ေခ်ာကလက္အက္ေဆး

ေခ်ာကလက္အက္ေဆး
gravatar

က်ေနာ္တို႔ ျမင္ဖူး/မျမင္ဖူးတဲ႔ သိုးမ်ား

က်ေနာ္တို႔ ျမင္ဖူး/မျမင္ဖူးတဲ႔ သိုးမ်ား


တစ္ခါက ေဟာ္တယ္တစ္ခုက ျပင္ထိန္းစတို တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ ညဆိုင္းက်တဲ႔ အခါ ကိုယ္႔ထက္ငယ္တဲ႔ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ဆိုင္းတည္း က်တယ္။ အဲဒါနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ရင္ သူနဲ႔ စကားေတြ ေျပာေပါ႔။ တစ္ေန႔ေတာ႔ သူေျပာတဲ႔ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု ကို ကိုယ္က ျပန္ရွင္းျပေနတာ သူက အဲဒါကို နားကို မလည္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္လည္း နည္းလမ္းေပါင္းစံု သံုးျပီး ရွင္းျပလည္း သူ႔မွာ လည္ေနတယ္။ ၾကာလာေတာ႔ စိတ္က “ဖု” လာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပဲ သူ႔ကိုေျပာလိုက္တယ္။

"လူတစ္ေယာက္ကို အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ရွင္းျပလုိ႔ သူက နားမလည္ဘူး ဆိုရင္ အခါခါရွင္းျပလို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ရွင္းျပရင္ နားလည္ရမယ္႔ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခု နဲ႔ အတိုင္းအတာတစ္ခုလည္း ရွိတယ္။ နားလည္ သေဘာေပါက္ရမယ္႔ အေျခအေနတစ္ခုမွာ နားကို နားလည္ရမယ္။ ဘယ္လို ရွင္းျပျပ နားမလည္ ဘူးဆိုရင္ နားမလည္တဲ႔ သူက တစ္ခုခု မွားေနလုိ႔ပဲ" လို႔ သူလည္း ဒါကို နားလည္မယ္ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ကိုၾကီး ရွင္းျပတာကို နားလည္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ ကၽြန္ေတာ္က နားလည္ရဲ႕သားနဲ႔ နားမလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလို႔လည္းေျပာပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ တခ်ိဳ႕ လူေတြမွာ ဘယ္ေလာက္ ရွင္းျပျပ နားကို မလည္ႏိုင္တာမ်ိဳး သူတို႔ စိတ္က အေျခအေန တစ္ခုထဲမွာပဲ ပိတ္ေနတာမ်ိဳးေတြ႔ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ စာသင္တာကို ၀ါသနာပါပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ စိတ္က လိုအပ္တာထက္ ပိုမရွည္ဘူးဗ်။ အဲဒါေၾကာင္႔လည္း စာသင္တဲ႔ အလုပ္ကို လုပ္ခ်င္လ်က္ နဲ႔ စြန္႔လႊတ္ပစ္ခဲ႔တာ။

အခု ေျပာခ်င္တာက ဒီ အေၾကာင္းနဲ႔ေတာ႔ သက္ဆိုင္သလိုလိုေတာ႔ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မသက္ဆိုင္ဘူးလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမွာပါ။ လူဆိုတာက ကိုယ္႔ေနထိုင္ရွင္သန္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ ကိုသာ ထင္ဟပ္ျပီး အေတြးအေခၚေတြ ကို ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။ ကိုယ္မေနထိုင္တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေနနဲ႔ ေလာက အေၾကာင္း ကိုေတာ႔ စိတ္မွာ ထင္ဟပ္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ေနထိုင္တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ ၊ ကိုယ္ က်က္စား တဲ႔ အသိုက္အ၀န္း ၊ ကိုယ္ ရင္းႏွီးတဲ႔ သက္ရွိေတြ အေပၚကိုသာ ကိုယ္႔ သက္ေရာက္မႈေတြ ၊ ကိုယ္႔ အမူအက်င္႔ေတြ က တည္ရွိေနတာပါ။ ဒါေပမယ္႔ မတူတဲ႔ ျဖစ္တည္မႈေတြ ၊ မတူတဲ႔ ေနရာေဒသေတြ ၊ မတူတဲ႔ အမူအက်င္႔ေတြကို တကယ္တမ္းမွတ္တမ္းတင္ ရတဲ႔ အခါ ၊ ထင္ဟပ္ေစရတဲ႔ အခါ ၊ ျခံဳငံုမႈ လုပ္ရတဲ႔ အခါ က်န္ခဲ႔တာေတြ ၊ ဟာေနတာေတြ ၊ တကယ္႔ ျဖစ္ရပ္ နဲ႔ မတူပဲ စိတ္အထင္ နဲ႔ တင္ ရမ္းသမ္း မွန္းခ်တာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကပါေရာ။

ဒါေၾကာင္႔လည္း အရင္က စာေရးသူေတြက တကယ္တမ္း ကိုယ္႔ စာေတြ ထဲမွာ ထည္႔ေရးမယ္႔ အေၾကာင္းအရာ ကို တကယ္တတ္သိ နားလည္တဲ႔ သူေတြ ဆီမွာ ေမးျမန္းစံုစမ္းတာမ်ိဳး ျဖစ္ေစ ၊ သြားေရာက္ ေလ႔လာ တာမ်ိဳး ျဖစ္ေစ လုပ္ၾကပါတယ္။ သြားေရာက္ေလ႔လာတာလည္း ေစာင္းပါး ရိပ္ျခည္ေလ႔လာမွပါ။ ဆင္းရဲသား အိမ္ တစ္အိမ္ကို ဧည္႔သည္အျဖစ္နဲ႔ သြားေရာက္ ေလ႔လာတာမ်ိဳးကေတာ႔ ဘာမွ အသံုးမ၀င္ပါဘူး။ ဧည္႔သည္ ရွိေနတယ္ ဆိုတဲ႔ အသိနဲ႔ တင္ သူတို႔ရဲ႕ တကယ္႔ သဘာ၀ စရိုက္ကို မသိႏိုင္ပါဘူး။

ျပည္ပ ရုပ္ရွင္ေတြ မွာပါတဲ႔ အဆဲစကားေတြ ျဖစ္တဲ႔ Shit ေတြ Fuck ေတြ ရိုင္းတယ္ ဆိုတဲ႔ ကိစၥက တစ္က႑ပါ။ ေနာက္တစ္ခုက သူတို႔ဟာ အႏုပညာမွာ Realism ကို Realism ျဖစ္ေအာင္ ပံုေဖာ္ၾကတယ္။ သူတို႔ဆီမွာလည္း အႏုပညာကို ပံုေဖာ္တဲ႔ ေနရာမွာ Level အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ဆဲေနတာေတြက Action ကားေတြမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ Jenniferlopez နဲ႔ Jane Fonder တို႔ ရဲ႕ Drama ဇာတ္မ်ိဳးမွာ အဲဒီလို အဆဲေတြ မပါတဲ႔ အျပင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ အမူအယာ ၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတရား ေတြကို ရိုက္ကူးတင္ဆက္ျပသပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွာ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ စပါယ္ရာက မိုက္ရိုင္းတာကိုျပခ်င္ရင္ ကြမ္းေလးထုတ္၀ါး ၊ စကားေလး မာမာ ေျပာ ဒီေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ အလြန္ဆံုးလုပ္ရင္ ပုဆိုးေလး ခပ္ေျမာက္ေျမာက္ေလး လွန္လိုက္တာေလာက္ပဲ။ ရန္ကုန္က ကားစပါယ္ရာေတြရဲ႕ မိုက္ရိုင္းထြားၾကိဳင္းတာေတြ ကို ျမင္ဖူးပါလိမ္႔မယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ မိုက္ရိုင္းသလဲ။ တစ္ခါတစ္လ သတ္ပစ္ခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္တယ္။ ခုနက ကိစၥကို ျပန္ေျပာရရင္ Realism ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆီမွာ တကယ္ လုပ္မျပႏိုင္ေသးဘူး။ အခု စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ တို႔ ေရးတဲ႔ စာအုပ္ေတြထဲမွာ Realism ကို တကယ္ကို ခ်ျပၾကတယ္။ ဒါကို တခ်ိဳ႕မသိတဲ႔ သူေတြက ဒီေကာင္ စာေပကို အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ေအာင္ လုပ္တယ္ လို႔ျမင္တယ္။ Realism ဆိုတာဘာလဲ။ တကယ္႔အရွိတရားလား၊ ေလာကၾကီးထဲမွာ ၊ လူ႔အသိုက္အ၀န္းမွာ တကယ္တမ္းျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို ကိုယ္စားျပဳခ်င္တာလား။ ႏွလံုးသား ခံစားမႈကို အသားေပးတာလား ၊ ဇာတိဂုဏ္ကို ျပခ်င္တာလား။

အဲဒီလိုေပမယ္႔ Realism ျဖစ္ေအာင္လုိ႔ဆိုျပီး လင္မယား အတူေနတာကို တဆက္တည္း ကိစၥျ့ပီးတဲ႔ အထိ ျပစရာမလိုပါဘူး။ ဇာတ္ထဲမွာ စကားေျပာေတာ႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာျပီး ၊ လင္မယား အတူေနတဲ႔ အခန္းကို ျပစရာမလိုေတာ႔ပါဘူး။ အႏုပညာဆိုတာ ခ်ိန္သား ကိုက္ျခင္းပါပဲ။ အဲဒီခ်ိန္သား ကိုက္မႈကို အႏုပညာ ဖန္တီး ထုတ္လုပ္သူေတြ နားလည္ဖုိ႔ လိုပါတယ္။ အႏုပညာရွင္ ဆိုတာ နယ္ပယ္တစ္ခုခုမွာ Professional ျဖစ္ေနရံုနဲ႔ မရပါဘူး။ လိုအပ္တဲ႔ ဥာဏ္အလင္း တစ္ခုလည္း လိုအပ္ပါေသးတယ္။ အဲဒါမွ အႏုပညာရွင္ပါ။

လူဆိုတာ ဆင္းရဲရင္ ဆင္းရဲတဲ႔ အေလ်ာက္ ၊ ပညာမတတ္ရင္ မတတ္တဲ႔ အေလ်ာက္ မိုက္ရိုင္းသြားတတ္ၾကတာ သဘာ၀ပါ။ ဒါေၾကာင္႔လည္း လူ႔အဆင္႔အတန္းဆိုတဲ႔ စကားလံုးက ေပၚလာတာ။ အလကားေပၚလာတာေတာ႔ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ဆင္းရဲသား ၊ လူလတ္တန္းစား နဲ႔ အီလိုက္ ေတြမွာ သူ႔အဆင္႔အတန္း နဲ႔ သူ႔ယဥ္ေက်းမႈ နဲ႔ ရွိၾကသလို၊ အဲဒီ အတန္းအစာ သံုးခုလံုးကလည္း မိုက္ရိုင္းတဲ႔ အခါ သူတို႔ ရဲ႕ မိုက္ရိုင္းတဲ႔ ပံုစံေတြဟာမတူကြဲျပားတဲ႔ အေျခအေနေတြ ရွိၾကတယ္။ ဆင္းရဲသားက ဒဲ႔(တည္႔)မိုက္ရိုင္းတယ္။ လူလတ္တန္းစားက မသိမသာေလး မိုက္ရိုင္းတယ္။ အီလုိက္ေတြ က်ေတာ႔ မိုက္ရိုင္းတဲ႔ အျပင္ ေကာက္က်စ္တတ္ၾကတယ္။ ဒါဟာ အဲဒီ အတန္းအစား သံုးမ်ိဳးရဲ႕ မိုက္ရိုင္းတာကိုပဲ ေျပာထားတာရွိေသးတယ္။ သူတို႔ အတန္းအစား သံုးမ်ိဳးရဲ႕ ယဥ္ေက်းပံုေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားၾကမယ္။

ျမန္မာ ဗီဒီယို ဇတ္ကားေတြမွာ အျမဲတမ္း ၾကားရတဲ႔ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ႔ "သားေလးၾကိဳက္တတ္တဲ႔ ငါးရံ႕အူ ဟင္းေလးခ်က္ထားတယ္။" ဆိုတာမ်ိဳး။ အလားတူ ဒိုင္ယာေလာ႔ဂ္ေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ လူတန္းစားသံုးမ်ိဳးလံုးရဲ႕ မိခင္နဲ႔ သား ၊ သမီး ၊ အေဖနဲ႔ သားသမီး ဆက္ဆံေရးမွာ အလြန္တရာ ေျပျပစ္တာမ်ိဳးရွိမွာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ျပင္ပေလာက က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ႔ မိသားစုေတြမွာ အဲဒီလို အျပဳအမူအေျပာအဆိုမ်ိဳးေတြ မေတြ႕ရဘူး။ အလြန္တရာယဥ္ေက်းလြန္းေနတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးလာတဲ႔ မိသားစု၀င္ေတြဟာ ဒီေလာက္ ယဥ္ေက်းမေနေတာ႔ဘူး။ အေဖနဲ႔သား ၊ အေမနဲ႔သား ၊ စသည္ျဖင္႔ သူငယ္ခ်င္းေပါင္း ေပါင္းေနတာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။

"ဘာဟင္းခ်က္လဲအေမ" "ငါးရံ႕အူဟင္း" "အား..မိုက္တယ္" ဆိုျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဒုိးျပီး ဆြဲေတာ႔တာပဲ။

သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာရင္လည္း ၀ထၳဳေတြထဲ ၊ ဗီဒီယိုေတြထဲမွာ အခ်င္းခ်င္း သိပ္ယဥ္ေက်းေနတယ္။ ဒါဟာ မျဖစ္သင္႔တဲ႔ကိစၥပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ယဥ္ေက်းမႈ မရွိပဲ အဆဲေတြ ထပ္ျပီး ေျပာေနရမယ္ မဆိုလိုဘူးေနာ္။ ေတာင္႔ေတာင္႔တင္းတင္း ျဖစ္ရမွာကိုေျပာတာ။

၀ထၳဳဇတ္လမ္းဟာ အထက္လူၾကီးကို တင္ျပရမယ္႔ အစီရင္ ခံစာ လည္းမဟုတ္သလို ၊ ရုပ္ရွင္ဟာလည္း Ceremony မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါကို ကြဲျပားဖုိ႔လိုပါတယ္။

ဘ၀မွာ ရိုးရိုးသားသားေလးပဲ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းခဲ႔တယ္။ အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္ေတာ႔ ခ်စ္သူ နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ မိဘက သေဘာတူသူနဲ႔ ေစ႔စပ္တယ္။ အခ်ိန္က်ေတာ႔ လက္ထပ္တယ္။ အိမ္ေထာင္မႈ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္တယ္။ သူ႔ဘ၀မွာ မေကာင္းတဲ႔ ေနရာေတြ မသြားဘူး။ ဘာသာတရား ကိုင္းရိႈင္းတယ္။ မေကာင္းတဲ႔ စာမဖတ္ဘူး။ စသည္ျဖင္႔ ပံုမွန္ေနထိုင္မႈ နဲ႔ ေနထိုင္ခဲ႔တဲ႔ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ၊ ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္ဟာ ေလာကၾကီး ရဲ႕ တျခားေသာ ေနရာမ်ားက အေရာင္စံုေတြ ကို သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ စာေတြ႕ဟာ လက္ေတြ႕မဆန္ပါဘူး။(စာမဖတ္ရဘူးလို႔ မဆိုလိုဘူးေနာ္) စာမ်ားမ်ား ဖတ္ျခင္းေၾကာင္႔ ကိုယ္တိုင္ လုပ္စရာမလိုပဲ သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔ ေနရာ ေဒသမွာလို ၊ ကိုယ္႔ ရင္းႏွီးတဲ႔ အသိုက္အ၀န္း လို မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း သိနားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။ စတီယာရင္ကိုင္တာျခင္း တူတာေတာင္ တကၠစီသမား ရဲ႕ ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳ နဲ႔  နံပါတ္အနက္ ကိုယ္ပိုင္ ကား နဲ႔ ေလ်ာက္သြားတဲ႔ သူနဲ႔ အသိျခင္း ၊ အေတြ႕အၾကံဳျခင္း မတူပါဘူး။ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာ ကားက်ပ္တာကို လူတိုင္းသိပါတယ္။ အဲဒီကားက်ပ္တာကို တကယ္ေရာ ၾကံဳေတြ႕ဖူးရဲ႕လား ၊ စပါယ္ရာက အတင္းထုိးထည္႔လို႔ ကိုယ္႔တင္ပါး ကို ေယာက္်ားသားေတြ ရဲ႕ ေပါင္အရင္း နဲ႔ ပြတ္တိုက္ေရာ ခံရဖူးပါသလား။ ဘ၀ ဆိုတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ရွိတယ္ဆိုတာ ဘယ္လို ေနရာမွာမွ မရွိပါဘူး။

ေက်ာ္ညိဳေသြး

gravatar

Realism အေၾကာင္း ... ျမန္မာ ရုပ္ရွင္ နဲ႔ ဗီဒီယုိ ဇာတ္ကားေတြ အေပၚ အျမင္ေတြ အေၾကာင္း သေဘာက်မိပါေၾကာင္း ... ၊ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆို ေရးသားခြင့္ ရွိလာတယ္ ဆိုတာ နဲ႔ ကေမာက္ကမ တင္ျပဖို႔ ၊ လုပ္ၾကဖို႔ ႀကံေနတဲ႔ ၊ လုပ္ေနၾကတဲ႔ အေပၚ သေဘာမက်မိပါေၾကာင္း ...