီး ၾကားေတာ႔ ယူလာတဲ႔ပုလင္းေတြေတာင္ မေသာက္ျဖစ္ၾကေတာ႔ဘူး။ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ ႏွစ္ပုဒ္ ဆိုျပီး ေနလို႔ အဆင္မေျပတာနဲ႔ ကာလသားေတြလည္း ေစာေစာ ျပန္ခဲ႔ၾကတယ္။ </span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">****************************</span></div><span style="font-size: small;"><br />အခုေတာ႔ က်ဴပင္စုရြာကေလးက ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ ေက်ာင္းဆရာပီသစြာ <br />သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလး ေနတတ္ျပီ။ ေက်ာင္း စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္၀တ္လို႔ ဆံပင္ေတြ မုတ္ဆိတ္ေတြ ၊ ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြလည္း ရိတ္သင္လို႔ အရင္ကထက္ ပိုျပီး ၾကည္႔ေကာင္းလာတယ္။ ေက်ာင္းသားေေတြကလည္း ဆရာေလးကို အရင္ကလို အရက္ခိုးေတြေၾကာင္႔ မ်က္ေထာက္နီနဲ႔ ၾကည္႔တတ္တဲ႔ လူဆိုးၾကီးလို႔ မထင္ေတာ႔ပဲ ပိုပိုျပီး သံေယာဇဥ္ျဖစ္ျပီး တြယ္တာလာၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ပိုျပီး သက္သာရာရတာကေတာ႔ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ စြန္႔လႊတ္တဲ႔ အထဲမွာ ၾကိမ္လံုးလည္းပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကို ရိုက္ႏွက္ျခင္းထက္ သေဘာေပါက္နားလည္ေအာင္ လမ္းညႊန္ေျပာျပျခင္းက ပိုေကာင္းတယ္ ဆိုတာ ကို ဆရာေတာ္ၾကီး ေၾကာင္႔ သူသိခဲ႔ျပီေလ။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;"><br /><br />ေက်ာင္းသားေတြကို လာၾကိဳ လာပို႔ လုပ္ၾကတဲ႔ ရြာခံ လူေတြ မ်ား ေက်ာင္းခန္းထဲက ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ကို ေတြ႕တာနဲ႔ စိတ္ေအးခ်မ္းသြားၾကတယ္လို႔ ေတာင္ ေျပာစမွတ္ျဖစ္ခဲ႔ၾကျပီ။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><br /><span style="font-size: small;">****************************************</span></div><span style="font-size: small;"><br /><br /><b><br />ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ တျခားရြာက အထက္တန္း ေက်ာင္း ကို ေျပာင္းရေတာ႔မယ္…. </b><br /><br />ဆိုေတာ႔…ဘယ္သူမွ စိတ္မေကာင္း။ ေနလာတာလည္း ၾကာျပီ။ တစ္ခ်ိဳ႕ သူ႔တပည္႔ေတြဆို လူပ်ိဳေပါက္ေတြေတာင္ ျဖစ္လုျပီ။ သူလည္း ကေလးေတြကို ဘယ္ခြဲခ်င္ပါ႔မလဲ။ ပရိုမိုးရွင္းန္ ရေတာ႔ တျခားေက်ာင္းကိုေျပာင္းရတာ။ အဲဒီေန႔က သူရြာကေန ႏြားလွည္းေလးနဲ႔ ထြက္သြားေတာ႔။ ေနာက္ကေန သူ႔တပည္႔ေဟာင္း ကေလးေတြ ငိုသူကငို နဲ႔ ဆရာေလး လွည္းေပၚပါသြားတဲ႔ လမ္းေပၚမွာ အုပ္စုလိုက္ၾကီး။ ဆရာေလး လည္း ေက်ာင္းသားေတြကို လက္လည္း လွမ္းျပေရာ အားလံုးပဲ… <br /><br /><br /><br />“ဆရာေလး…” ဆိုျပီး ျပိဳင္တူ ေအာ္ျပီး ေနာက္ကေန ေျပးလိုက္သြားၾကတယ္….။ <br /><br /><br />ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္လည္း၊ မ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းလို႔ ၊ ရြာျပင္ကို ေရသြားထမ္းတဲ႔ လွမိုး တစ္ေယာက္ အဲဒီအျဖစ္ကို ျမင္ေတာ႔… လမ္းလယ္မွာ ေရပံုးၾကီးထမ္းလို႔ ဆရာေလးနဲ႔ တပည္႔ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနပံုေတြကို ငူငူၾကီး ရပ္ၾကည္႔ေနတယ္။ <br /><br /><br />အဲ..ဒီမွာ...ရြာျပင္ လွည္းလမ္းေပၚကို ကေလးတစ္ေယာက္ ေျပးထြက္လာျပီး ေက်ာင္းသားအုပ္ ေနာက္ကေန ေျပးလာတယ္…အဲဒီကေလးက ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အဆင္မေျပလို႔ဆိုျပီး ဆရာေလးကိုယ္တိုင္ ေထာက္ပံ႔ေနတဲ႔ ေမာင္တိုးေ၀ ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔…ကေလးအုပ္မွာ ေနာက္ဆံုးကေန တုတ္တေခ်ာင္း ကိုင္ျပီး ေျပးလာတဲ႔ က ေမာင္တိုးေ၀ တစ္ေယာက္ ေခ်ာ္လဲပါေလေရာ...။ ကေလးက အရွိန္နဲ႔ ေျပးေနရာကေန ဟန္ခ်က္ပ်က္ျပီး လဲတာဆိုေတာ႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ကို လဲသြားတာ..။ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ႔ တုတ္ေခ်ာင္းေတာင္မွ လြတ္ ထြက္သြားတယ္။ အိပဲ႔ အိပဲနဲ႔ သြားေနတဲ႔ လွည္းအေပၚစီး ကေန အဲဒါကိုလည္း ျမင္ေရာ ႏြားလွည္းေပၚကေန ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ ဘာမေျပာ ၊ ညာမေျပာနဲ႔ ခုန္ဆင္းတာ ေမွာက္ရားထိုး လဲက်ပါေလေရာ အဲဒီမွာ ဆရာေလးလည္း ဒူးေတြ လက္ေတြ ပြန္းပဲ႔ကုန္တာေပါ႔ ။ အဲ႔ဒါကို ကမန္းကတန္းျပန္ထျပီး ခုနက လဲေနတဲ႔ ေမာင္တိုးေ၀ ကေလးရွိတဲ႔ေနရာကို သြားျပီး …. <br /><br /><br />"သား ဘာျဖစ္သြားလဲ..." <br /><br />ဆိုျပီးေမးေတာ႔ ေမာင္တိုးေ၀က ျပန္ေမးတယ္။ <br /><br />“ဆရာၾကီးေရာ...ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ” တဲ႔...။ <br /><br /><br />ခုနက ေနာက္ကေန ေျပးလိုက္လာတဲ႔ ကေလးအုပ္ကေတာ႔ ေဘးနားကေန ၀ိုင္းအံုလို႔…။ <br /><br />ဆရာေလးလည္း ျပာျပာသလဲပဲ … <br /><br />“ဆရာၾကီး ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး သားရယ္…ေနာက္ကေန ဘာလို႔ အတင္းေျပးလိုက္လာရတာလဲ…သားေမာေနမွာေပါ႔….” <br /><br />အမွန္ေတာ႔ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို အီစိမ္႔သြားတယ္…လွည္းက ျဖည္းျဖည္းေမာင္းေနေပမယ္႔ ရုတ္တရက္ ခုန္ခ်လိုက္တာဆိုေတာ႔ ၀တ္ထားတဲ႔ အကၤ် ီလည္ကတံုးရဲ႕ တံေတာင္ဆစ္ေနရာမွာလည္း ေျမၾကီးေတြ ေပလုိ႔။ ေမွာက္ရားထိုး လဲက်တယ္ဆိုေတာ႔ အဲဒီေျမၾကီးေပေနတဲ႔ ေနရာမွာလည္း ပြန္းပဲဒဏ္ေၾကာင္႔ ေသြးစို႔လုိ႔ရယ္… <br /><br />“ဆရာၾကီး အက်ၤ ီမွာ ေသြးေတြနဲ႔” ဆိုျပီး ကေလးအုပ္ထဲက တစ္ေယာက္က ဆိုျပီးေျပာေတာ႔… <br /><br />“ရတယ္..ဘာမွမျဖစ္ဘူး ဆရာၾကီး နည္းနည္းေလးျဖစ္တာ…သားေနာက္ကေန မလိုက္ခဲ႔နဲ႔ေတာ႔ေနာ္ အေ၀းၾကီး ဆက္သြားရဦးမွာ…” <br /><br />လို႔ ေျပာေတာ႔… <br /><br />လဲက်တဲ႔ ေမာင္တိုးေ၀ ေလးက … <br /><br />“သား ဆရာၾကီး ေမ႔က်န္ခဲ႔တာ ကိုလိုက္ေပးမလို႔ ေနာက္ကေန ေျပးလာတာ…” <br /><br />လို႔လည္း ေျပာေရာ ဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္လည္း အံ႔အားသင္႔သြားတယ္။ ျပီးေတာ႔ ေနာက္လွည္႔ျပီး လွည္းေပၚက သူ႔ အိတ္ကို တလွည္႔ ၊ ေဘးနားက ၀ိုင္းအံုၾကည္႔ေနတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို တလွည္႔ ၊ သူ႔ေရွ႕မွာ ေပေရပြေနျပီး ထိုင္ေနတဲ႔ ေမာင္တိုးေ၀ ကို တလွည္႔ ၾကည္႔တယ္…ျပီးေတာ႔မွ… <br /><br />“ဆရာ ဘာက်န္ခဲ႔လို႔တုန္း…” ဆိုျပီး ေမးေတာ႔… <br /><br />ေမာင္တိုးေ၀ ေလးက သူထိုင္ေနတဲ႔နားက ေျမျပင္ကို လိုက္ၾကည္႔တယ္…၊ ဘယ္ဘက္ကို ၾကည္႔တယ္…ျပီးေတာ႔…ညာဘက္ကို ၾကည္႔တယ္….အဲ႔လိုလည္း ၾကည္႔ေရာ…ေဘးနားက ၀ိုင္းအံုေနတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ နည္းနည္းရွဲ သြားၾကတယ္…။ <br /><br />ထိုင္ေနတဲ႔ ကေလးက ဘယ္ၾကည္႔ညာၾကည္႔လုပ္ျပီး သူ႔အေနာက္ဘက္ မေရာက္တေရာက္မွာ ရွိတဲ႔ တုတ္ကိုယူျပီး သူ႔ရဲ႕ လက္ေသးေသးေလးနဲ႔ တစ္ခ်က္ ခါျပီး ဆရာၾကီးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ေပးတယ္… <br /><br />ပါးစပ္ကလည္း… <br /><br /><br />“အေမက ေျပာတယ္…ဆရာၾကီးသြားခါနီး သြားကန္ေတာ႔လိုက္ဦးလို႔ေျပာလို႔ ေက်ာင္းကိုသြားေတာ႔ ဆရာၾကီးက မရွိေတာ႔ဘူး။ အဲ႔ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ ေတြ႕လို႔ ဆရာၾကီးကို လိုက္ေပးတာ…” လို႔ေျပာလိုက္တယ္…. <br /><br />ဆရာေလး လက္ထဲမွာကေတာ႔….ကေလး ေလးလိုက္ေပးတဲ႔…မွ်င္မွ်င္ေသးေသး ၾကိမ္လံုုးႏွစ္လံုးပူးျပီး သားေရပင္ေတြနဲ႔ ခ်ည္ထားတဲ႔ ရြာကေက်ာင္းသားေတြ ေၾကာက္တဲ႔ <b>ႏွစ္လံုးျပဴးၾကိမ္…။&nbsp;</b></span><br /><span style="font-size: small;"><b><br /><br />ေက်ာ္ညိဳေသြး</b> </span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-1490677868699087720?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-32219420797018431692010-10-25T05:42:00.000-07:002010-10-25T05:51:37.430-07:00<span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span> <br /><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးထဲ…</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">လူေတြက ကိုယ္႔အေတြးနဲ႔ ေမ်ာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကိုယ္႔အေမာနဲ႔ ေျပး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကိုယ္႔အေရးနဲ႔ လိမ္႔။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေနမသာပဲ ေလလာတဲ႔ေန႔တစ္ေန႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">သူငယ္ခ်င္းတို႔စံုတြဲနဲ႔ ရုပ္ရွင္သြားၾကည္႔တယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဟာသကားက ေကာင္းလိုက္တာ။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေပါက္ေပါက္ပြင္႔ေတြ ၀ါးရင္း......&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မ်က္၀န္းကမ္းပါးမွာ အနားသတ္ ပုလဲေလးေတြ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တြဲလဲခိုလို႔ရယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">(ညီငယ္ <a href="http://www.thurathawah.net/">သူရႆ၀ါ </a>တို႔ နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေယာကၡမ ဇတ္ကား သြားၾကည္႔ၾကတုန္းက အမွတ္တရ)&nbsp; </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-3221942079701843169?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-59513241622020787332010-10-21T04:02:00.000-07:002010-10-21T04:02:20.177-07:00<span style="font-size: small;"></span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></span><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အစီအစဉ္ေကာင္းတုန္း</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေၾကာ္ျငာ ျဖတ္၀င္လာသလို</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပုရစ္ဖူး အေပ်ာ္ေတြၾကား</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒုကၡက စာတမ္းလာထိုးတယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခ်စ္ေရ…</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘ၀က မျပီးေသးတဲ႔ ဇတ္လမ္းတြဲေပါ႔</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘ၀ဇတ္လမ္းတြဲ စဆံုးကို</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စူပါမားကက္မွာ အေခြ၀ယ္ၾကည္႔ သလို</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ၾကည္႔လို႔ရရင္ေတာ႔…</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒုကၡကေန လြတ္/ကၽြတ္မယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟင္းဟင္း…</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စာရြက္ေပၚမွာ ေလာကၾကီးကို ေလွာင္ေျပာင္ေနရင္းကေန</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျပတင္းတံခါးက ေနေရာင္ျခည္က</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မ်က္ႏွာကိုထိုးတယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေလာကဓံက ေဘာကန္သလိုမ်ိဳး</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဟာဒီလို ရိုးရိုးေလးပါပဲ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ တစ္သင္းဖြဲ႕ၾကစို႔ရဲ႕</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နားလည္မႈ႕ မလြဲေၾကး။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-5951324162202078733?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-44325982419966144602010-10-19T22:11:00.000-07:002010-10-19T22:14:06.289-07:00<span style="font-size: small;"></span><span style="font-size: small;">အခိုးခံရတဲ႔ ကဗ်ာဆို <br />ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ယူဆရမယ္။ <br />အခိုးခံရတဲ႔ ရိုးသားမႈ႕ေတြကေရာ… <br />အခိုးခံရတဲ႔ ေစတနာေတြကေရာ… <br />အခိုးခံရတဲ႔ အခ်စ္ေမတၱာေတြကေရာ… <br />&nbsp;</span> <br /><span style="font-size: small;">အခု… <br />ငါ႔အေတြးက ငါကိုခိုးသြားရဲ႕ </span> <span style="font-size: small;"><br />ေအာင္ျမင္ရဲ႕လား။ </span> <span style="font-size: small;"><br /><br /><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-4432598241996614460?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-91145986943729579642010-10-16T06:02:00.001-07:002010-10-16T06:02:37.479-07:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မင္းမ်က္ႏွာ မိတ္ကပ္ အေဖြးသား သလို႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အေၾကာစိမ္းေလးေတြ ျဖာေနတဲ႔မင္းကို</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တယုတယ အရသာခံလို႔ ငံုထားမိတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စိတ္ဆႏၵအာသာ ေျပေစဖို႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မာန္ပါပါ ၀ါးလိုက္မိတာေလးနဲ႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မင္းဘာလို႔ ေသြးတစ္စိုစို ျဖစ္ရတာလဲကြယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဖြာေတာ္ကေလး လစ္လ်ဴျပဳရေအာင္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မင္းမို႔ပဲ စြမ္းလွတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-9114598694372957964?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-2412499363590142442010-10-15T01:10:00.001-07:002010-10-15T01:12:26.883-07:00<div style="font-family: inherit;"> <span style="font-size: small;">အင္ဒီ၀ါးဟိုးလ္း ကေတာ႔ေျပာတယ္</span><br /><span style="font-size: small;">“အားလံုးလွေနရင္</span><br /><span style="font-size: small;">ဘယ္သူမွ မလွေတာ႔ဘူး” တဲ႔။</span><br /><span style="font-size: small;">ဒါဆို …</span><br /><span style="font-size: small;">အားလံုး မလွရင္ေကာ</span><br /><span style="font-size: small;">အားလံုးလွေနမလား</span><br /><span style="font-size: small;">ဒါမွမဟုတ္ မလွေသးဘူးလား။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အားလံုးလွသည္ျဖစ္ေစ</span><br /><span style="font-size: small;">အားလံုးမလွဘူးျဖစ္ေစ..</span><br /><span style="font-size: small;">အားလံုးက လွဖို႔ ၾကိဳးၾကိဳးစားစား။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အဆံမရွိလည္း မွန္ၾကည္႔လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕က ျပင္ေနၾက</span><br /><span style="font-size: small;">ဟန္မရွိလည္း အသံရွိလို႔ တစ္ခ်ိဳ႕က ယဉ္ေနၾက</span><br /><span style="font-size: small;">မနက္မိုးလင္းတိုင္း မွန္ၾကည္႔ေနၾကရ</span><br /><span style="font-size: small;">အလွၾကည္႔ဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္</span><br /><span style="font-size: small;">ဘ၀သိဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အထာရွိဖို႔ ၾကည္႔ရ</span><br /><span style="font-size: small;">တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အနာသိဖို႔ ၾကည္႔ရ</span><br /><span style="font-size: small;">ဇရာသိဖို႔အတြက္ကေတာ႔</span><br /><span style="font-size: small;">ငါ႔ကိုယ္ငါလည္းမေသခ်ာ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"><strong>ေက်ာ္ညိဳေသြး</strong></span></div><div style="font-family: inherit;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-241249936359014244?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-44806373341360177082010-10-09T04:33:00.000-07:002010-10-09T04:34:00.380-07:00<span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;"></span><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ဟို stick အထိုးခံလိုက္ ၊ ဒီ stick အထိုးခံလိုက္ဆို</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ညီမေလး PC ကို Virus ေတြ ကိုက္လိမ္႔မယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ကိုယ္႔ stick နဲ႔ကိုယ္ထိုး ရင္ ဘယ္ေလာက္ ထိုးထိုး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ညီမေလး ဟာက သန္႔ေနမွာ။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မွန္မွန္ PC သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာနဲ႔တင္ သက္တမ္းကုန္တဲ႔အထိ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ပစၥည္းေတြ က်န္းမာမယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">stick ေတြက ကိုယ္႔ဟာမဟုတ္ရင္ ဘယ္သူ႔ဟာမွ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မဟုတ္ဘူး။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မလႊဲသာလို႔ တစ္ျခား stick ကိုထိုးရမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အကာအကြယ္ေလး ဘာေလး ထည္႔ထားပါ။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အဲ႔ဒါမွ စိတ္ခ်ရမွာ။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">မ်က္စိကိုဖြင္႔၊ နားကိုစြင္႔ စာလည္းမ်ားမ်ားဖတ္ေနာ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အကာအကြယ္ေတြ အတြက္ကေတာ႔ ေစ်းသိပ္မၾကီးပါဘူးကြာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ညီမေလး USB အေပါက္ကေလးကို တစ္ျခား stick ေတြ လာထိုးလို႔ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">Virus ေတြ ၀င္မွာေၾကာက္ရင္ အဲဒီအကာအကြယ္ေတြ လြယ္လြယ္ရႏိုင္ပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">တစ္ခ်ိဳ႕ဆို အဲဒီအကာအကြယ္ ပစၥည္းေတြကို</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အလကားေတာင္ ေပးေသးတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">ညီမေလး သံုးၾကည္႔ေနာ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">အကာအကြယ္ မထည္႔ထားပဲနဲ႔ေတာ႔ မိုက္မိုက္မဲမဲနဲ႔ stick တကာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">လာလာထိုးတာကို လက္မခံပါနဲ႔ကြယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-4480637334136017708?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-12995103212681054452010-10-07T03:59:00.000-07:002010-10-07T04:10:02.651-07:00<span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မေကာင္းမႈ႕ေဆာင္၊ ေကာင္းမႈ႕ေရွာင္၍၊ ေမာင္ေမ႔ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔၊ ေပါ႔ေပါ႔ေတြးပါ။ အေရးအရာ၊ အဘာကိုမွ်၊ ဘ၀မထင္၊ လွမဆင္ႏွင္႔၊ ခဏပင္သာ၊ ၾကင္နာမတြဲ၊ ရင္ထဲမထား၊ ခ်င္းစကားကို၊ မင္း ငါ တုျပိဳင္ ၊ တင္းႏိုင္လုကာ၊ ခုခါၾကြားၾကြား၊ လူ႔ၾကားဂုဏ္ေမာက္၊ ႏႈတ္ေဆာက္က်ယ္က်ယ္၊ ေရာက္ရယ္အရပ္ ၊ ထပ္ထပ္ေမာက္ၾကြ၊ ေပါက္သမွ်လမ္း၊ ေစာင္းငန္းေလွ်ာက္ေလ။ ေဆြသေဘာက္မ်ား၊ ေျခေထာက္နားထင္၊ ခါးပင္မတ္မတ္ ၊ လစ္လပ္ေခ်ငံ၊ ေ၀ဖန္သမွ် ၊ ရန္ကမစဲ၊ အျမဲရန္ေစာင္။ အၾကံေအာင္ဖို႔ ၊ ေျပာင္လို႔မ်က္ႏွာ ၊ တစ္ခ်က္မျခား ၊ ပ်က္ျပားကတိ၊ ရွက္မရွိခ်ိဳး၊ မသိက်ိဳးကၽြန္၊ တိုးလြန္ဖယ္ခြာ ၊ တစ္ကယ္ ငါဟု ၊ တုမရွိထံုး ၊ ႏွလံုးကိုမူ၊ ပ်ိဳျဖဴလွလွ ၊ မခ်စိတ္တြင္း ခ်ဉ္ျခင္းကိုမက္၊ အပ်ိဳတြက္တာ ၊ ဆက္ကာေရေလာင္း ၊ ေၾကာင္းသာ ဖန္တီး၊ ရမၼက္မီးျဖင္႔၊ ဆက္ျပီးေလာင္ျမိဳက္၊ အေမွာင္တိုက္မွာ ၊ ၾကိဳက္ရာ ၾကိဳက္ေၾကာင္း ၊ အမိုက္ေစာင္းတီး ၊ လိုက္ေပါင္းျပီးလွ်င္၊ မီးစင္ၾကည္႔က၊ ရွိက ပိုင္ရွင္၊ ျပိဳင္ခ်င္ ရဲရဲ ၊ အျမဲၾကံဆ၊ လွံက ေသြးေသြး ၊ ႏွမေလးလင္၊ ယခုပင္သတ္ ၊ ရင္ဘတ္ေဖါက္ထြင္း၊ သေဘာက္သင္းကို&nbsp; ၊ မင္းယမထံ၊ ျမန္အတင္းပို႔ ၊ ယမင္းကိုယ္႔တြက္ ၊ မို႔လွ်က္ရင္လႊာ ၊ ၾကင္နာစြာျဖင္႔၊ အသာခ်င္႔ခ်င္႔ ၊ ပင္႔ကာေထြးမည္၊ ေလးႏွမသည္ ၊ ေခၽြးစခ်ီလွ်က္၊ အသက္ျပင္းျပင္း ၊ ရမၼက္တြင္းက်၊ ဟသည္႔ႏႈတ္ခမ္း၊ ပန္းႏွင္းဆီႏွယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-1299510321268105445?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-76924689883082258372010-10-05T01:10:00.001-07:002010-10-05T01:10:52.217-07:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span> <div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ခ်စ္မိသြားျပီကြယ္…ဘာလို႔မ်ား မင္း ဒီလိုပံုေလး ေနတတ္လြန္းတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေဟာ..ၾကည္႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မင္းၾကည္႔တာေတြ လူကိုညိဳ႕လြန္း ၊ ေဟာဒီမွာငါ ၾကည္႔မ၀</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ခါးေလးေကာ႔လို႔ ၊ ရင္ကေလးေမာ႔လို႔ ၊ ေမးကေလးေထာက္လို႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မင္း၀တ္တဲ႔အဆင္ မင္း ထိုင္တဲ႔ဒီဇိုင္း</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">Oh Guy!! Make Yourself “Stable” Yeah!</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မင္းလက္ကေလးက ကီးဘုတ္ကေလးနဲ႔ ထိလိုက္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေကာ္ဖီခြက္ကေလး လွမ္းကိုင္လိုက္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေ၀႔၀ဲက်လာတဲ႔ ဆံႏြယ္ ေပ်ာ႔အိေလးေတြ သပ္တင္လိုက္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕လိုက္ ၊ မ်က္လံုး ျပဴးလိုက္ ၊ ႏႈတ္ခမ္းစေလး တြန္႔ျပံဳးလိုက္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘယ္ေျခေလး ထိုင္ခံုေပၚေကြးတင္ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ညာဘက္ေပါင္ေလး အေပၚကထပ္တင္ျပီးခံုေအာက္တြဲေလာင္းခ်ထား</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အို…ေညာင္းသလားကြယ္…။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မင္းမ်က္၀န္းညိဳညိဳ ရဲ႕ညာဘက္ေအာက္ေထာင္႔ကိုမ်ား ငဲ႔ၾကည္႔သလား</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မီးလင္းတဲ႔ေမာက္စ္ကေလးကို ဆြဲကိုင္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အဲဒီ စတိုင္လ္ေလး မိုက္တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ညာေပါင္ေလး အသာၾကြ ၊ ဘယ္ေျခေလး အသာခ်</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ျပီးမွ…</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ညာေျခကို ဘယ္ေပါင္ေပၚ ညာသလံုးသား ခ်ိတ္လို႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ငါမ်က္လံုးမ်ား မွိတ္ဖို႔ေတာင္ ေမ႔သြားတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အဲဒီ႔ေကာက္ေၾကာင္းေတြ ဘယ္ပန္းခ်ီဆရာမ်ား ေတြ႕မလားပဲ ေတြးပူမိတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဒီလိုပံုစံက မင္းတစ္ကိုယ္လံုး ေသြးလွည္႔ပတ္မႈ႕ ေကာင္းေစမယ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မင္းေက်ာရိုးေတြ ေကာ႔ထားလို႔ မင္းအာရံုေတြ အေညာင္းေျပမယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-7692468988308225837?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-16447889193396437262010-10-02T04:43:00.000-07:002010-10-02T06:08:14.248-07:00<span style="font-size: small;"></span> <br /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></span><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မရွက္ဘူးလားအေမရယ္ တကယ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အမယ္….</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေမက ေျပာထားတဲ့စကား</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ႕သေဘာမွာေတာ့ မျခား</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သားကေတာ့ လူေခ်ာ…</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အႏူေတာမွာေတာ့ လူေျပာသူ ေျပာကမ်ားခဲ့တယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထားခဲ့တယ္ .. အေမ႕သားကုိ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမ႕သြားသလို ဟန္ပန္နဲ႕</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏွံျပန္ခဲ့တာ အျပန္အလွန္ပဲ နာတယ္အေမရယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရွာတယ္ေလ တစ္ကယ္အစစ္ေတြကို</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခ်စ္ေတြကိုေပးလို႕</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အျမစ္ေတြကိုေအးဖို႕</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အသစ္ေတြကိုေသြးလို႕</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေရးခဲ့တဲ့ ေမတၱာစာလည္း</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခ်စ္မပါ ပါပဲ ျပဲလို႕စုတ္ခဲ့တယ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခ်စ္ဆိုတာ..</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကြဲဖို႕လုပ္ခဲ့တဲ့ အိုးလားအေမရယ္…</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခိုးမ်ားၾကားမွာ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဖိုးသားတပါးက</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အက်ိဳးမ်ားမလားလို႕ အေတြးကပ္ခဲ့လည္း</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေပးဆပ္ျခင္းေတြ အဖိုးနည္းခဲ့လို႕</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သားအခ်စ္အိုးကေလးကြဲ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ၾကိဳးေလးလည္းမျမဲခဲ့ဘူး ခက္ပါတယ္..</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရွက္ပါတယ္အေမရယ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေငြရယ္ရွားတဲ့ သားအိတ္ကပ္က</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အနိပ္ဇာတ္ေလးကဖို႕ ခြင့္မေပး</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘ၀င္ကေလးေတြေတာင္ အေ၀းေရာက္</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေတြးနဲ႕တင္ တံခါးေခါက္တုန္းမွာ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သား အေၾကာက္ဆံုးအရံႈးေတြက မ်က္လံုးမွိတ္ျပတယ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အိပ္မရတဲ့ ညေတြက ဆက္ကာရယ္ေလ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရွက္ပါတယ္ အေမရယ္ ကေရာ္ကေရာ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေအာ္..ေမာ္ၾကြားတဲ့ သားအတြက္ အေမလည္း</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေတာ္ရွားတဲ့ သားအခက္ေတြပဲ မသိလို႕လား</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အၾကည့္တို႕မွားတဲ့ အေမ႔ကိုအျပစ္မထိုးပါဘူး</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခ်စ္စႏိုးနဲ႕ ကေရာ္လိုက္တယ္…</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေပ်ာ္လိုက္ပါအေမ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp; </span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-1644788919339643726?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-34187455564147689242010-09-29T07:18:00.001-07:002010-09-29T07:19:58.655-07:00<span style="font-size: small;">ကိုယ္က ကဗ်ာေရးလိုက္တာ…</span><br /><span style="font-size: small;">သ၀န္တိုေဆးေဖၚလိုက္တာမဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="font-size: small;">နီကိုရဲအေၾကာင္း မၾကည္ျပာကေရးလုိက္သလား</span><br /><span style="font-size: small;">အၾကည္ေတာ္အေၾကာင္း ျမင္႔စန္းရီက ေရးလိုက္သလား</span><br /><span style="font-size: small;">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဖတ္လို႔ေကာင္းရင္</span><br /><span style="font-size: small;">ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္လို႔မွတ္ပါ။</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္ကကဗ်ာေရးလိုက္တာ</span><br /><span style="font-size: small;">သ၀န္တိုေဆးေဖၚလိုက္တာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">အဲ႔ဒီသရုပ္ေဖာ္ပံုေလးေတြက</span><br /><span style="font-size: small;">အလကားရတာမဟုတ္ဘူး</span><br /><span style="font-size: small;">ေဘာလ္ပင္ထိပ္ဖူးေတြက</span><br /><span style="font-size: small;">ႏွလံုးသားကိုျခစ္ျပီးထြက္လာတာ။</span><br /><span style="font-size: small;">မျမင္ႏိုင္တဲ႔ လင္းလက္မႈ႕ေလးတစ္ခ်က္မွာ</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္႔အသက္ဓါတ္ေတြထဲမွာ ထခုန္ေနတဲ႔ နန္းမွ်င္ေလးေတြပါ။</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္ Log ဖမ္းလိုက္တဲ႔ အၾကည္ဓါတ္ကေလးေတြက</span><br /><span style="font-size: small;">ေန႔ရက္ေတြရွည္ထြက္ဖုိ႔ပါ။</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္က ကဗ်ာေရးလိုက္တာ</span><br /><span style="font-size: small;">သ၀န္တိုေဆး ေဖၚလိုက္တာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp; </span><br /><span style="font-size: small;"><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-3418745556414768924?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-64130121145822948102010-09-25T04:08:00.001-07:002010-09-25T04:36:50.847-07:00<span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></span><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငယ္ငယ္တုန္းက သံုးခဲ႔ရတဲ႔</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">“ဖိုက္တာ” တံဆိပ္ ဗလာစာအုပ္ေလးက</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘယ္မွာလဲ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မေန႔ကလည္း ဒီေန႔လို ေန႔တစ္ေန႔ပဲ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီေန႔လိုပဲ ေနသာတယ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငွက္ေတြဟိုဟိုသည္သည္ပ်ံတယ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပတ္၀န္းက်င္ေတြစိမ္းလန္းတယ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီေန႔ဟာ မေန႔က မဟုတ္ဘူးလား</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မေန႔ကလည္း ဒီေန႔လိုေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အႏွစ္ေလးဆယ္ တုန္းကေတာ႔</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏွလံုးေသြးထဲက ျပဇတ္တစ္ပုဒ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခုေတာ႔ ဒစ္ဂ်စ္တယ္နံရံေတြဆီက</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကလစ္ခ္သံမ်ား။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b> </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-6413012114582294810?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-7818467283363309072010-09-21T22:59:00.000-07:002010-09-21T22:59:16.490-07:00<span style="font-size: small;"></span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">လူ႔/တစ္စံုတစ္ရာ ျဖစ္စဥ္ လက္ရွိ/လတ္တေလာ၏ ေရွ႕ အတိုင္းအတာ တစ္ခု ထိ/သာ ဖမ္းယူႏိုင္စြမ္းပဲ။</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp; </span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လာေရာက္ထင္ဟပ္/ကပ္ျငိေသာ/တြယ္ကပ္လာေသာ အထိအေတြ႕ အဆင္းအသံအနံ႔အရသာ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အနည္းဆံုးတစ္မ်ိဳး/ တစ္မ်ိဳးထက္ပိုေသာ အစုစု၊</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေတြး ၊ ပံုရိပ္ ၊ အေတြးမွ ထပ္မံရိုက္ခတ္/ထိစပ္/ ရစ္ငင္ေသာ အေၾကာင္းအရာ တစ္စံု/တစ္ခု/အပိုင္းအစမ်ား</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနာက္ထပ္ျဖစ္တည္လာမႈ႕(ရုပ္လံုးေပၚေန/ဆဲ ေသာ ၊ မေပၚေသးေသာ(ရုပ္လံုး)၊ မပီျပင္၀ိုးတ၀ါး(၀ါ) အားျပဳ ၾကိဳးစားေနမႈ႕ တစ္ခုခု(၀ါ)တစ္စံုတစ္ရာ)။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အသံ(ကိုယ္ကျပဳသည္၊ သူကျပဳသည္။ ကိုယ္ေရာသူေရာမဟုတ္၊ ပထမ ေနရာမွ(သို႔) ဒုတိယေနရာမွ (သို႔ ) တတိယေနရာမွ (သို႔) အျခားျဖစ္တည္ရာ/အားျပဳ ထုတ္လႊတ္ရာ) ကို Focus ျပဳလုပ္ျခင္း။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေငးေမာမိျပီဆို ျမန္ျမန္ဖမ္းဆုပ္ ၊ သရုပ္ခြဲ ၊ အရွိတရားကို အနည္းငယ္မြမ္းမံ သြတ္သြင္း။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အျပဳ ၊ အရုတ္ ၊ အတည္ ၊ (<span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>) ဒီတစ္ခုလံုးထဲမွာ သေဘာတရားနဲ႔ တရားသေဘာ ပါ/မပါ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထပ္မံစိတ္ျဖာ/ခြဲျခမ္း ၊ ခြဲျခမ္း ျပီးေနာက္ စိတ္ျဖာ အမ်ိဳးအမည္က ဘာလဲမသိ။ အသိထဲမွာ မသိျခင္းရွိေနတာမ်ိဳး ေလာေလာလတ္လတ္ထဲ တို႔ထိမိ။ ထိမိျပီ ဒါကိုသိေနျပီသားကို ထပ္မံသိရွိျခင္း ဒါက ဆင္ျခင္မႈ႕သေဘာ။ အစိတ္အပိုင္းေတြ ကြဲေနျပီဆို ျပန္စုစည္းမရ။ ဒါက ျဖစ္တတ္။ ခ်ည္ငင္လိုရႈပ္ေထြး။ ခ်ည္ငင္ေတြကို ခ်ည္လံုးျပန္ဖြဲ႔ျပီးလံုးရတာခက္သလား၊ လြယ္သလားေတြး။ ထဲထဲ၀င္၀င္မ်ားကို ထဲထဲ၀င္၀င္ျဖစ္သည္အထိ သြားေရာက္ျပီး။ ကိုယ္တိုင္ ခ်ည္ငင္ျဖစ္၊ ကိုယ္တိုင္ခ်ည္လံုးဖြဲ႔ခံျပီးျပီလား။ ရႈပ္ေထြး ေနျခင္း မွသည္ -&gt; ပံုစံ (၀ါ) သ႑န္တစ္ခုသို႔ကူးေျပာင္းျခင္း ျဖစ္စဥ္တြင္ အခု ပါ၀င္ေနျပီး။ ေနာက္ဘ၀တစ္ခုဆီ(မေရရာျခင္းခဏခ်န္လွပ္ထားစို႔) ခဏေပါ႔။ ခဏခဏ ခဏေပါင္းမ်ားစြာမွာ ေနာက္ထပ္ ကိုယ္ေရာသူေရာ မဟုတ္ အျခားသစ္လြင္ျခင္း တစ္ခုဆီသြားရမယ္။ ကမ္းပါးျပိဳသလို ေပါ႔ ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ တစ္ခုခု အလွ်င္အျမန္ျပဳလိုက္တယ္။ ဒါ..ကရုတ္ျခည္း ဦးေခါင္းထက္က ၾကိဳးကိုလာထိခတ္တာ။ ေလေျပေလး လာေ၀ွ႕သလိုမ်ိဳး။ ခဏရပ္။ ဆက္မယ္ ဆိုပါစို႔ ကမ္းပါးျပိဳသလိုျပန္လာျပီ ဒါေပမယ္႔ မေသခ်ာေသး ကမ္းပါးလိုမဟုတ္ ထန္းညက္ခဲေရစိမ္သလိုလည္းမဟုတ္ အသြင္ေျပာင္းတာက တန္းဖိုးမတူလည္း ဒါက အုတ္ခဲေတြ ေဖာ္၀ဒ္လုပ္သလိုမ်ိဳး၊ ဒီကေနဟို ပံုစံတူခ်င္မွတူမယ္။ ေရးျပီးသားျပန္ဖ်က္ ဖ်က္ျပီးျပန္ေရး ေနဦး ဒါက အတည္တန္ဖိုးနဲ႔ မူလျဖစ္တည္/တည္ရွိ/က်ေရာက္မႈ တူညီေနသလို။ ဟုတ္တယ္လား အတည္တန္ဖိုး။ ဒါကေနထပ္ေပါင္းသလား ၊ ေလ်ာ႔က်သြားသလား။ ဒီေလာက္ဆို ထိခိုက္မႈ႕ေတြ ဖမ္းဆုပ္ျခင္း(ဟုတ္သလိုလိုပဲ) ခဏရပ္နားဦးစို႔။ ျပီးမွ ယပင္႔ နဲ႔ယရစ္ေတြ ေနရာအထားအသိုျပန္ၾကည္႔။ အိုေခလား။ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုလံုးကို ျပန္လည္ဆင္ျခင္ျခင္း မျပီးဆံုးခင္အခ်ိန္ေလးထိ။ ဘ၀လို။ လုပ္ေဆာင္ရမွာ သိျပီးသားၾကီး။ ျပန္ေႏႊး။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-781846728336330907?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-24385587628792371382010-09-20T20:27:00.000-07:002010-09-20T20:27:11.789-07:00<span style="font-size: small;"></span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></b></span><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လိုခ်င္တပ္မက္စိတ္ဆိုတာ </span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆယ္႔ေလးလက္မ ေပတံရဲ႕ အလယ္တစ္၀က္ ကိုေက်ာ္တာနဲ႔ </span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မလိုလားအပ္တဲ႔ တန္ဖိုးေတြ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဇာတ္ရွိန္အနိမ္႔အျမင္႔က ဖန္တီးသူရဲ႕လက္ထဲမွာေပါ႔</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္ၾကိဳက္ရာကိုယ္ေရြး</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္႔ အတိုးအေလွ်ာ႔မွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္သာ ခံစားေရာ႔။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လွန္ေလွာပါမ်ားလို႔ ဒီစာရြက္ဟာ ႏြမ္းေၾကေနမယ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စာရြက္အမ်ိဳးအစားနဲ႔ အထူအပါးအတိုင္း အခ်ိန္တိုင္းမွာ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စုတ္ျပဲဖို႔ ၀ဋ္နာကံနာနဲ႔ လိုက္ေရာညီေထြ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စိတ္အဆာမေျပျခင္းနဲ႔ လြယ္လြယ္လက္ေလ်ာ႔ျခင္း</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တိုက္ရိုက္ အခ်ိဳးက်သလား ေတြးၾကည္႔တယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႕အစားအစာက စားေကာင္းတယ္ ဆိုရံုျမည္းစမ္းစရာ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႕အစားအစားက ခံတြင္းခ်ဥ္လာရံု တို႔ထိစရာ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႕အစားအစာက ပလုတ္ပေလာင္း ေလြးစရာေပါ႔။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္႔ေရွ႕က စာအုပ္ထဲမွာ ဘယ္စာမ်က္ႏွာဟာ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္႔အတြက္လဲ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ေယာက္က အထီးက်န္လို႔ဆိုျပီး ကိုယ္႔ဆီ ဖုန္းဆက္တယ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္က တီဗြီဖြင္႔ထားဖုိ႕ အၾကံေပးလိုက္တယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲဒီလို ကိုယ္႔မသိစိတ္ကို ကိုယ္တိုင္လိမ္ညာႏိုင္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားရင္း</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေတြးဆိုတာ ပဲ႔တင္ထပ္ တတ္တယ္…</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပဲ႔တင္သံခ်င္းရိုက္ခတ္ျပီး အေတြးေတြ ဆင္႔ပြား</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္တို႔ သြားရာ လမ္းေၾကာင္း ေတြ ေ၀႔၀ိုက္ရွည္လ်ား</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီမီးရထားၾကီး လည္ပတ္လို႔</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မရပ္ေသးဘူး လိုခ်င္တဲ႔ အမွတ္ဆီ မေရာက္ေသးသေရႊ႕။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္႔လက္ထဲ က ေရသန္႔ဗူးေလးကို ပဲ အားက်တယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-2438558762879237138?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-26577002974825751982010-09-19T06:45:00.000-07:002010-09-19T06:47:39.076-07:00<span style="font-size: small;"></span><span style="font-size: small;"></span><br /><span style="font-size: small;">အလိုေတာ္႔အတိုင္း</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္ေဖာ႔သိုင္းနဲ႔ လာခဲ႔တယ္။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">အို... အေပ်ာ႔ တံတိုင္းခတ္ထားလည္း</span><br /><span style="font-size: small;">မလိုေတာ႔... သိုင္းတတ္သားပဲ။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">မဆိုင္းဖတ္ဖို႔အေရး ပူစရာမလုိ</span><br /><span style="font-size: small;">အမူအယာပို လူစားထိုးသလို</span><br /><span style="font-size: small;">မတူတာလွ်ိဳ <b>U</b> အားကိုးလို႔ လာခဲ႔တယ္။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-2657700297482575198?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-74216236181263426922010-09-18T01:27:00.001-07:002010-09-18T01:27:05.246-07:00<span style="font-size: small;"></span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေ၀ဖန္ျခင္းလား ၊ ပိသာေလးႏွင္႔ ေဘးပစ္ျခင္းလား</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္အျမဲတမ္း ၾကံဳရတဲ႔ ကိစၥတစ္ခုရွိတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္တင္မကလူအေတာ္မ်ားမ်ား ၾကံဳေတြ႕ရတဲ႔ကိစၥေပါ႔။ ကိုယ္က တစ္ခုခုလုပ္လိုက္/ေရးလုိက္မိတဲ႔အခါ။ ေ၀ဖန္တယ္ဆိုျပီး ေျပာခ်င္ရာ အေျပာခံရတဲ႔ ကိစၥပါ။ အြန္လိုင္းေပၚမွာဆိုပိုဆိုးတာေပါ႔။ လူလည္း မျမင္ရ တြယ္ခ်င္တဲ႔လူက အသာေလး၀င္တြယ္သြား၊ ျပီးရင္ သူ႔အေျပာအဆိုနဲ႔ အေရးအသားေတြက တစ္စက္ကေလးမွ အဆင္႔အတန္းမရွိတာလည္းပါရဲ႕။ သူမ်ားကို ေျပာခ်င္ေဇာနဲ႔ စာလံုးေပါင္းေတြကမွားလို႔မွား။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ျပံဳးရံုကေလးသာျဖစ္ခဲ႔ေပမယ္႔။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လည္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ေတာ္ေတာ္ေလး ျဖစ္ရတယ္။ ခက္ေတာ႔လည္း ခက္သားလားဗ်။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အခ်ိဳးမေျပတာရွိရင္ ေျပာခ်င္ ဆိုခ်င္တာမ်ိဳး။ ကိုယ္႔ကို မဟုတ္မမွန္တာလာေျပာေနရင္ သိပ္ျပီး သည္းခံတတ္တာမဟုတ္ေတာ႔ လည္းခက္တယ္။ </span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက ကိုယ္ေရးသမွ် ေျပာသမွ် လုပ္သမွ်ေတြကို လိုက္ေ၀ဖန္တယ္။ အဲ႔ဒီမွာ ေျပာစရာတစ္ခုရွိတာက ေ၀ဖန္တယ္သာ ေျပာတာ။ ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတဲ႔ အျပဳအမူ လုပ္ေဆာင္ခ်က္က ဘယ္လို မ်ိဳးဆိုတာသိလည္းမသိသလို ၊ သိဖို႔လည္း မၾကိဳးစားၾကတဲ႔ လူေတြက တစ္ပံုၾကီး။ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တစ္ခု ၊ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု စာတစ္ပုဒ္ ကို သေဘာထား တူသူ မတူသူ ၊ သေဘာက်သူ မက်သူဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာရွိၾကတာပါပဲ။ အဲ႔ဒီေတာ႔ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြဆိုတာကလည္း ထြက္ေပၚလာတတ္စျမဲပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ေ၀ဖန္မႈ႕နဲ႔ အျပစ္တင္ရႈတ္ခ် မႈ ၊ ပုတ္ခတ္ေစာ္ကားမႈ႕ကိုေတာ႔ ကြဲျပားဖို႔လိုပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ႔ ေ၀ဖန္မယ္ဆိုရင္ သူတပါး က်ရႈံးသြားေအာင္ ၊ သိမ္ငယ္သြားေအာင္ ၊ ျပဳတ္က်သြားေအာင္ ေဆာ္ၾက ၊ ေအာ္ၾက<span>&nbsp; </span>၊ သေရာ္ၾကေတာ႔တာပါပဲ။ အဲဒီေတာ႔ ဘာျဖစ္သလဲဆိုရင္ အေဆာ္ခံရ ၊ သေရာ္ခံရတဲ႔ သူကလည္း။ ဘယ္ေနလိမ္႔မလဲ ျပန္ထု တာေပါ႔။ ျပန္ေအာ္တာေပါ႔။ အဲ႔ဒိမွာတင္ မလိုလားအပ္တဲ႔ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ရ သူ႔လူ ၊ ကိုယ္႔လူေတြက ပါလာ။ သူ႔လူနဲ႔ ကိုယ္႔လူနဲ႔ ရန္ေစာင္ ၊ တည္႔တည္႔တစ္မ်ိဳး ၊ သြယ္၀ိုက္တစ္မ်ိဳး တြယ္ေနၾကေတာ႔တာပဲ။ Web ေပၚမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ Print Media ေပၚမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ဒါမ်ိဳးေတြက အမ်ားၾကီးျမင္ေန ၊ ၾကံဳေနၾကရတာပါ။ </span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ တိုက္ခိုက္ၾကျပီဆိုကတည္းက အမွန္တရားေတြပါလာဖို႔က နည္းသထက္ နည္းသြားျပီဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ယံုကိုယံုပါတယ္။ အဲ႔ဒိမွာတင္ စာဖတ္သူေတြ အျမင္ေတြ ေ၀၀ါးရပါေတာ႔မယ္။ တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေ၀ဖန္ေရးကေန စကားလံုးတိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္လာၾကေရာ။ စာဖတ္သူေတြလည္း အက်ိဳးမရွိသလို။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ စကားလံုး ေဖာင္းပြျပီး စိတ္ဓါတ္က်စရာေတြပဲ ၾကံဳလာၾကရမွာပါ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲ႔ဒါက ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ အဓိကက ဆြမ္းၾကီးေလာင္း စိတ္ဓါတ္ေတြ ရွိလုိ႔ပဲ။ ဘယ္ေကာင္ မွားေတာ႔မလဲ၊ မွားရင္၀င္တြယ္မယ္။ ဆိုတာကို မသိစိတ္ထဲမွာ ကိန္း၀ပ္ေနလို႔ပဲ။ ဒီလိုမ်ိဳး လည္း စိတ္ထဲမွာရွိေရာ သူမ်ား နည္းနည္းေလး အလြဲအေခ်ာ္ အတိမ္းအေစာင္းေလးျဖစ္တာနဲ႔ ၀င္တြယ္တာပဲ။ ခံရတဲ႔ေကာင္ကလည္း ျပန္ႏွက္တာပဲ။(ဘယ္ခံမလဲ ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္းမခံဘူး)။ မခံတာလည္း မခံခ်င္စရာေကာင္းလို႔ေပါ႔။ လူငယ္ေတြၾကားထဲမွာ ေနာက္ေျပာင္ျပီး ေျပာတဲ႔ စကားေတာင္ရွိေသး…” ေျပာတတ္ရင္ ခ်ီးပုန္းေတာင္ ထမ္းခိုင္းလို႔ရတယ္” ဆိုတာေလ..။ အဲ႔ဒါ အဟုတ္ပဲ ။ လူဆိုတာမ်ိဳးက ကိုယ္႔ကို အက်ိဳးသင္႔အေၾကာင္းသင္႔ ေျပာတာမ်ိဳး ၊ အၾကံေပးတာမ်ိဳးဆို ဘယ္သူကမွ ေတာ္ရံုတန္ရံုေတာ႔ မဆန္႔က်င္ၾကပါဘူးဗ်ာ။ အခုေတာ႔ ေ၀ဖန္ေရးလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ သူမ်ားအားနည္းခ်က္ကို အခြင္႔ေကာင္းယူျပီး အားနည္းခ်က္ကို ထိုးႏွက္ၾကဖို႔ပဲ ေတြးတတ္ၾကတယ္။ </span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ကယ္တမ္းေတာ႔ ေ၀ဖန္ေရးဆိုတာ သိပ္ကို အဆင္႔အတန္းရွိတဲ႔ အလုပ္ပါ။ ပိသာေလးနဲ႔ ေဘးပစ္တာမ်ိဳးကို ေ၀ဖန္ေရးလို႔ မေခၚထိုက္ဘူး။ သေရာ္တာကိုလည္း ေ၀ဖန္ေရးနဲ႔ မေပါင္းပစ္သင္႔ဘူး။ သေရာ္တာေတာင္မွ အဆင္႔အတန္းရွိရွိ သေရာ္တာနဲ႔ အဆင္႔နိမ္႔ျပီး ။ သူၾကားသူၾကား ခ်ျပလို႔မရတဲ႔ ဟာမ်ိဳးလည္းရွိရဲ႕။ထားေတာ႔ ဒါက သတ္သတ္။ အဲ႔ဒိေတာ႔ ေ၀ဖန္ေရး ဆိုတာကို ၾကားလိုက္တာနဲ႔ သူမ်ားကို ပိသာေလးနဲ႔ေဘးမပစ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေ၀ဖန္ေရးဆိုျပီး လက္သီးလက္ေမာင္ တန္းေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ အျပန္အလွန္ေျပာဖူးတယ္။ သူကေျပာတယ္ “ ေ၀ဖန္ေရးသမားေတြက ႏွစ္ဖက္ျမင္သမားေတြပါတဲ႔” သူေျပာတဲ႔ စကားကို ေသခ်ာ ကို ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ ေ၀ဖန္ေရးသမားဆိုတာက ႏွစ္ဖက္ျမင္လို႔ မရပါဘူး။ သံုးဖက္ျမင္ရမွာပါ။ A<span>&nbsp; </span>ဆိုတဲ႔ အျမင္ နဲ႔ B ဆိုတဲ႔ အျမင္ အျပင္ C ဆိုတဲ႔ အျမင္ကို ျမင္တတ္တဲ႔ Third Eye ဆိုတာလည္း ရွိရမွာပါ။ အဲ႔ဒီေတာ႔ ေ၀ဖန္ေရးသမားဆိုတာ အဆိုးျမင္သမားမဟုတ္သလို အေကာင္းျမင္သမားလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အားလံုးကို ျခံငံုေလ႔လာ ၾကည္႔ရႈ႕ျပီး အၾကံျပဳခ်က္ထုတ္ႏိုင္တဲ႔လူပါ။ အားနည္းခ်က္/အားသာခ်က္ကို အမွန္အတိုင္း/အရွိအတိုင္း ထုတ္ႏႈတ္တင္ျပႏိုင္ျပီး။ သင္႔ေတာ္ႏိုင္မယ္႔ အၾကံျပဳခ်က္ကို အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ တင္ျပႏိုင္သူလို႔ ဆိုလိုႏိုင္ပါတယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနာက္တစ္ခုက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေ၀ဖန္မယ္ဆိုရင္ ဘာေၾကာင္႔ေ၀ဖန္တာလဲ ဆိုတာ ေ၀ဖန္မယ္႔လူကိုယ္တိုင္က သိဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲ ဒီေကာင္က ကိုယ္႔ရန္သူမို႔လို႔ နာနာေလးႏွက္ခ်င္လုိ႔လား။ သမၻာျပခ်င္လုိ႔လား၊ သူ႔စာေတြ သူ႔အထာေတြကို ၾကည္႔မရလုိ႔လား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေစတနာအရင္းခံနဲ႔<span>&nbsp; </span>အမွားေတြ အတိမ္းအေစာင္း အခၽြတ္အေခ်ာ္ေတြကို Point out လုပ္ျပျပီး။ အၾကံေပးေဆြးေႏြးခ်င္လုိ႔လား။ ဒါကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ဆံုးျဖတ္ဖုိ႔လိုပါတယ္။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ပဲ ေတြ႕ကရာကို ၀င္ျပီး ေဆြးေႏြးမႈ႕ ၊ သံုးသပ္အၾကံေပးမႈ႕မပါပဲ ေျပာေနဆိုေနရင္ေတာ႔…မလိုလားအပ္တဲ႔ ျပႆနာေတြ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မႈ႕ေတြကို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ၾကံဳေတြ႕ခံစားေနၾကရဦးမွာပါပဲ။ </span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>ျပီးေတာ႔… ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတဲ႔ လူေတြက သူတို႔ေျပာသမွ်ကို လက္မခံရင္ ၊ လက္မခံတဲ႔လူကပဲ ေ၀ဖန္ေရးကို မႏွစ္သက္သလိုလိုမ်ိဳး ေျပာတာမ်ိဳး ၾကံဳရပါတယ္။ တစ္ကယ္တမ္းေတာ႔ ေ၀ဖန္ေရးကို လက္ခံႏိုင္ပါတယ္။ ေ၀ဖန္ေရးမဟုတ္တာကိုပဲ လက္မခံတာပါ။ တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ ရဲ႕ ေ၀ဖန္ေရး ဆိုတဲ႔ အေကာင္းစား စကားလံုးကို အသံုးခ်ျပီးမဟုတ္မဟပ္ေတြ ေလွ်ာက္လုပ္တာမ်ိဳးကိုေတာ႔ ဘယ္သူကမွ လက္ခံႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ၀င္ဆန္႔တယ္လုိ႔ ထင္ေယာင္မွားျပီး ေတြ႕ကရာေလွ်ာက္ေျပာတဲ႔ လူမ်ိဳးကိုလည္း ၾကံဳဖူးပါရဲ႕။ တစ္ကယ္တမ္းေတာ႔ အဲ႔လိုမ်ိဳးလုပ္ေန ေျပာေနတဲ႔လူေတြက ကာယကံရွင္ရဲ႕အက်ိဳးတစ္ခုခုျဖစ္ထြန္းေအာင္ ဘာမွ လုပ္ေဆာင္မေပးႏိုင္ၾကပါဘူး။ အျပစ္တင္ေနတာကို ေ၀ဖန္တယ္လို႔ေျပာျပီး ေ၀ဖန္ေရးဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ၾကတာပါပဲ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>ေ၀ဖန္ေရး/ ေ၀ဖန္တယ္ ဆုိတာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ၊ ျပႆနာတစ္ခုကို ေသခ်ာ သံုးသပ္ ၊ ဆန္းစစ္ျပီးမွ<span>&nbsp; </span>သင္႔ေတာ္ရာကို / ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတာကို ထုတ္ျပတာမ်ိဳးပါ။ “ ခင္ဗ်ားမွားတယ္ ။ ခင္ဗ်ားေသသင္႔တယ္/ ခင္ဗ်ား လူ႔ေလာက အျပင္ဘက္သာထြက္ေနေတာ႔” လုိ႔ ေျပာတာမ်ိဳးကေတာ႔ ေ၀ဖန္ေရးမဟုတ္ပဲ။ ေလာကၾကီးရဲ႕အလွအပေတြကို ဖ်က္လို႔ဖ်က္စီးလုပ္ ခ်င္တဲ႔ လူေတြရဲ႕ လက္နက္ပဲျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတာ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးနဲ႔ ၊ ေကာင္းနဲ႔ အဆိုးနဲ႔ ပိုင္းျခားေလ႔လာျပီး အေျဖထုတ္ျပျခင္း (သို႔မဟုတ္) ျဖစ္သင္႔ ျဖစ္ထိုက္တာကို အေကာင္းဆံုးအၾကံျပဳျခင္းပါ။ ေ၀ဖန္ေရးဆိုတာ ဖြာလန္က်ဲေစတဲ႔ လက္နက္မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ကယ္တမ္းက အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ျဖစ္စဥ္တစ္ခုကို အေခ်ာသတ္ ျပီးေျမာက္ေစတဲ႔ စကားလံုးပဲျဖစ္ပါတယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>တစ္ခုခုကိုေ၀ဖန္ျပီး ေ၀ဖန္ခံရတဲ႔လူရဲ႕ တုန္႔ျပန္ခ်က္မေကာင္းဘူးဆိုရင္ေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ျပန္ေ၀ဖန္ဖို႔က လိုေနပါျပီ။ ကိုယ္ေ၀ဖန္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေသခ်ာမသိပဲနဲ႔ ေ၀ဖန္ေရးလုပ္လို႔မရပါဘူး။ ေသခ်ာမသိပဲနဲ႔ ေ၀ဖန္ခဲ႔ရင္ အရူးခ်ီးပန္းဆိုသလို ကိုယ္႔ရဲ႕ေ၀ဖန္ခ်က္က ေ၀ဖန္ခံရသူ ကာယကံရွင္ကို ထိခိုက္နစ္နာေစႏိုင္ျပီး အက်ိဳးမရွိရံုမက ေစတနာက ေန ေ၀ဒနာပါ ျဖစ္သြားႏိုင္ေၾကာင္႔ပါ။ ကိုယ္႔အားနည္းခ်က္ကို မသိရင္ေတာ႔ ေရွ႕ဆက္ျပီး ေ၀ဖန္ေရးမလုပ္ပါနဲ႔ေတာ႔… ကိုယ္႔ကို ျပန္ႏွက္လာဖို႔ဆိုတာက ကိုယ္႔ဘက္ကိုက မွန္ကန္တဲ႔စကားလံုးနဲ႔ ေ၀ဖန္မယ္။ မွန္ကန္တဲ႔ေစတနာနဲ႔ ေ၀ဖန္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူကမွ ျပန္လွန္ထိုးႏွက္မွာမဟုတ္သလို လုပ္ၾကည္႔မယ္/ျပဳျပင္မယ္ ။ တစ္ကယ္လို႔သာ ကိုယ္႔ ေ၀ဖန္ အၾကံျပဳခ်က္ အတိုင္းေအာင္ျမင္ခဲ႔ရင္။ ထိုင္ကန္ေတာ႔ခံရဖို႔ေတာင္ ျဖစ္လာပါဦးမယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>ဇာတ္ကားေလးတစ္ကားကုိ MRTV – 4 ေက်းဇူးနဲ႔ၾကည္႔ရတယ္။ ထြန္းထြန္း(Example) နဲ႔ သဥၹာ၀င္႔ေက်ာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ပါ၀င္တဲ႔ကားပါ။ အေရးပါတဲ႔ ဇာတ္ေကာင္တစ္ေကာင္ပါပါေသးတယ္။ အဲ႔ဒါက စာေရးဆရာ ဇာတ္ရုပ္ကို သရုပ္ေဆာင္တဲ႔ ဇင္မ်ိဳးပါ။ သဥၹာ၀င္႔ေက်ာ္နဲ႔ ထြန္းထြန္းတို႔က သူငယ္ခ်င္း။ သဥၹာ၀င္႔ေက်ာ္က ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး ေဆးတကၠသိုလ္တက္တယ္။ ထြန္းထြန္းကေတာ႔ ေလာကၾကီးကိုအရြဲ႕တိုက္ျပီး ဆယ္တန္းေတာင္ ျပန္မေျဖ ပဲ ေပေတေနျပီး။ ပြဲစားဘ၀နဲ႔ ရုန္းကန္တယ္။ ပညာမတတ္လည္းလူလိုသူလိုေနႏိုင္ရမယ္ဆိုတဲ႔ ဇြဲနဲ႔ ၾကိဳးစားတယ္။ ေအာင္ျမင္တယ္။ တစ္ေန႔ သဥၹာ၀င္႔ေက်ာ္ ေနတဲ႔အေဆာင္ကို ေရာက္သြားေတာ႔ သဥၹာ၀င္႔ေက်ာ္ကို စာျပေပးေနတဲ႔ စီနီယာ ဆရာ၀န္ေလာင္းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ အဲ႔ဒိဆရာ၀န္က ထြန္းထြန္းကို အလုပ္အကိုင္၊ ပညာအရည္အခ်င္း ေတြကို စပ္စုပါေလေရာ နဂိုကတည္းက ပညာတတ္ျပီး မာန္တက္ေနတဲ႔ လူေတြကိုၾကည္႔မရတဲ႔ၾကားထဲ သူ႔အလုပ္အကိုင္နဲ႔ ပညာအရည္အခ်င္းေတြကို အင္တာဗ်ဴးစစ္တဲ႔ ဒီဆရာ၀န္ေလာင္းကို မၾကည္ပဲ လူမႈ႕ေရးအရ ျပန္ေျဖေပးခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီဆရာ၀န္ေလာင္းကလည္း ဒီအထိမရပ္ေသးပဲ လူမႈ႕ေရး မသိတတ္စြာနဲ႔ ဆယ္တန္းျပန္တက္သင္႔ေၾကာင္း ၊ ဘြဲ႕ေလးတစ္လံုးယူထားမွ လူရိုေသ ရွင္ရိုေသ ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းေျပာတဲ႔ အခါ ထြန္းထြန္းက ေဒါသေပါက္ကြဲျပီး ျပန္ေျပာတဲ႔အထဲက ဒီစကားေလးကို မွတ္မိလိုက္တယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">“လူၾကီးလူေကာင္းဆိုတာ ကိုယ္႔အေၾကာင္းကိုယ္ေျပာျပီး ၊ ကိုယ္႔အလုပ္ကို လုပ္ရတယ္၊ ကိုယ္႔အလုပ္ကိုယ္မလုပ္ပဲ၊ သူမ်ား အလုပ္နဲ႔ သူမ်ား ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို ၀င္စြက္ဖက္တဲ႔လူဟာ လူၾကီးလူေကာင္းမဟုတ္ဘူး” ဆိုတာကိုေပါ႔။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထားေတာ႔…ဒါက တစ္က႑၊ ေနာက္မၾကာခင္မွာ ထြန္းထြန္း အလိမ္ခံရျပီး ဘ၀ပ်က္တယ္ ရွိသမွ်ေတြေျပာင္ကုန္တယ္။ ဒုကၡေရာက္စဥ္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အတူ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အစ္ကို၀မ္းကြဲ စာေရးဆရာ ျဖစ္တဲ႔ ဇင္မ်ိဳးဆီေရာက္သြားေတာ႔ ဇင္မ်ိဳးက သူတို႔ကို ႏွစ္သိမ္႔ျပီး၊ သူတို႔ကို ပညာတတ္ပီပီ ခ်က္က် ၊ လက္က်နဲ႔ ဒီေခတ္က ပညာေခတ္ျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေရစုန္ေမွ်ာမေနသင္႔ေၾကာင္း စသည္ျဖင္႔ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္စြာ ေထာက္ျပေ၀ဖန္တဲ႔အတြက္ ပညာ တစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔ စီးပြားရွာေနတဲ႔ ထြန္းထြန္းတို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္လည္း လုပ္သင္႔လုပ္ထိုက္တာကို လုပ္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ ၾကိဳးစားမႈ႕ရဲ႕ရလာဒ္ကို ခံစားခဲ႔ရေတာ႔တယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲ႔ဒီမွာ ဆရာ၀န္ေလာင္းနဲ႔ ၊ စာေရးဆရာ ၊ အဲဒီ ႏွစ္ေယာက္က ထြန္းထြန္း(အဓိကအားျဖင္႔ေတာ႔ ဇာတ္လိုက္ျဖစ္တဲ႔ ထြန္းထြန္း) ကို ေ၀ဖန္ၾကရာမွာ မတူညီတဲ႔ ေ၀ဖန္မႈ႕ ႏွစ္ခုကို ပါးပါးေလး ျပသြားတယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">“ လူရိုေသ ၊ ရွင္ရိုေသ ” ဆိုတဲ႔ တလြဲအျမင္ေတြနဲ႔ ေ၀ဖန္ျပီး အၾကံျပဳတာနဲ႔ ၊ ပညာေခတ္ျဖစ္လို႔ ပညာကိုအရင္းတည္ျပီး ကိုယ္႔ရဲ႕စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြကို အသံုးခ်ျပီး ေအာင္ျမင္မႈ႕ဆီ တက္လွမ္းဖို႔ အတြက္ စာေရးဆရာ<span>&nbsp; </span>ဇင္မ်ိဳးရဲ႕ သိမ္ေမြ႕ျပီး ထိေရာက္ရံုတင္မကပဲ အက်ိဳးတစ္ကယ္ျဖစ္ထြန္းေစမယ္႔ ေ၀ဖန္မႈ႕ ကို ယွဥ္ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ ၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္လိုေ၀ဖန္မႈ႕မ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ္႔ အသိတရားကို လင္းပြင္႔ ေစမယ္႔ ေ၀ဖန္မႈ႕မ်ိဳးကုိ လိုလားသလဲဆိုတာ ခံစားမိေစႏိုင္ပါတယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စာေရးဆရာဇင္မ်ိဳးရဲ႕ ေ၀ဖန္မႈ႕မွာ ပထမအေနနဲ႔ ထြန္းထြန္းရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို ေထာက္ျပတယ္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေရစုန္ေမွ်ာေနမိျခင္းဆိုတာကို ေျပာျပီးေနာက္ အေျခအေနအခ်ိန္အခါအရ ျဖစ္သင္႔ျဖစ္ထိုက္တာကို ေျပာျပတဲ႔အတြက္ ေ၀ဖန္ခံရတဲ႔သူ အက်ိဳးရွိရံုတင္မက အသိတရားနဲ႔ အေတြးအေခၚေတြပါ ရွင္သန္လာခဲ႔ရတယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆရာ၀န္ေလာင္းကေတာ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕သိမ္ငယ္မႈ႕(သို႔မဟုတ္) အားနည္းခ်က္ကို ဖိျပီး ကိုယ္႔အျမင္ ကို မတင္ျပတတ္ရံုတင္မက ေ၀ဖန္ခံရသူ လက္မခံႏိုင္ေလာက္တဲ႔ ဥပမာမ်ိဳးနဲ႔ ေ၀ဖန္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ သူ႔အေျပာေတြ လန္ထြက္ခဲ႔ရတယ္။ တစ္ကယ္တမ္းေတာ႔ ေ၀ဖန္ေရးဆိုတာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ၊ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေ၀ဆာပြင္႔လန္းလာေအာင္ ဖန္တီးေပးျခင္းပါပဲ။ အားနည္းခ်က္ကို ဖိႏွိပ္ နင္းေခ်ဖို႔မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ႔ သိရွိေနဖို႔ ေ၀ဖန္ေရးကို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးတဲ႔လူတိုင္းသိသင္႔ပါတယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-7421623618126342692?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-46487466775455962132010-09-15T21:59:00.000-07:002010-09-15T21:59:03.827-07:00<span style="font-size: small;"></span><span style="font-size: small;"></span><br /><span style="font-size: small;">ညီကာအတူ အေပ်ာ္ဖက္ပါလို႔၊ ပလီကာက်ဴ ေပ်ာ္လွ်က္လန္းသူ ေမာင္ေတြႏွင္႔ ၊</span><br /><span style="font-size: small;">ေရာင္ေရႊဖြင္႔ အသင္႔မဒီကညာ။ ျပည္ျမန္မာ တ၀ွမ္းလံုးမွာလ ၊</span><br /><span style="font-size: small;">ၾကည္စရာအျပံဳးပန္း ပ႑ာရခဲ႔ ၊ ကဗ်ာစလွစ္ေျခြ။</span><br /><span style="font-size: small;">ဒီေနရာ အသစ္ေတြမွာျဖင္႔၊ အခ်စ္ေတြသာရင္႔က်ဴးသီ၊</span><br /><span style="font-size: small;">ပြင္႔ထူးသည္ တီတာျမစ္ ပ်ိဳေတြမွာက ၊ ခ်ိဳေလစြာလွစ္ကဲရာ။</span><br /><span style="font-size: small;">ျပစ္မရဲစြာ လွထူးေမာ္တာေၾကာင္႔ ၊ အသစ္တြဲကာ ခဏမူးေပ်ာ္ရွာဖို႔</span><br /><span style="font-size: small;">ေဖာ္သဟာတို႔ တြဲတူညီစြာ ၊ ျဖဴနီ၀ါ လွယမင္းအဆင္ကို</span><br /><span style="font-size: small;">ခဏခ်င္း အေတြ႕ရႈပ္ကာ၊ <strong>Facebook </strong>မွာကဲ။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"><strong>စာေတာ္ဘတ္ ဦးေက်ာ္ညိဳေသြး</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-4648746677545596213?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-40974939835749733382010-09-15T03:03:00.000-07:002010-09-15T03:03:06.893-07:00<span style="font-size: small;"></span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">လက္ေျပာင္းလက္လႊဲ</span></b></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ယခင္ - ေလထန္ကုန္း ေရာက္ဖူးရန္လိုဧ။္</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ယခု<span>&nbsp;&nbsp; </span>- ေဖ႔စ္ဘုတ္ တစ္ခုရွိရန္လိုဧ။္</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုငွက္ၾကီးကို ရူးသြပ္ရန္လို၏</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဂ်ာ္ဒါးႏိုးတီရွပ္ႏွင္႔ မိုးျပာဂ်င္းန္လို၏ </span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထြိဳင္ဦးထုပ္လိုဧ။္</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သရီးကြာတားလို၏</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျမန္မာဘီယာ ၾကိဳက္တတ္ရန္လိုအပ္သည္။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မလံုေလာက္ပါက ေပါက္စည္ ၾကိဳက္တတ္ရန္လိုအပ္သည္။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏႈတ္ခမ္းထူရမည္။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေပါက္ရန္မလိုအပ္/မလိုအပ္ အခ်ိန္တစ္ခုကိုေစာင္႔ဆိုင္းလွ်က္ရွိ</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မုတ္ဆိတ္ေမြး ရွိရန္လိုအပ္သည္။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဥတုသံုးပါး</span><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One;">၌ လိုအပ္လွ်င္ လိုအပ္သလို အာဟာရသိဒၶိျပီးေျမာက္ရန္ လိုအပ္သည္။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One;">လီယိုနာဒို ဒါဗင္ခ်ီအား သိရွိရန္လိုအပ္သည္။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One;">(မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ငါလည္း သူ႔ကိုသိေတာ႔သကိုး)</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One;">မြန္ရိုးအား သိရန္လိုအပ္သည္။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One;">ရွယ္လီအား သိရန္လိုအပ္သည္။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One;">ဒိုင္ယာနာရို႕စ္အားသိရန္လိုအပ္သည္။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One;">၀ိုင္ ၊ ေပါင္မုန္႔ ၊ ရမ္ ၊ ဘလက္ေလဘယ္ တစ္ပက္ႏွင္႔ သိုးမည္းမ်ား</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span lang="MY" style="font-family: Zawgyi-One;">မျမင္ရေသာ တတိယ မ်က္လံုး</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တိမ္ေတြႏွင္႔တူေသာ အေတြးမ်ား ၊</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေခ်ာ႔ကလက္မ်ား</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဇာတိရဲ႕ကဗ်ာထဲက အားလံုးအားလံုး(စိတ္မရွည္ေတာ႔ဘူး)</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပိုင္ဆိုင္ျခင္းမရွိေသာ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္မ်ား</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္းက ရြံ႕ေစးမ်ား</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဓါတုေဗဒဆရာ ေျပာတာေတာ႔ ကလီယိုပါထရာက</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူမ်က္ႏွာကို ေပါင္းတင္တဲ႔အခါ ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္းက ရြံ႕ေစးေတြကို အသံုးျပဳသတဲ႔။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သက္မြန္ျမင္႔ ၊ ခင္ေလးႏြယ္ ၊ မိုးယုစံတို႔ မလိုအပ္ေသး</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စုေမ ၊ ဟဲဗီးျဖိဳး ၊ တို႔မလိုအပ္ေသး</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒြိဟျဖစ္ေနစိတ္တို႔ ငါ႔ေနာက္ကို ငါလိုက္လုိ႔မဆံုးဘူး</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထိရိုက္သံတိုင္း အတြက္ ငါ႔စကားလံုးမ်ား အေရာင္ေတြ သုတ္လိမ္းရန္လိုအပ္</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အသံုးခ်ခံ တစ္ခုအျဖစ္ အစာကိုစားတယ္</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အစာစားရင္း တစ္ခုခုေနာက္ကို လိုက္ေန</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါလိုက္ေနမဆံုး…ဒီတင္ခဏရပ္</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေလွကားေပၚတစ္ေယာက္တက္ သြား ေလွကားေပၚ ကို တစ္ေယာက္ တက္လာ</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေလွကားေဘးဘက္ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ျဖတ္သြား</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကဲ…ဘာလိုအပ္ေသးသလဲ</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကဲကဲ…</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လဲမယ္…ဒီ အေဟာင္းအႏြမ္းေတြထဲမွာ လက္ရွိက်န္သမွ်</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မလန္းဘူးဆို brand new နဲ႔လဲမယ္။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဂႏၱ၀င္တြင္ရန္ ေစာေစာ ေသဆံုးရန္လိုအပ္လွ်က္ရွိေၾကာင္း</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သတင္းပို႔၍ ျပီးပါျပီ။</span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-4097493983574973338?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-75769698468813614702010-09-13T05:46:00.000-07:002010-09-13T05:46:49.431-07:00<span style="font-size: small;"></span> <br /><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သံေယာဇဉ္တြယ္မိေတာ႔ က်ဳပ္က တန္းတန္းစြဲ</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျပန္ေျပာရင္ တစ္ကယ္ မခ်ိေပါ႔ အဟုတ္ပ ျဗန္းျဗန္းကြဲ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်းဇူးေတာ္ အေမမွာေမြးေတာ႔ ေပြးတဲ႔လူရုပ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေသြးထူးမေပၚ အေသအခ်ာအေရးမေတာ႔ အေဆြးနဲ႔ လူလုပ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကေလးနဲ႔လည္းေပါင္းတယ္ ခ်စ္စရာေကာင္းျပီဆို</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေၾကြးနဲ႔လည္းေရာင္းတယ္ ေမတၱာအေပါင္း ဒီလို။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမတၱာငတ္သူကို တစ္ခ်ိဳ႕မွာလည္း တဏွာရူးထင္တယ္</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သစၥာထပ္မထူလို ပ်ိဳ႕ကာလည္း ငါရူးခ်င္တယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမာင္ႏွမစိတ္နဲ႔ပဲ သူခင္မယ္ဆို ငါတြယ္ခ်င္ပါတယ္..</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေယာင္ခဏမခ်ိတ္ခဲ႔ပဲ ျဖဴစင္မယ္ဆို ငါတစ္ကယ္ခင္ပါတယ္……</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟယ္…။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-7576969846881361470?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-7873786915646738112010-09-13T04:30:00.001-07:002010-09-13T04:35:19.393-07:00<span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></span> <br /><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">“မင္းဘာလို႔ဒီလိုရွက္ေၾကာက္ေနရတာလဲ ဘာမွလည္းဟုတ္တာလည္းမဟုတ္ပဲနဲ႔ ငါလည္းငယ္ငယ္တုန္းက မင္းလိုရွက္ခဲ႔ဖူးတာပဲ ဆင္းရဲတာကိုရွက္တာ ေနာက္ေတာ႔ငါ႔ဘာသာစဥ္းစားမိတယ္ ေလာကၾကီးမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း ဆင္းရဲတာလားလို႔ေပါ႔ ငါတစ္ေယာက္တည္းမွမဟုတ္ပဲ”</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ အထက္တန္းေက်ာင္းသားျဖစ္ခါစ အေဖနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေနရာသို႔အသြား လမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္က တစ္စံုတစ္ခုကို ရွက္ေနမိေသာေၾကာင္႔ အေဖက ကၽြန္ေတာ္႔ကိုေျပာတဲ႔စကားပင္ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမရွိအေၾကာင္းရွာရွက္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အေဖကလည္း အေၾကာင္းမရွိအေၾကာင္းရွာကာ မရွက္တတ္ဖို႔ ေျပာဆိုသည္မွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ရွိျပီ။ ရုပ္ဆိုးတာကိုရွက္တာ။ မ်က္လံုးျပဴးတာကိုရွက္တာ။ ဆင္းရဲမွာကိုရွက္တာ။ စသည္ျဖင္႔ ရွက္နည္းေပါင္းစံုျဖင္႔ လူတကာတို႔ရွက္ဖူးၾကပါလိမ္႔မည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွက္ခဲ႔သည္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငယ္စဥ္က အက်င္႔တစ္ခုေၾကာင္႔ လူပ်ိဳေပါက္ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ရွက္ဖြယ္တစ္ခုကိုၾကံဳရေလသည္။ တစ္ျခားမဟုတ္ သြားေခါေနျခင္းပင္။ ငယ္ငယ္က ဘယ္ဘက္လက္ညိွဳးသိမ္သြားေအာင္ လက္စုပ္ခဲ႔ေသာေၾကာင္႔ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္တြင္ သြားေခါကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ေလျပီ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ခါ…ကၽြန္ေတာ္႔အေဖအလုပ္မသြားသည္႔ေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေရွ႕ေစ်းဆိုင္ေလး ေပၚထိုင္ရင္ းအေဖႏွင္႔ကၽြန္ေတာ္ ေထြရာေလးပါးေျပာေနခ်ိန္ သြားအေၾကာင္းႏွင္႔ ပတ္သက္ျပီးစကားစပ္မိ၍ ကၽြန္ေတာ္က သြားျပင္ခ်င္ေၾကာင္း၊ အခု သြားပံုစံကိုသေဘာမက်ႏိုင္ပဲရွိေၾကာင္းအေဖ႔ကို ေျပာမိေလသည္။ ထိုစဥ္က မ်က္ႏွာအစိတ္အပိုင္းမ်ားကို ျပဳျပင္သည္ဆိုသည္မွာ ရုပ္ရွင္မင္းသားမင္းသမီးမ်ားသာ ျပဳျပင္ေလ႔ရွိရာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုလို ေအာက္ေျခလူတန္းစားအဖို႔ မည္သို႔တတ္ႏိုင္မည္နည္း။&nbsp;</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သို႔ေသာ္အေဖက ကၽြန္ေတာ္အားမငယ္ေစရန္။ “ျပင္ရမွာေပါ႔ကြာ အခုေတာ႔ ငါတို႔မွာေငြအင္အားနည္းေနေသးတယ္ေလ ပိုက္ဆံနည္းနည္းပိုစုမိတဲ႔အခါက်ရင္ လုပ္ရမွာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ ပညာတတ္ေအာင္လုပ္ပါကြာ အရည္အခ်င္းရွိေအာင္သာလုပ္ပါ။ ဒါေတြကအမွန္ေတာ႔အလကားပါ။ မင္းစြမ္းေဆာင္ရည္ျမင္႔ေလ။ မင္းရုပ္ဆိုးတာေတြေပ်ာက္ေလ” ဟုသာေျပာခဲ႔သည္။ ထိုစဥ္ကေတာ႔အေဖေျပာတာကိုသိပ္နားမလည္။ အခ်ိန္ရွိတိုင္းမွန္ေရွ႕ေရာက္ေနမိသည္။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထိုအျဖစ္မ်ား ၾကာခဲ႔ေလျပီး … ကၽြန္ေတာ္ကိုးတန္း ႏွစ္ေလာက္ေရာက္ေသာအခါ အေဖသည္ အလုပ္တစ္ခု တြင္ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုလည္း အေတာ္အတန္ေလး အဆင္ေျပလာေလသည္။ ထိုအလုပ္မွာလုပ္ေနစဥ္ အေဖသည္ ညစဥ္ညတိုင္း အလုပ္မွျပန္လာေသာအခါ ပိုက္ဆံေပါေပါမ်ားမ်ားပါလာသည္႔ေန႕မ်ားတြင္ ဖတ္စရာ မဂၢဇင္း တစ္အုပ္စ ႏွစ္အုပ္စ ၀ယ္လာေလ႔ရွိသည္။ ထိုစဥ္က အေဖဖတ္ေသာ magazine မ်ားမွာ သေျပ ေတးမဂၢဇင္း၊ ဓန စီးပြားေရမဂၢဇင္း၊ ႏြယ္နီမဂၢဇင္းစသည္တို႔အဖတ္မ်ားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ထိုစာအုပ္မ်ားထဲမွာ ဟိုလွန္ဒီလွန္ကာ ရယ္စရာေမာစရာ၊ သေရာ္စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ကိုယ္လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဉာဏ္မီသေလာက္ ဖတ္ခဲ႔သည္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေမာ္ဒန္၀ထၳဳမ်ား၊ အက္ေဆးမ်ားကိုလည္း ဖတ္ခ်င္ဖတ္မိသည္။ တစ္ခါေသာ္ ရယ္စရာmagazine မွ ႏွစ္သိမ္႔ဆုရ ဟာသဇတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္မိရာ ရယ္၍မဆံုး။ တစ္ခါတြင္လည္း ေပါ႔ပ္အဆိုေတာ္မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ဧ။္ သူ႔နဂိုမူလ အသားအရည္ကိုျပန္လိုခ်င္သည္႔ သတင္းတစ္ပုဒ္ ကိုလည္းစိတ္တြင္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္။ ေနာက္တစ္ခါတြင္ ေမာ္ဒန္အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္မိေလသည္။ ထိုအက္ေဆးကို နားမလည္ေသာ္လည္း စိတ္ထဲစြဲေနမိသည္။ ဘာေၾကာင္႔မွန္းမသိေပ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">“မ်က္မွန္ တပ္ထားတဲ႔သူတစ္ေယာက္က မ်က္မွန္မတပ္ထားတဲ႔သူ တစ္ေယာက္နဲ႔ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ လာေနတယ္ ၊ မ်က္မွန္တပ္ထားတဲ႔သူက မ်က္မွန္မတပ္ထားတဲ႔သူကို ျမင္ေတာ႔ စိတ္ထဲမွာ ရွိန္ေနတယ္။ မ်က္မွန္တပ္ထားတဲ႔သူကလည္း မ်က္မွန္မတပ္ထားတဲ႔သူကို ျမင္ေတာ႔ စိတ္ထဲကေန အလုိလိုရွိန္သြားခဲ႔တယ္” စသည္ျဖင္႔ထိုသို႔ေသာစကားလံုးမ်ားပါ၀င္သည္႔ စာေၾကာင္မ်ားျဖင္႔ဖြဲစည္းထားသည္႔ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ျဖစ္သည္။ ထိုအက္ေဆး၏ေခါင္းစဥ္ႏွင္႔ စာေရးဆရာကိုကား လံုးလံုးပင္ေမ႔ေနေခ်ျပီ။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနာက္ႏွစ္ဆယ္တန္း ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္းက်ေလသည္။ ထိုႏွစ္က စနစ္ေဟာင္းေနာက္ဆံုးႏွစ္ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ႏွစ္က်ျဖစ္ေသာကၽြန္ေတာ္ေနာက္ႏွစ္ ေက်ာင္းျပန္တက္ေသာအခါ Course အသစ္မ်ားႏွင္႔ရင္ဆိုင္ရေလေတာ႔သည္။ သင္ခန္းစာအသစ္မ်ားတြင္ အဂၤလိပ္စာ စာအုပ္သည္ အရင္ႏွစ္ကလို ပံုျပင္မ်ားမဟုတ္ပဲ။ ေဆာင္းပါးပံုစံမ်ားကိုသင္ၾကားရေသာအခါ ပိုမို၍ လက္ေတြ႕ဆန္လာေလသည္။ ထိုအဂၤလိပ္စာသင္ခန္းစာမ်ားထဲတြင္ Looking Good ဟူေသာ ေဆာင္းပါးပံုစံ သင္ခန္းစာတစ္ခုပါေလသည္။ လူတစ္ေယာက္၏ၾကည္႔ေကာင္းျခင္း၊ မေကာင္းျခင္းမ်ားႏွင္႔ပတ္သက္ျပီးရွင္းျပျပီးသင္ၾကားေနေသာ အတန္းပိုင္ဆရာ ဦးေမာင္ေမာင္ဦး ၏စကားထဲမွ “ မင္းရုပ္က ၾကည္႔မေကာင္းဘူးလို႔မင္းထင္ေနရင္ အျခားသူတစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔ရုပ္ရည္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး တစ္ခုခု ခံစားေနရမွာပဲ” ဟူေသာ ထိုစကားကိုၾကားစဥ္က သိပ္လည္းအေလးတယူမျပဳမိခဲ႔။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေနာက္ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းတက္သည္ ။ဆယ္တန္းက်ျပီး ျပန္တက္ေတာ႔ အဂၤလိပ္စာကိုဖိလုပ္ထားသျဖင္႔ ဆယ္တန္းေအာင္ေသာအခါ အလုပ္တစ္ခုမရခင္ ဆယ္တန္းတက္လာသည္႔ အငယ္ေတြကို စာျပန္သင္သည္႔ အလုပ္ကိုလုပ္ေနခဲ႔သည္။ တစ္ေန႔ စာသင္သည္႔အိမ္မွ အျပန္ မထင္မွတ္ပဲ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းတစ္ေယာက္ႏွင္႔ လမ္းမွ ေတြ႕မိသည္။ မေတြ႕ရတာၾကာသျဖင္႔ ဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႔ ၀င္ကာ တစ္ခုခုစားရင္းစကားေျပာမည္ဟုရည္ရြယ္ကာ ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ႔မွ သူ႔ကိုဘာစားမလဲေမးေတာ႔</span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">“ဘာမွမစားေတာ႔ဘူး ငါအဖတ္စားမရလို႔” ဟုေျပာသည္။ ျပီးေတာ႔သူစကားေျပာပံုကိုၾကည္႔ရတာ တစ္မ်ိဳး ႏွာေစးေနသည္ႏွင္႔တူသည္။ “ဘာျဖစ္လို႔လဲ”ဟုေမးေတာ႔ “ငါသြားျပင္ထားတယ္ အဲ႔ဒါသြားတစ္ေခ်ာင္းကို ခ်ိဳးလိုက္ျပီး အာေခါင္ထဲမွာ ေထာက္ထားရတယ္ အျပင္ထြက္ေနတဲ႔ သြားကိုအထဲမွာ၀င္ဆံေအာင္လုိ႔ေလ” ဟုေျပာမွ သူ႔ပါစပ္ကိုဟခိုင္ျပီး ၾကည္႔ေတာ႔မွ အထဲမွာ ေဒါက္ေထာက္ထားတာကိုေတြ႕ရသည္။ သူ႔မွာ အဖတ္လည္းမာမာစားလို႔မရ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ဆန္ျပဳတ္ပဲေသာက္ေနရသည္ဟုေျပာသည္။ သူ႔အစား ကၽြန္ေတာ္ ပင္ စိတ္က်ဉ္း က်ပ္သြားမိသည္။ ဘယ္ေလာက္ကုန္လဲဟုေမးေတာ႔ သူျပန္ေျဖသည္႔အတိုင္းအတာပမဏကိုၾကားမွ စိတ္ပ်က္မိေလသည္။ </span></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူကိုယ္တိုင္လည္း ျပင္ျပီးမွ ေနာင္တရေနသလိုလိုျဖစ္ေနသည္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ဒီလို ေဒါက္ခံထားရမွာဟုလည္း ေျပာေတာ႔ သူ႕အစားပင္ ကိုယ္လည္း ခံရခက္သလိုလိုျဖစ္ေနမိသည္။ မထင္မွတ္ပဲ ငယ္ငယ္က အေဖ႔ကို အိမ္ေရွ႕ေစ်းဆိုင္ေလးေပၚမွာ သြားျပင္ခ်င္သည္ဟုေျပာမိတာကိုပင္ အားနာမိေလသည္။ </span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူႏွင္႔မေတြ႕တာၾကာျပီျဖစ္သျဖင္႔ စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာမိသည္။ ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း၊ အလုပ္အေၾကာင္း၊ အစားအေသာက္အေၾကာင္း၊ ေဆးဆိုးသည္႔ အစားအစားမ်ားအေၾကာင္း သဘာ၀သစ္သီးမ်ားအေၾကာင္း။ ျပဳျပင္မႈ႕မပါေသာ မင္းသမီးေလးဧ။္ ရိုးရွင္းေသာ ခ်စ္စရာ ေကာင္းေသာ ဆြဲေဆာင္မႈ႕အေၾကာင္းစသည္ျဖင္႔အေၾကာင္း ထို႔ေနာက္ေတာ႔သူႏွင္႔လမ္းခြဲျပီး စာသင္ရန္က်န္သည္႔ ေကာင္ေလးဆီသို႔သမိုင္းလမ္းဆံု ကားမွတ္တိုင္မွကားစီးရန္ ၃၆ကားကိုစီးလွ်က္ထြက္ခဲ႔သည္။ ဒီေန႔သင္ရမည္႔ အေၾကာင္းအရာက Looking Good အေၾကာင္းေလ…။</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-787378691564673811?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-31923457596820571322010-09-07T03:03:00.000-07:002010-09-09T20:32:09.424-07:00<span style="font-size: small;"></span><span style="font-size: small;"><b>ရတနာေအး…သို႔</b></span><br /><br /><br /><span style="font-size: small;">ျပန္ျမင္ေန ဟိုတုန္းက မိုးျပာဂ်င္းန္ေလး</span><br /><span style="font-size: small;">ရင္ထဲမွာ အခုခ်ိန္ဆို မိုးရြာရင္းေလ...။</span><br /><span style="font-size: small;">အလြမ္းရဲ႕အလင္းေတြက တိုးကာလင္းေန။</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္႔ကဗ်ာမင္းေလး.....</span><br /><span style="font-size: small;">အခုေတာ႔လည္း တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္မက္ ယဥ္ေပၚကေန ဆင္းေျပး ။</span><br /><span style="font-size: small;">မင္းထားခဲ႔တဲ႔ အလင္းေလး.....</span><br /><span style="font-size: small;">ငါ႔ေကာင္းကင္အေမွာင္ၾကီးစိုးလုိ႔ ေသခ်ာစြာေတာင္ မလင္းေပ။</span><br /><span style="font-size: small;">ရင္ဘတ္ကို ျပန္စမ္းၾကည္႔ေတာ႔ ငါ႔ရဲ႕ၾကိဳးေတြတင္းေန။</span><br /><span style="font-size: small;">သီခ်င္းေတြကို ႏႈတ္ခမ္း၀က ဆိုညည္းလည္း အပိုပါပဲ</span><br /><span style="font-size: small;">အသည္းမရွိမွ အဲဒီမွာ မခ်ိဳသာခဲ႔ ။</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္ဟာလည္း…</span><br /><span style="font-size: small;">အခန္းထဲမွာ အျပီးသတ္ ဆိုတဲ႔သီခ်င္းဟာ အငိုပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အခ်ိဳရွာခဲ႔ျပီး အခ်စ္မွာ ေဘးျဖစ္ဖို႔ မရည္ရြယ္ခဲ႔လည္း</span><br /><span style="font-size: small;">ခ်စ္တာေလး ႏွစ္လို႔ သူလီစယ္ ခဲ႔တယ္…</span><br /><span style="font-size: small;">အတည္တကယ္ေရးခဲ႔တဲ႔ အခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြေတာင္ ေဖာက္ျပားလို႔</span><br /><span style="font-size: small;">သစၥာကေလးေတြ ေပ်ာက္သြား ၊ ေမတၱာအေရးေတြ ေပ်ာက္ရွလို႔ ေျပျပယ္..</span><br /><span style="font-size: small;">အခ်စ္ဟာ ေျပးပစ္လို႔ ဒီအရြယ္နဲ႔လည္း</span><br /><span style="font-size: small;">ကံၾကမၼာက က်ီစယ္လို႔ အနည္ေတြထိုင္ခဲ႔တယ္..</span><br /><span style="font-size: small;">ဒါေပမယ္႔…</span><br /><span style="font-size: small;">အရြယ္ေတြ မတိုင္ခဲ႔ပဲနဲ႔ကြယ္…။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ထိုင္ခဲ႔တဲ႔ ထိုင္ခံု အျပာေလးေတြ အခုေတာ႔ ထားရစ္ခဲ႔ အခုအခ်ိန္ရက္ေတြမွာ</span><br /><span style="font-size: small;">သူ႔အိပ္မက္ေတြဟာ တအားပဲသစ္ေတာ႔မွလည္း</span><br /><span style="font-size: small;">ဟိုအရင္က စိတ္ကူးရဲ႕ ယဉ္ ပ်ံေတြကလည္း ႏြားလွည္းျဖစ္ေတာ႔မယ္..။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ေျပလည္ရန္ေျပာသမွ်လည္း အမွားပဲျဖစ္ေတာ႔တယ္္ အျပစ္ကမေလ်ာ႔</span><br /><span style="font-size: small;">ခ်စ္သမွ်ေတာ႔ သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ရေတာ႔မလား ေႏြလြန္မွေတာ႔…</span><br /><span style="font-size: small;">ရိုင္းရိုင္းစိုင္း ၀င္လာခဲ႔တာ ဒီရင္ထဲမွာ မိုးေတြထန္</span><br /><span style="font-size: small;">ၾကည္ႏူးရိပ္ အားလံုးလည္း အခုေတာ႔ အေရာင္ေတြဆိုး အညိႈးေတြဖန္ လာေတာ႔တယ္</span><br /><span style="font-size: small;">ေဟာ..ဒီမွာ ငါေျပာမယ္…ေဟ႔ဒီမွာၾကည္႔ …</span><br /><span style="font-size: small;">သံေကာင္းရင္ ဓါးေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သလို… ၊ ကံေကာင္းျပီး ဒီဘ၀မွာ ဘုရားေလာင္း မျဖစ္ႏိုင္လည္း</span><br /><span style="font-size: small;">နင္႔အတြက္ငါ ကာကြယ္ျပီး ရန္အေပါင္းကို ျမွားတစ္ေသာင္းပစ္ႏိုင္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အခ်စ္မခိုင္တဲ႔ စကားနဲ႔ အေမရိက သြားမယ္လုိ႔ gtalk မွာရိုက္ကာေျပာ&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">ဒီေတာ႔လည္း ငါ ရိႈက္ကာေမာ...</span><br /><span style="font-size: small;">ေတာ္ပါျပီ မင္းေနာက္လည္း ဘယ္ေတာ႔မွ လိုက္မလာေတာ႔။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">ၾကိဳက္တာေတာ႔ ၾကိဳက္တာေပါ႔။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">ဒါေပမယ္႔ အခ်စ္သင္ရိုးကို မလိုက္နာေသာ&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">မင္းေနရာ မင္းေဒသ မင္းျမိဳ႕ကို&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">အတင္းရို႕လို႔ သြားေတာ႔ မယ္ ထားေတာ႔ကြယ္&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">ဒါေတြက အတိတ္မွာထားခဲ႔ပါ။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">ငါမင္းကို ခ်စ္လြန္းလို႔ ၾကိတ္ကာဖ်ားခဲ႔တာ။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">ၾကိဳက္မရွက္လို႔ သိကၡာရွားခဲ႔တာ သိပ္မွားျပီလား။&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">အတိတ္မ်ားရဲ႕အခါးေတြ ရင္ထဲအထိ&nbsp;</span><br /><span style="font-size: small;">အခ်ိဳေတြ မဖုံးႏိုင္ေသးသလို ဒီလိုပါပဲ ကိုယ္ေလ မမုန္းႏိုင္ေသး။ </span><br /><br /><br /><span style="font-size: small;"><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-3192345759682057132?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-40140915202079726812010-09-06T05:17:00.000-07:002010-09-06T05:17:05.408-07:00<span style="font-size: small;"></span><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><span style="font-size: small;">တစ္စင္ ဆို တစ္စင္ ေဆာက္လည္း</span><br /><span style="font-size: small;">အရင္လိုအခ်ဉ္ေပါက္ဆဲ</span><br /><span style="font-size: small;">ပင္ကို ယဉ္သေလာက္လည္း</span><br /><span style="font-size: small;">မၾကင္လိုခ်င္ ေဖါက္လႊဲ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ရင္ကိုပင္ ေလွ်ာက္ခြဲ</span><br /><span style="font-size: small;">တစ္ပင္ဆိုတစ္ပင္ ေပါက္လည္း</span><br /><span style="font-size: small;">သင္လို ခင္တစ္ေယာက္ပဲ</span><br /><span style="font-size: small;">မျမင္လိုခ်င္ ေၾကာက္ဆဲ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ေက်းဇူးျပဳျပီးေသြပါ</span><br /><span style="font-size: small;">အေလးအထူးျပဳျပီးေနမွာ</span><br /><span style="font-size: small;">မေအးဘူး အတုမီးေတြပါ</span><br /><span style="font-size: small;">မေပးဘူး အတုခ်ည္းေတြသာ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အၾကည္႔တစ္ေသာင္းမကပင္ အမ်ားၾကီးရယ္</span><br /><span style="font-size: small;">အသိအေပါင္းကပင္ တားဆီးတယ္</span><br /><span style="font-size: small;">မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးရယ္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"><strong>ေက်ာ္ညိဳေသြး</strong></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-4014091520207972681?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-63349616872893197512010-09-04T00:00:00.000-07:002010-09-04T00:00:56.308-07:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တို႔အမ်ိဳးေတြ…</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">World Wide မွာ။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဟိုတစ္ေန႔က…</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မမဆီက စာ၀င္တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အေပြးတံုးေလး ပို႔လုိက္ပါဦးတဲ႔။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-6334961687289319751?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-20499679561911431912010-09-03T05:46:00.000-07:002010-09-03T05:46:43.386-07:00<span style="font-size: small;"></span><span style="font-size: small;">ဒီမို အရူးငနဲေတြၾကား</span><br /><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><span style="font-size: small;">အပီကို ဆူးလွည္းေတြမ်ား။</span><br /><span style="font-size: small;">အီသကို မူးလဲေလမလား။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ကိုကို ၾကံစည္ သူေတြးရင္း</span><br /><span style="font-size: small;">ဘယ္လို ဘယ္လို ႏွံမည္ လူေရြးရင္း</span><br /><span style="font-size: small;">ဖိုတိုမန္နီပူေလးရွင္း။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">လုပ္ဟ အနာအဆာ အၾကံၾကီးလွ်က္</span><br /><span style="font-size: small;">ဖရုႆ၀ါစာ ဖန္တီးခ်က္</span><br /><span style="font-size: small;">ဗုဒၶဘာသာ အမွန္ၾကီးရဲ႕။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"><strong>ေက်ာ္ညိဳေသြး</strong></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-2049967956191143191?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-76555427192771220822010-08-31T02:16:00.001-07:002010-08-31T02:17:32.805-07:00<div style="margin: 0in 0in 0.0001pt;"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span></b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေပါက္ေခါင္းသူက ႏႈတ္ခမ္းမလွဘူး ၊<br />ေက်ာက္ေျမာင္းသူက အရမ္းမ၀ဘူး<br />တစ္ေယာက္ေျပာင္းက်ဴမွ စန္းထဖူး။<br /><br />အရမ္းအလွထူးလည္း နားမလည္ရင္သြား။<br />ပန္းတမွ်ဖူးလည္း မယားတစ္ကယ္မထင္ထား။<br />အလြမ္းက ျမဴးလည္း အမွားရယ္ မဆင္အား<br /><br />ဟင္…အနမ္းရယ္ ျခင္အလားရွိသူနဲ႔ ပ်ိဳ<br />ရင္…လမ္း၀ယ္ အစဥ္အနားရွိသူနဲ႔ ခ်ိဳ<br />တမင္ ပန္းဖြယ္အဆင္ အမွားၾကည္႔သူ နဲ႔ ကိုယ္။<br /><br />အျမဲကို တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးေလ<br />အသည္းဆို ေခါက္ရိုးေၾက။<br /><br />မိန္းမ ေနာက္ပိုးေတြ လည္း ရွိခဲ႔<br />ထိန္းမရ ႏွစ္ေယာက္ၾကိဳးေတြလည္း ျငိခဲ႔။<br /><br />ဟဟ….ရွိခဲ႔တဲ႔ အစကေတာ႔ သင္းတုိ႔က မူယာမာယာနဲ႔ အတင္းရႈိက္ရိႈက္ငို အဟတ္!<br />ဘ၀က မလွပေတာ႔ အလ်ဥ္းရို႕ၾက ကလူအထာ ငါကပဲ အတင္းလိုက္ၾကိဳက္သလို.. Fuck !<br /><br />အို…အေျခႊအရံေတြက တအားမ်ားစဥ္<br />ခ်ိဳေန - သံေ၀ဂစကား မၾကားခ်င္။<br />အမ်ားအျမင္မွာ က်ားအသြင္ပမာ ေပၚလည္း။<br />ျခားခ်င္စရာ အမ်ားက်ဉ္စရာ ေက်ာ္လည္း။<br />ထားခင္ကညာ အနားပင္သာ ေပ်ာ္ဆဲ။<br /><br />အို..အရႈပ္အပြၾကားမွာ<br />မလို အႏုတ္က မွားကာ<br />အပိုအလုပ္ကမ်ား။<br /><br />အလုိ…ဗုဒၶ ဘုရား ဆီဆုေျခြ<br />ပ်ိဳတရုတ္မ အနားအတည္ ျပဳေလ<br />ဘယ္လိုလုပ္မွ မျခားျပီ ခု အေျခ။<br /><b><br />ေက်ာ္ညိဳေသြး</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-7655542719277122082?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-24556515748213838322010-08-29T22:05:00.000-07:002010-08-29T22:05:07.928-07:00<span style="font-size: small;"></span><br /><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><span style="font-size: small;"></span><br /><span style="font-size: small;">ေျပာလိုက္ရင္ အံတိုေနျပီ</span><br /><span style="font-size: small;">ဒီစကားနဲ႔ပဲ ရန္လိုေနသည္။</span><br /><span style="font-size: small;">အေညွာင္႔ထြက္တာနဲ႔ပဲ</span><br /><span style="font-size: small;">အသီးကို အျမန္လိုေနသည္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အစြန္းေရာက္စကားေတြက ေျခႊ သည္ကြာ အသံပိုေနသည္။</span><br /><span style="font-size: small;">အပင္ေျခရင္းမွာေတာ႔ ေျမဆီလႊာာ အမွန္လိုေနျပီ</span><br /><span style="font-size: small;">ငါ႔ဘက္မလိုက္ရင္ေတာ႔ ေသျပီဆရာ ရန္ျဂိဳလ္ေတြ စီ။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"><strong>ေက်ာ္ညိဳေသြး</strong></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-2455651574821383832?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-78627817503139496602010-08-28T07:29:00.001-07:002010-08-28T07:29:35.139-07:00<span style="font-size: small;"></span><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><span style="font-size: small;">ေန႔လယ္တုန္းက ထမင္းကို အေလာတေကာစားရင္း..</span><br /><span style="font-size: small;">“ငါ.. ထမင္းစားဖို႔ အလုပ္လုပ္ေနတာလား..</span><br /><span style="font-size: small;">အလုပ္လုပ္ဖို႔ ထမင္းစားေနတာလား” .. လို႔ အလန္႔တၾကားေတြးမိလိုက္တယ္..။</span><br /><span style="font-size: small;">အေလာတေကာ စားတယ္ဆိုမွေတာ႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ထမင္းစားတာေနမွာေပါ႔ေလ</span><br /><span style="font-size: small;">အလုပ္ကိုအေလာတေကာလုပ္ျပီး ထမင္းစားရင္ေတာ႔</span><br /><span style="font-size: small;">ထမင္းစားဖို႔ အလုပ္လုပ္တာေနမွာေပါ႔။</span><br /><span style="font-size: small;">အလုပ္လုပ္ဖို႔ ထမင္းစားတာလား ၊ ထမင္းစားဖို႔ အလုပ္လုပ္တာလား</span><br /><span style="font-size: small;">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...</span><br /><span style="font-size: small;">အလုပ္ေကာင္းေကာင္းလုပ္ျပီး ၊</span><br /><span style="font-size: small;">ထမင္းလည္းေကာင္းေကာင္းစားဖို႔ေတာ႔ လိုလိမ္႔မယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">ထမင္းစားစား ၊ အလုပ္ လုပ္လုပ္လုပ္သမွ်ဟာ စားဖို႔ နဲ႔</span><br /><span style="font-size: small;">စားသမွ်ဟာ လုပ္ဖို႔ ျဖစ္တယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">ဒီထက္ပိုျပီး ၊ ထူးျပီး ၊ မူးျပီး ၊ ရူးျပီးေနဖို႔မလို</span><br /><span style="font-size: small;">ယဥ္ေက်းမႈ႕ေတြတိုးတက္လာေတာ႔ ကမၻာဦးကိုသင္ပုန္းေခ်ခ်င္</span><br /><span style="font-size: small;">သင္ပုန္းမေက်ေသးတာေတြကလည္း သင္ပုန္းမေက်။</span><br /><span style="font-size: small;">သင္ပုန္း မေက် တေက်နဲ႔ မို႔ သင္ပုန္းေတြ ရိုက္ခြဲလိုက္စို႔။</span><br /><br /><span style="font-size: small;"><strong>ေက်ာ္ညိဳေသြး</strong></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-7862781750313949660?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-36609863423311793752010-08-26T22:33:00.000-07:002010-08-26T22:33:36.949-07:00<span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အနားလာျပီး </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အဘြားကညာၾကီးက ပြားပါဘိကြယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မယားဟာ မျငီးဖြယ္လို႔ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အရင္ကထင္သမွ် ရင္က အျမင္ကခုတလြဲ၊ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘယ္သူ႔ပဲေပးေပး။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ခုပဲေျပးကာ တြန္႔ေတာ႔မယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">လြန္႔ေတာ႔မယ္ေဟး။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အထြန္႔ေတာ႔ တစ္ကယ္မေသးတယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အငယ္ ေသြးေတြ တစ္အားၾကြျပန္ေတာ႔။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ထျပန္ေပါ႔စိတ္ေတြ။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အိပ္ေနခ်ိန္ေဘးနားမွာ အသီးပုပ္ၾကီးက တြတ္ထိုး။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ခၽြတ္ခ်ိဳးလို႔မရတဲ႔၀ဋ္ရယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အသစ္တစ္ကယ္ျပန္လွန္ကာစလို႔ရရင္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အၾကံသာက အရုပ္မပဲဖက္တြယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အဟုတ္လွ ယမင္းကညာ ငယ္ကို။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘယ္တစ္ေပြ႔ ညာတစ္ပိုက္ရယ္ႏွင္႔။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ငါအၾကိဳက္မို႔ေလွာ္ခ်င္ေသာ္လည္း။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အေတာ္မေပ်ာက္တဲ႔… </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေအာ္..ေၾကာက္စရာ ကားအိုစက္သံအေႏွာင္႔ေၾကာင္႔။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">လန္႔ေၾကာင္႔ညေပါင္း။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"><b>&nbsp;ေက်ာ္ညိဳေသြး</b> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-3660986342331179375?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-79802576712058694832010-08-26T05:18:00.001-07:002010-08-26T05:18:16.465-07:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span> <div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဂ်ိဳလီၾကီးမလွေတာ႔ဘူး ဆိုတဲ႔ ကြန္မန္႔ေလးဖတ္လိုက္ရေတာ႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ႔ တစ္ကြက္ဟာသ ကာတြန္းေလး ျပန္ျပီးသတိရတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဂ်ိဳလီၾကီး ဒီဇာတ္ကားမွာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ရြဲသြားျပီးတဲ႔ ..</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">….ေျပာတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စာတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ဖို႔ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စာရြက္ကေလးေတြ အိတ္မွာေဆာင္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဒိုင္ယာရီေလး ေဘးမွာခ် </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေဘာလ္ပင္ မွင္မကုန္ဖို႔ လည္း လိုေသးတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အခုေတာ႔ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင္႔နဲ႔ Desktop နဲ႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">Microsoft Word နဲ႔ ျမန္မာစာ ကီးဘုတ္နဲ႔ အိုေခမွာ..စိုေျပလို႔။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အရင္တုန္းက ခက္ခက္ခဲခဲ ကဗ်ာေလးေတြကို ျပန္လြမ္းတယ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အလ်င္အျမန္ခ်မေရးႏိုင္ေတာ႔လို႔ စြန္႔လႊတ္႔လိုက္ရတဲ႔ အေတြးေလးေတြ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မွင္စာမပါပဲ လႊတ္တဲ႔ စြန္ေလးေတြလိုပါပဲလား။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေကာ႔…ျပန္…လန္…လို႔ လယ္ကြင္းထဲက်သြားတာမ်ား</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ရင္ထဲမွာ ဟာ…တာတာ။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အေကာင္းလားအဆိုးလား ဘာဘာ ဘာမွ မကြဲျပား</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ေနရာက်မွ ေျဖသာၾကမယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အခုေတာ႔…ကဗ်ာေတြ တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ ထြက္ထြက္က်</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုေတာင္ သိပ္ျပီး မသၤကာေတာ႔ဘူး ျဖစ္မိ။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကိုယ္႔အျဖစ္ကို ကိုယ္ေတြးတိုင္း ရယ္မိတယ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကို္ယ္႔စြန္ကေလးေတြ ျပတ္ျပတ္သြားတာပဲ ေကာင္းတယ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဂ်ိဳလီၾကီးမလွေတာ႔ဘူးတဲ႔…ဟုတ္သား..မလွေတာ႔ဘူး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေရးလက္စ ကဗ်ာေလးကိုပဲ အဆံုးသတ္မိပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေက်ာ္ညိဳေသြး</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-7980257671205869483?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-65961278810013966062010-08-23T00:28:00.000-07:002010-08-23T00:28:35.665-07:00<span style="font-size: small;"></span><span style="font-size: small;"></span><span style="font-size: small;"></span><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><span style="font-size: small;">မန္က်ည္းရြက္သုပ္ရယ္ ငပိရည္ရယ္ နဲ႔</span><br /><span style="font-size: small;">ထမင္းစားရဖို႔ ေတာင္႔တတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">ငယ္ငယ္တုန္းက…</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္႔ကို သူမ်ားက အိုးျခမ္းပဲ႕နဲ႔ အပစ္ခံရတာမ်ိဳး</span><br /><span style="font-size: small;">သူငယ္တန္းမွာ သူမ်ားက မုန္႔လုစားခံရတာမ်ိဳးေတြ</span><br /><span style="font-size: small;">ျပန္ျပီး သတိရမိေနတယ္…။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အခုေတာ႔…</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္ဖ်ားေနပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">အိပ္ရာ ထဲ လဲလို႔။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">သူတပါးေၾကာင္႔ လဲက်ရတာထက္</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ လဲက်ရတာက ပိုျပီးနာတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အသက္ဆက္ခဲ႔တဲ႔ သစ္ပင္က သစ္ရြက္ကေလးေတြ</span><br /><span style="font-size: small;">ေနပူလို႔ မေၾကြပဲ..</span><br /><span style="font-size: small;">ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေျခြယူလုိ႔ ေၾကြက်ရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">ေလေကာင္းေလသန္႔ရေအာင္</span><br /><span style="font-size: small;">အျပင္ထြက္လမ္းေလွ်ာက္ေတာ႔</span><br /><span style="font-size: small;">ကြမ္းယာဆိုင္က ေကာင္ေလးက</span><br /><span style="font-size: small;">“ ေနမေကာင္းဘူးလား ကိုၾကီးလို႔” ေမးတယ္</span><br /><span style="font-size: small;">“ ေအးကြာ” လို႔ ေျဖေတာ႔…</span><br /><span style="font-size: small;">“ဖ်ားေနတာလား ၊ ေဆးေသာက္ျပီးျပီလား” လို႔ ထပ္ေမးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">အသက္ၾကီးလာေတာ႔…</span><br /><span style="font-size: small;">အရင္ကလို ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ ဆူပြက္တာမ်ိဳးေတြ နည္းလာတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">ဆံပင္ကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကတံုးနီးပါးအထိ တို..တိုလာတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">Hip Hop ေတြ နားေထာင္ရာကေန Pop ေတြ ၊ Pop Rock ေတြ ၊ Slow Rock ေတြ ေျပာင္းျပီး</span><br /><span style="font-size: small;">နားေထာင္တတ္လာတယ္။</span><br /><br /><span style="font-size: small;">သိပ္ေတာ႔ မလိမၼာေသးပါဘူး။</span><br /><span style="font-size: small;">အရင္အတိုင္း ကဗ်ာေတြ ၾကိတ္ျပီး ေရးေနတုန္းပဲ</span><br /><span style="font-size: small;">ရန္ကုန္ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ရုပ္ရွင္ေတြ ရိုက္ေနတုန္းပဲ</span><br /><span style="font-size: small;">အျပင္က ျပန္လာရင္ အေမ႔အတြက္ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ေတာင္</span><br /><span style="font-size: small;">ပါမလာတတ္ေသးဘူး။</span><br /><span style="font-size: small;">ဒီကဗ်ာကို မစုတ္ျဖဲပစ္ရက္ပါဘူး။</span><br /><span style="font-size: small;">မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ေရးခဲ႔ရတာ ၊ ႏွေမ်ာတယ္။</span><br /><br /><br /><span style="font-size: small;"><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-6596127881001396606?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-16587983641295313522010-08-16T03:00:00.003-07:002010-08-16T03:00:17.450-07:00<span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span> <div class="MsoNormal"><span style="font-size: 10pt;">Webpage </span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">တစ္ခုတည္ေဆာက္တယ္ဆိုတာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">နံရံမွာ ေလးကြက္ၾကား ဆြဲသလို မရဘူး ကိုယ္သိတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကိုယ္႔ Site ကေလး စုတ္ခ်ာေနေတာ႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘယ္သူငယ္ခ်င္းမွမလာဘူးေလ။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဒါက သဘာ၀က်ပါရဲ႕။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ခ်စ္ေရး၊ ၾကိဳက္ေရး၊ လက္တြဲဖို႔အေရး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">လင္ခ္႔ေပါင္းစံုခ်ိတ္ဆက္ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">နားလည္မႈ႕ ကို high Light ေပးၾကပါစို႔ရယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အိမ္ကေလး တစ္လံုးရဲ႕အဓိပၸါယ္ပီျပင္ဖို႔</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ကိုယ္႔ Hosting ကိုယ္မပိုင္လည္း</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အငွား Hosting နဲ႔ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">မယားပ်ိဳခင္ ယဉ္စစေလးကို</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ျမင္သမွ် ဘ၀င္က ေအးျမခ်င္ရဲ႕ဟယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေဘးကအျမင္နဲ႔ ရယ္ လန္းဖို႔ ျမန္မၾကာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ဘန္နာလွလွမွာ အမွန္သာကဗ်ာလွလွ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ေရးခ်စို႔ကြယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"><b>ေက်ာ္ညိဳေသြး</b> <br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6591650055949850575-1658798364129531352?l=kyawnyothway.blogspot.com' alt='' /></div>Kyaw Nyo Thwayhttp://www.blogger.com/profile/15050669594624409409noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6591650055949850575.post-63054832250067524642010-08-13T00:48:00.000-07:002010-08-13T00:48:26.490-07:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults v:ext="edit" spidmax="1026"/> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout v:ext="edit"> <o:idmap v:ext="edit" data="1"/> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"></span><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">စာကို စရိုက္ကတည္းက ပတ္၀န္းက်င္က သာသာယာယာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အခုေရးလိုက္တဲ႔ သာသာယာယာ စကားလံုးကလည္း သာသာယာယာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">အဲ႔ဒါ ရာသီဥတုေၾကာင္႔လား</span></div><div class="MsoN