ေခ်ာ႔ကလက္ ခ်က္တင္

“ခ်စ္တယ္ကြာ” ေျပာစို႔…

အဲဒီလို ခံစားမႈ အျပည္႔နဲ႔ ကိုယ္႔ႏွလံုးသား သံစဥ္ကို

သီဆိုလိုက္ေတာ႔…

ပန္းကေလးေတြ ေပၚမွာ နားေနတဲ႔ လိပ္ျပာကေလးေတြေတာင္…

ေက်ာက္ရုပ္ ျဖစ္သြားတယ္။

အႏူးညံ႔ဆံုးခံစားမႈက

ကိုယ္႔ႏွလံုးသားကို အျမဲႏုပ်ိဳေစလွ်က္ေပါ႔

အခ်စ္ဆိုတာ..

ႏွလံုးသား စက္မႈဇုန္ထုတ္ ေရာင္စံုခဲတံကေလးေတြပါပဲ

တို႔ရဲ႕ အၾကင္နာကို ေဆးေရးခ်ယ္ဖို႔။

မင္းလက္ဖ်ားကေလးကို ထိေတြ႕မိကတည္းက

ကိုယ္႔ႏွလံုးသားဟာ

မင္းအေမာေတြ ခိုနားရာ အိမ္ကေလး

မင္း အျပံဳးေတြ အပ္ႏွံရာ ဘဏ္တိုက္ကေလး

မင္းကိုယ္သင္းရနံ႔ကို ရႈရိႈက္မိကတည္းက

ကိုယ္႔စိတ္အလွ်င္လည္း တိမ္လို ေပါ႔ပါးသြားေတာ႔တယ္။

၀ါဂြမ္းကေလး ၀င္စားတဲ႔ ေမေရ…

ဒီတစ္ညမွာေတာ႔…

စေတာ္ဘယ္ရီခင္းနဲ႔ တူတဲ႔ မင္းႏႈတ္ခမ္းပါးေလး

ကိုယ္ေမာ႔ေသာက္တဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္ ႏႈတ္ခမ္းမွာ

လာေရာက္ ခိုနားပါကြယ္။

မင္းရဲ႕ သြယ္ေပ်ာင္းတဲ႔ အလွကို

ကိုယ္ကဗ်ာဖြဲ႕မိရင္…

အခုထိ ရင္နာေနရတုန္းပဲ

ဘာလို႔ဆိုေတာ႔…

ကိုယ္႔ႏွလံုးသား တံဆိပ္ ခတ္ႏွိပ္ထားတဲ႔

ဓါးေမာ႔ေလး…

မင္းရဲ႕ အဖိုးတန္္ ဓါးအိမ္ေလးထဲ ေမွးစက္ခြင္႔မရေသးလို႔ေလ။

မင္းရဲ႕ ဂႏၳ၀င္ဓါးအိမ္ကေလးကေတာ႔

အေမႊးတဖြားဖြားနဲ႔

လွလို႔ ပလို႔။

မႈိပြင္႔နဲ႔ တူတဲ႔ ကိုယ္႔ အခ်စ္ေတြကေတာ႔

ရာသီလည္ အလြမ္းမိုးေရေတြ စြတ္စိုတိုင္း

ရုန္းကန္လႈပ္ရွား…

အလုပ္မ်ား ကုန္ၾကတယ္ကြယ္…။

“ခ်စ္တယ္ကြာ” ေျပာစို႔

ကိုယ္႔တို႔ ရင္ခုန္သံေတြ လွ်ပ္ကူးခ်ိန္

ကိုယ္တို႔ အၾကင္နာေတြ ေျပာင္ေျမာက္ခ်ိန္

ကိုယ္တို႔ လက္ေတြ ျမဲျမံေနခ်ိန္

 

“ခ်စ္တယ္ကြာ” ေျပာစို႔

ကိုယ္တို႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြ စြတ္စို လင္းလက္ခ်ိန္

“ခ်စ္တယ္ကြာ”

မဟူရာ လြင္ျပင္ထဲ…

ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ၾကယ္ေတြ လင္းလက္

ကိုယ္တို႔  . . . . ကိုယ္တို႔  . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ။     ။

ေက်ာ္ညိဳေသြး

အဖ်ား ၂



ေမာင္ေျပာမယ္….
ဒါေပမယ္႔
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္လည္း မဟုတ္လို႔
စကားလံုးေရြးခ်ယ္မႈလည္း
အားနည္းတယ္။

ေတာၾကီး မ်က္မည္းလို ျမိဳ႕ျပထဲ
၀ံပုေလြေတြ နဲ႔ အဆင္ေျပလည္း
ခဏေပါ႔…။
ရွင္ဖုိ႔ က်န္ေနတဲ႔ အသက္အပိုင္းအျခားမွာ
ရႈပ္ေနတဲ႔ ၾကိဳးေတြ ေတြ႕တိုင္း
မ်က္၀န္း ၀ိုင္း၀ိုင္းေတြနဲ႔ ေငးၾကည္႔ရံု။

ပံုျပင္ထဲက မင္းသမီးေလးဟာ
မင္းသားေလးကို အေပ်ာက္မခံ
သိပ္ခ်စ္ရွာသတဲ႔ ကြယ္..။
ဒါနဲ႔ပဲ…
ကိုယ္ဟာ အလွမ္းေ၀းတဲ႔ ျမိဳ႕ရဲ႕နာမည္ကို
စာရြက္အလြတ္ေတြေပၚမွာ
ျပြတ္သိပ္ေနေအာင္ ေရးခ်
လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ သံစဥ္ကို လူမျမင္ေအာင္ တီးခတ္ေနမိေတာ႔တယ္ေလ။

လူေတြ ရွာေဖြမေတြ႕ရွိခင္ကတည္းက
ကမာေကာင္ေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ
ပုလဲ ရတနာေတြ ရွိခဲ႔တယ္…။

ေဆာင္းဦး ရြက္ေၾကြေတြနဲ႔
ခ်စ္သက္ေသ မျပႏိုင္တဲ႔အခါ…
အိပ္ရာထက္က လြမ္းဖ်ား ဖ်ားေနတဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးအတြက္
မင္းနဲ႔ သိပ္တူတဲ႔ သက္မြန္ျမင္႔လည္း မကယ္ႏိုင္။

ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ဦးၾကားမွာ
အထင္လြဲျခင္း မိုးတိမ္ေတြနဲ႔ ေရာယွက္ေနတဲ႔ အေငြ႕အသက္
တစ္ေယာက္စားတဲ႔ ေခ်ာ႔ကလက္မွာ
တစ္ေယာက္က လွ်ပ္ကူးခ်ိဳျမိန္ႏိုင္မႈ အစြမ္းအစ
သာဓက ျပလို႔ မရတဲ႔ ခံစား ေပ်ာ္၀င္ႏိုင္ျခင္းပါကြယ္႔။

မင္းစိတ္မွာ သေဘာမေတြ႕တဲ႔ အေရာင္အေသြးနဲ႔ ၀တ္ရံုေတြလည္း ေဆြးေျမ႕ခဲ႔တာ…
ငါ႔ဂစ္တာေလးကို အျဖဴေရာင္ သုတ္လိမ္း လိုက္ကတည္းက..။

အိပ္မက္ရဲ႕ ဥယ်ာဥ္ထဲ
ေတာကစားထြက္မိတဲ႔အခါ
တယ္လီဖုန္း ေလးေတြလည္း ခြန္အားမဲ႔လုိ႔
တယ္လီပသီ နဲ႔ ဆက္သြယ္ၾကည္႔တယ္…
“ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာျပင္ပ” တဲ႔။

အလိုေတာအရ…
မေမႊးႏိုင္တဲ႔ ပန္းပြင္႔ေတြ အေၾကာင္း
စာလံုးေပါင္း မမွားခ်င္ဘူးကြယ္။

သိုးကေလး တစ္ေကာင္လို ျဖဴစင္ဖုိ႔
ေခြးကေလးတစ္ေကာင္လို သစၥာရွိဖို႔
ေၾကာင္ကေလး တစ္ေကာင္လို မကုတ္ျခစ္ဖို႔
သိဂၤ ါရ ေမာင္းကြင္းေလးကို ၀တ္ဆင္ထားပါရဲ႕
ဘယ္ဘက္လက္သူၾကြယ္မွာ။

ကမၻာေပၚမွာ…
ပံုျပင္ေတြ အေျမာက္အမ်ားရွိခဲ႔လည္း
ရာဇ၀င္တြင္ဖို႔က…
“ႏိုင္း” ေလာက္ရွိမွ ျဖစ္မယ္။

သစ္ပုတ္ပင္ေအာက္က
အခ်စ္ရုပ္ရွင္ေတြလည္း
ဒ႑ာရီေတြထဲ…
နစ္ျမဳပ္၀င္ၾကတယ္။

ေတာၾကီး မ်က္မည္းလို ျမိဳ႕ျပထဲ…
သမင္ေလးေတြနဲ႔လည္း ယွဥ္မေျပးခ်င္
ျခေသၤ႔ေတြနဲ႔လည္း တမင္မေတြ႕ခ်င္
က်ားရဲေတြနဲ႔လည္း ကစားပြဲမလုပ္ခ်င္
ငွက္ကေလးေတြ ကိုလည္း ရမၼက္ေတးတို႔နဲ႔ မဖ်ားေယာင္းခ်င္ဘူးကြယ္။

အၾကင္နာမဲ႔တဲ႔
၀ကၤပါ လွည္႔ကြက္ေတြထဲ
၀ံပုေလြေတြနဲ႔
အဆင္ေျပလည္း ခဏေပါ႔။

ကိုယ္႔အသက္ရႈသံေတြ တြန္႔ေခါက္
ေအာ္လ္တာေနးတစ္ဖ္ ေတးသီခ်င္းေတြရဲ႕ ျပက္ရယ္ေအာက္မွာ
ကိုယ္ဒူးေထာက္ က်တဲ႔ အခါ
အသက္ကယ္ေဆး အျဖစ္
ဆက္သြယ္ေပးပါကြယ္ … ။                 ။


ေက်ာ္ညိဳေသြး

ဂ်မ္းဘံုမ သို႔…



ဒီအစိုးရကလည္း..
ဟိုအစိုးရပါပဲ ဆိုတဲ႔ တယူသန္ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔
နင္ကလည္း အဲဒီမွာပဲ ဆက္ေန။

အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းေတြကလည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔
အလြမ္းသီခ်င္းေတြကလည္း တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္
အသစ္ထြက္ေန။

အိမ္မွာ ေမြးထားတဲ႔ ေခြးမ ကလည္း တစ္သားျပီးတစ္သား
နင္ထြက္သြားတုန္းက ေမြးတဲ႔ အငယ္ဆံုးေခြးလည္း
အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ျပီ။

နင္ပါဖူးခဲ႔တဲ႔ ဇာတ္ကားထဲက ေခါင္းေဆာင္မင္းသားလည္း
အကယ္ဒမီရျပီ။

ငါက စိတ္ေပါက္ေပါက္ ရွိတိုင္း…
“ေကာင္မေလးရယ္…
ည ေရာက္တိုင္း မည္းေမွာင္ေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ၾကီးကို
နင္႔မ်က္လံုးေတြ ခဏ ငွားလိုက္ပါဟာ”
“တံုးတိုက္တိုက္ က်ားကိုက္ကိုက္ေပါ႔
  နင္႔ပါးျပင္မို႔မို႔မွာ…
   ကိုယ္႔သစၥာ လယ္ယာတစ္ကြက္
   ထြန္ယက္ပါရေစ…” ဆိုျပီး…
အဲဒီလို ေပါေတာေတာ ကဗ်ာေတြနဲ႔
နင္ေနတဲ႔ စကာၤာပူကို ခဏ ခဏ လွမ္းသေရာ္မိတယ္။

ေအး…
ႏွမ္းတစ္ေစ႔ နဲ႔ ဆီမျဖစ္ေပမယ္႔
စာရြက္ျဖဴျဖဴေပၚ အဲဒီႏွမ္းတစ္ေစ႔ကို တင္ျပီး
နင္႔လက္သန္းနဲ႔ ဖိၾကည္႔လိုက္တိုင္း စိမ္႔ထြက္လာမွာက
ငါ႔မ်က္ရည္ေတြ ဟ ငါ႔မ်က္ရည္ေတြ…။


ဒီကဗ်ာကို ေရးျပီး ဟိုဟိုဒီဒီ မဂၢဇင္းေတြကို ပို႔ၾကည္႔ေတာ႔
“ကဗ်ာက ရည္းစားစာ ဆန္ေနလို႔”
“ရီယယ္လစ္ဇင္မ္ ျဖစ္ေနလို႔”
“အခ်စ္ကဗ်ာ ျဖစ္ေနလို႔”
“ေခတ္ျပိဳင္ကဗ်ာ ထဲမွာ မပါ၀င္လို႔”
“ကေလာင္သစ္ကဗ်ာ ျဖစ္ေနလို႔”
“စကားလံုးေရြးခ်ယ္မႈ အားနည္းေနေသးလို႔”
“မူ နဲ႔ မကိုက္ညီလို႔”
“ငါ႔ကဗ်ာ ပထမပိုဒ္ကို စာေပစိစစ္ေရးက ခြင္႔မျပဳလုိ႔” ဆိုျပီး…………
ဘယ္အယ္ဒီတာအေကာင္းစားကမွ ငါ႔ကဗ်ာကို မေရြးၾကဘူး။

ကဗ်ာရြတ္ပြဲေတြရွိလို႔
ရွားရွားပါးပါးရွိတဲ႔ ဒီကဗ်ာကို ထုတ္ရြတ္မိရင္လည္း
မ်က္မွန္ထူထူတပ္ ထားတဲ႔ ကဗ်ာဂ်ပိုးမေလးေတြက
ျပံဳးစိစိ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ဟ
တခ်ိဳ႕ကလည္း...
ငါက ကဗ်ာကို မာန္တက္ျပီး ရြတ္ေနေတာ႔
သူတို႔က မ်က္ႏွာေတြ ေအာက္ခ်လို႔...
ေခါင္းေတြ တြင္တြင္ ငံု႕ထားၾကတယ္....။
(ဒီကဗ်ာ ရြတ္တာကို ၾကားရတာ သူတို႔စိတ္ထဲ ရွက္ၾကလို႔ ေနမွာ....)
တခ်ိဳ႕ကလည္း...
ေခါင္းေတြ ဘာေတြကုတ္လို႔
အေညာင္းေတြဆန္႔ လက္ေတြ ခ်ိဳးလို႔ေပါ႔ေလ...။
တခ်ိဳ႕ဆို သက္ျပင္း...ေတာင္ ခ်လိုက္ေသးတယ္။


ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေလ…
ငါကလည္း ရွစ္တန္းတုန္းက
ကဗ်ာရူးစာရူး ေမာင္ရဲ၀င္း ေရးတဲ႔ ပံုစံနဲ႔
ဒီကဗ်ာကို ေရးလိုက္မိတာကိုး
ရွိေစ…ေတာ႔။

နာဆာကေန
အာကာသ ယာဥ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္စင္းပဲ လႊတ္လႊတ္
နင္ေရာ…
ငါေရာ…
မိုက္ခရိုေဆာ႔ဖ္ ၀င္းဒိုးစ္ ကို သံုးေနရတုန္းေပါ႔။

နင္က ဟိုမွာရွိေနတာေတာင္…
လိုင္စင္ ဗားရွင္းန္ေတြ ၀ယ္မသံုးဘူး
ဒီလိုဆိုလည္း…
ဖြံ႕ျဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံကို နင္ျပန္မလာနဲ႔ဦး
၀ိုင္စီဒီစီ ၀န္ထမ္းေတြ…
နင္႔ကို အမႈိက္ကားၾကီးနဲ႔ ထည္႔သယ္သြားၾကမွာ စိုးလို႔ပါ…
ဟာ…။


ေက်ာ္ညိဳေသြး

ေက်ာင္းသားသစ္ေတး

အကဲခတ္တုန္း…

အိပ္စက္ေနတဲ႔ ကေလးငယ္ ၊ လူးလြန္႔လာလို႔ ႏိုးသြားမလားအကဲခတ္တုန္း

အံု႔ေနတဲ႔ မိုး  ရုတ္တရက္ ရြာခ်မွာလား အေတြးလိုမ်ိဳး

ပန္းအဖူးေတြ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေတာင္ပံဖ်ပ္ဖ်ပ္ခတ္

ပြင္႔ဖတ္ေတြ နတ္သမီးအကနဲ႔ လွလာမလား

အကဲခတ္တုန္း…

ေနမင္းကို ေမာ႔ၾကည္႔…

တိမ္ေတြကို ေမာ႔ၾကည္႔…

မိုးေလ၀သ အသိနဲ႔ သဘာ၀ကို ရင္ဘတ္ဖိလို႔

အကဲခတ္တုန္း

ရဲမလိုနဲ႔ ၊ ဆြဲမလိုနဲ႔ ၊ ကဲမလိုနဲ႔ ၊ သည္းမလိုနဲ႔

တြဲမလိုနဲ႔ ၊ ခြဲမလိုနဲ႔ ၊ ခ်ဲမလိုနဲ႔ ၊ ခၽြဲမလိုနဲ႔

စကားအထာ အသြားအလာ အကဲခတ္တုန္း

အေျခအေန အေထြေထြကို ေျပမေျပ အကဲခတ္တုန္း

ဇာတ္အသြားအလာ မျပတ္သားတာေၾကာင္႔

ပါးစပ္နားလက္ကာလို႔ အကဲခတ္တုန္း

ပိတုန္းက ေရာင္စံုပန္းပြင္႔ေတြ ထဲက တစ္ပြင္႔ကို အကဲခတ္သလို

ဒီေရက လေရာင္ကို အကဲခတ္သလို

ေရးဆြဲသူက ေဆးစက္က်ရာကို အကဲခတ္သလို

အျမဲမျပတ္ ပတ္သက္ဖို႔အတြက္ အကဲခတ္တုန္း

မေသခ်ာေသးလို႔ ၊ မေရရာေသးလို႔ ၊ အေနမၾကာေသးလို႔

အေသအခ်ာေတြးလို႔ အကဲခတ္တုန္း

အေျဖဆိုင္းထားဆဲ ေလလိႈင္းထဲက အကဲခတ္တုန္း

ေအးမလား ၊ ေႏြးမလား ၊ ေဆြးမလား ၊ အေတြးက အထပ္ထပ္နဲ႔

အကဲခတ္တုန္း

စိုေျပတဲ႔ သစ္ပင္ေတြနဲ႔

ေမႊးျမတဲ႔ ပန္းမာန္ေတြၾကား

ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေျပးလႊား ဘယ္လိုမ်ား အရြယ္ေရာက္လာမလဲ

အကဲခတ္တုန္း

သိပ္တိုေတာင္းေနတဲ႔ အတၱစိတ္ကို

သံသရာက ဆြဲဆန္႔

အျမဲလန္႔ေနရတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ

သစ္ရြက္ေတြထဲ ပါသြားတဲ႔ အဓိပၸါယ္ေတြ

ၾကီးထြားလာတဲ႔ အရည္ရႊမ္းသစ္သီးေတြ အတြက္

အကဲခတ္တုန္း…

အကဲခတ္တုန္းေပါ႔…

မရပ္ေသးတဲ႔ စကၠန္႔ေတြလည္း ေနေရာင္ျခည္ကို အကဲခတ္တုန္း

လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ ဗံုသံနဲ႔ ပဥၥလက္ဆန္တဲ႔ အကေတြလည္း နရီစည္း၀ါးကို အကဲခတ္တုန္း

ကုန္ထမ္းသမား ဂ်င္းန္ေတြလည္း နတ္သမီးရဲ႕ ပိုးရံုလႊာကို အကဲခတ္တုန္း

ရန္ကုန္က ပလက္ေဖာင္းေတးလည္း မႏၱေလးက မဟာ၀ိဇၨာကို အကဲခတ္တုန္း

စာအိတ္ထဲက အခ်စ္ကဗ်ာေလးလည္း စာတည္းမႈးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို…

အကဲခတ္တုန္း…   ။           ။

ေက်ာ္ညိဳေသြး

ၾကယ္ေငးသူ

လက္ရွိမွာ ျပန္ေတြးၾကည္႔ေတာ႔

ဘ၀မွာ ဘယ္လို ေနထိုင္လာခဲ႔သလဲဆိုတာ မမွတ္မိေတာ႔ပါဘူး။

ထို႔အတူပါပဲ…

ဘယ္လို အိပ္မက္မ်ိဳးေတြ မက္ခဲ႔သလဲဆိုတာလည္း

မမွတ္မိေတာ႔ပါဘူး။

ဘ၀ဟာ အိပ္မက္မဟုတ္ဘူးလို႔

ဟန္ေဆာင္ျပီး အၾကိမ္ၾကိမ္ေအာ္ခဲ႔ဖူးတာလည္း

အိပ္မက္ဟာ ဘ၀ကို ၾကံ႕ခိုင္ေစဖို႔ ေလ႔က်င္႔ခန္းေပးေနရဆဲပါပဲ။

တခ်ိဳ႕အိပ္မက္ေတြဟာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ တူတယ္။

ပူေႏြးေနတုန္းမွာ အရသာ ေပၚလြင္တာ

တခ်ိဳ႕အိပ္မက္ေတြ က်ေတာ႔ အိုက္စ္ခရင္မ္ နဲ႔တူတယ္

ေအးခဲထားလိုက္မွ အရသာထူးတာမ်ိဳး

ဘ၀ထဲ ေလွ်ာက္သြားၾကည္႔ေတာ႔…

မနက္ဖန္တိုင္းဟာ စက္၀ိုင္းရဲ႕ ေကြးေနတဲ႔ အနားေတြလိုပါပဲ။

အနီးကပ္ေျဖာင္႔တန္းသလိုထင္ရေပမယ္႔

ေကြးေကာက္တဲ႔ သတၱိေတြ တေရးေရးနဲ႔

မမွတ္မိခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အဲဒီေန႔ရက္ေတြဟာ

အမွတ္တရ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ပ်င္းရိဖြယ္ သစ္ရြက္မ်ား။

အိပ္မက္ေတြဟာ…

အိပ္စက္ေနတုန္းမွာ ျဖစ္ေပၚျပီး

အိပ္စက္ေနတုန္းမွာပဲ ေပ်ာ္၀င္သြားၾကတာပဲ။

တစ္ကယ္႔ လက္ေတြ႕မွာေတာ႔…

မက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္းကို တျခားသူေတြဆီ

ျပန္ေျပာျပတတ္တဲ႔ သူေတြနဲ႔

မက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို တစ္ကိုယ္ရည္ ပံုေဖာ္ျပီး

ဘယ္သူ႔ကိုမွ ျပန္မေျပာျပတတ္တဲ႔ သူေတြလည္း ရွိၾကေပါ႔။

အဲဒီထဲမွာမွ…

မိမိမက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္ကို တျခားသူေတြကို ေျပာျပခ်င္တဲ႔

ေျပာျပတတ္တဲ႔ သူ ျဖစ္ခဲ႔ေပါ႔။

အိုသြားတဲ႔သစ္ရြက္ေတြရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းနဲ႔

ၾကီးရင္႔သြားတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေတြရဲ႕ ၾကည္လင္တဲ႔ အေတြးအေခၚဟာ

ဘာမ်ားပါလိမ္႔။

ဘ၀ကို ၀တ္ရံုသစ္ ထြင္၀တ္တဲ႔ သူမ်ားနဲ႔

ဘ၀လမ္းေဟာင္းမွာ ေသသပ္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသူတခ်ိဳ႕လည္း

မနက္ျဖန္ ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းေနၾကဆဲေပါ႔။

ခြန္အားေလး တစ္စံုတရာအတြက္

လူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ အိပ္ကပ္မ်ားထဲမွာ

ေငြအေၾကြမ်ား ၊ လိပ္စာကဒ္မ်ား ၊ တန္ဖုိးၾကီး အေ၀ရာမ်ား

စကၠဴျဖဴမ်ား ၊ လက္ဖက္ရည္ ဖန္ခ်ိဳမ်ား ၊ ၀ိုင္နီနီမ်ား

ႏွင္းဆီျဖဴပန္းမ်ား ၊ စေတာ္ဘယ္ရီႏႈတ္ခမ္းမ်ား

ဆင္စြယ္ေရာင္ ေဖာရင္းရွပ္မ်ား ၊ ၾကည္လင္ေသာ ရနံ႔နဲ႔ ပန္းသီးနီနီမ်ား

အိမ္ဖြဲ႕ခဲ႔ရာ…

ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း (      ?        ) မ်ား …. ဆိုခဲ႔ရင္

ကြင္းထဲမွာ…

သစ္ပင္ ၊ တိမ္တိုက္ ၊ လမ္းမ ၊ အိပ္မက္

ေရခိုးေရေငြ႕ ၊ သစ္သီး ၊ ေရာင္ျခည္တန္း

ေမႊးရနံ႔ ၊ ေတးသံ ၊ အရိပ္အေငြ႕ ၊ ပန္းခ်ီကား

စက္၀န္း ၊ ၾကယ္စင္ ၊ စကၠန္႔ စသည္တို႔

အဆင္ေျပသလို ထည္႔သြင္း လိုက္ၾကေပါ႔။          ။

ေက်ာ္ညိဳေသြး

မင္းကဗ်ာက ငါ႔ဆီေၾကးနန္းရိုက္တဲ႔အခါ ဒီညေနမွာ ငါဟာ တဖန္ျပန္လည္ ႏိုးထလာခဲ႔ ေပါ႔

အဲဒီကဗ်ာကို မင္းေရးတုန္းက အေျခအေနကို ငါ ခန္႔မွန္းမိတယ္။

မင္းရဲ႕ကဗ်ာဟာ လြင္႔ေနေမ်ာေနေပါ႔ တိမ္တစ္စလို

ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ေတြ႕ေနရတဲ႔ တိမ္ခိုးဟာ လက္နဲ႔ ဖမ္းဆုပ္ဖို႔ေတာ႔ မလြယ္

ကမၻာမေက်ာ္တိုင္း စာမေတာ္ဘူးလို႔ ေျပာမရသလို စာေတာ္တိုင္းလည္း ကမၻာမေက်ာ္တာ

ငါသိပါတယ္ေလ…။

ရည္းစားစာ ဆန္တဲ႔ ကဗ်ာလို႔ လူေတြက ေျပာၾကေပမယ္႔

မင္းျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းေတြနဲ႔ မင္းပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔ စိမ္းလန္းမႈေတြ

ေတြ႕တယ္… ေတြ႕မိတယ္။

အဲဒီကဗ်ာကို ေရးတုန္းက မင္းဟာ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနခဲ႔တယ္။

ဒါလည္း … ငါ႔ဘာသာ ငါခန္႔မွန္းတာပါေလ…

ဟုတ္မယ္ထင္တယ္။

ေလာကၾကီးနဲ႔ မင္းနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနသလိုပါပဲ။

ဟိုးေ၀းေ၀း ကို ေမွ်ာ္ၾကည္႔တိုင္း

လွမ္းဖမ္းဆုပ္တိုင္း မမိေအာင္ လြတ္ထြက္သြားတတ္တဲ႔ ေဆာင္းပိုးေကာင္ေတြ ေလထဲ ရပ္တန္႔ေနသလို

စကားလံုး ၊ စကားစုေတြဟာ မင္းေရွ႕မွာတင္ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ေနၾကေပါ႔။

တခါတေလလည္း…

ရေပါက္ရလမ္းကေန ကိုင္ေဆာင္မိတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေငြအေၾကြေတြ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လို႔ေပါ႔…

မင္းဟာ တေနရာရာကို ေရာက္သြားတယ္…

လူေတြ ၾကားထဲမွာေပမယ္႔ အစားအေသာက္ေတြနဲ႔ သူစိမ္းဆန္ေနခဲ႔ေပါ႔…

ဒါေပမယ္႔ မင္းဟာ “အိပ္မက္ထဲက မင္းကို မင္းက ျပန္ျပီး ျမင္္ေနရသလို” ခံစားေနရျပီး

ဒါဟာလည္း ငါ႔အထင္ေရာက္မႈပါပဲ။

အလုပ္ထဲမွာလည္း အလုပ္ထဲမွာပဲေပါ႔

သြားၾကားက စားျပီးသား အသားစဟာ လွ်ာကို ေလွာင္ေျပာင္ေနသလိုမ်ိဳး

ဒီေန႔အလုပ္ကို မနက္ျဖန္ လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားတိုင္း

“ဒီေန႔အလုပ္ကို မနက္ျဖန္ မေရႊ႕နဲ႔” စာသားကိုျမင္တိုင္း

ရင္ထဲက အဆုပ္လိုက္ပြင္႔ေနတဲ႔ ငု၀ါေရာင္ အဖ်ားေတြ လည္း ေခတၱေရႊ႕ဆိုင္းရဆဲ

ညက်ရင္ ဖ်ားမယ္႔ အဖ်ားဟာ နား အနား ကပ္လို႔ ျခင္လို ေအာ္ေနတာေပါ႔

တနည္းမဟုတ္ တနည္းေတာ႔ မင္းယံုၾကည္ရာ တစ္ခုခု ရွိခဲ႔မွာ ေသခ်ာပါတယ္။

တံခါးေပါက္ေတြ ၾကားထဲက မ်က္လံုးတစ္စံုကမ်ား မင္းကို ေစာင္႔ၾကည္႔ ေနမလား

ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲမွာ မင္း လွမ္းၾကည္႔လိုက္တဲ႔ တိုက္အျမင္႔ဆီက မင္းကို ျမင္ေနတဲ႔ မင္းမ်က္ႏွာရုပ္ပံုကို

ေတြ႕တယ္။

မင္းအျပံဳးဟာ မင္းႏွလံုးနဲ႔ ဟာမိုနီ ပ်က္ေနေပါ႔။

မွတ္ပံုတင္ထဲက နာမည္နဲ႔ မင္းစိတ္ၾကိဳက္ေရြးထားတဲ႔ နာမည္ကို စာရြက္ေပၚမွာ ခ်ေရးတဲ႔အခါ

အဲဒီနာမည္ ႏွစ္ခုထဲက ဘယ္သူဟာ မင္းလဲ

မင္းကိုယ္တိုင္ မသိေတာ႔ဘူး။

အကသမားေလးေတြရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္တဲ႔ ကကြက္ဆန္းေတြနဲ႔

ေအာ္ခတ္စထရာ တီး၀ိုင္းတစ္ခုရဲ႕ ေလးနက္တဲ႔ အခ်စ္သံစဥ္ဆန္းေတြ အေၾကာင္း

မင္း ဘယ္သူ႔ကို သြားေျပာျပရပါ႔မလဲ ေတြးတယ္။

ပန္းက်ေစခ်င္ေပမယ္႔ ေခါင္းခ်ည္းပဲ က်ေနတတ္တဲ႔ ကိစၥကိုလည္း ေတြးတယ္။

အ၀တ္အစားေတြဟာ မင္းအတြက္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြပဲ

မင္းဟာ … မင္းသိပ္ၾကိဳက္တဲ႔ ဂ်င္းန္ပင္ ေတြကိုေတာင္ လစ္လ်ဴရႈထားလိုက္ေတာ႔တယ္။

မင္းအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းစာသား အေၾကာင္းနဲ႔

မင္းသေဘာက်တဲ႔ ကိုယ္ဟန္ျပမယ္ ေလးကိုလည္း

ဘယ္သူ႔ကို ေျပာျပရမလဲ။

မင္းၾကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းဟာ မင္းမၾကိဳက္တဲ႔ ဟင္းလို ခံတြင္းပ်က္ေနခဲ႔

ဂ်ာနယ္ထဲက ေသေၾကာင္းၾကံစည္မႈသတင္းဟာ မင္းႏွလံုးသားထဲ လွည္႔ပတ္ေနခဲ႔

မင္းဟာ ရုပ္ရွင္ဆန္ဆန္ေတြးၾကည္႔တယ္။

မင္းဟာ ၀ထၳဳတစ္အုပ္စာ ရူးသြပ္သြားတယ္…

ဒါေပမယ္႔…

မင္းဟာ မင္းရဲ႕ မိသားစုမွာ သားၾကီး ၾသရသ ျဖစ္တာေၾကာင္႔

အရူးစိတ္ကို မီးရိႈ႕ပစ္လိုက္တယ္။

စိတ္ထဲက အခ်မ္းဟာ အခုထိတုန္ရင္ေနတုန္းေပါ႔…

မင္း တက္ၾကြလာခဲ႔တဲ႔ တေလွ်ာက္လံုး အေၾကာင္းေတြ

တေန႔လံုး မင္းစဥ္းစားျပီး ေရးလိုက္တာ

အဲဒီ ကဗ်ာပဲ….

ဒီလို ေဆာင္းေႏွာင္းရြက္ေတြ နဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ႔ အိမ္ကေလးထဲမွာေတာ႔

ညေနခင္းဟာ မင္းကဗ်ာတပိုင္း တစ္စ ကို ရြတ္ဆိုြေနမိေတာ႔တယ္။        ။

ေက်ာ္ညိဳေသြး

ဂ်ာစီကေလး တစ္ထည္အေၾကာင္း ( ၂ )

သစ္ပင္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ပန္းမပြင္႔ႏိုင္တဲ႔အေၾကာင္းေတြ

လူေတြကို ရွင္းမျပႏိုင္တဲ႔အခါ

ကိုယ္႔ အျမစ္ ကိုယ္တူးလို႔

တင္ပ်ဥ္ေခြ ထိုင္ေနခဲ႔တယ္။

ဘ၀တာ မွာ

စိတ္ညစ္ညဴးစရာေတြ မ်ားလို႔

ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြက ႏွမ္းျဖဴးထားတယ္

ဒါေၾကာင္႔မို႔

စိတ္မရႊင္တိုင္းမွာ အ၀ါရည္ မေသာက္ခဲ႔ဘူး ဟန္နီ။

ေတြးမိေတာ႔…

အႏုပညာ ပစၥည္းဟာ ခ်ဥ္ဖတ္ေစာ္နံေနခဲ႔

အႏုပညာဟာ ခ်ဥ္ဖတ္ေပါ႔

သိပ္သိပ္သည္းသည္း ႏွပ္ထားခဲ႔ရတဲ႔ အရာ

ေကာင္းေကာင္း အေျဖရွာဖို႔မလြယ္သေရြ႕

ခံတြင္း မေတြ႕ႏိုင္ဘူး။

အ၀ါရည္ခြက္ အၾကည္ကို ကိုင္လို႔

ပန္းမပြင္႔တဲ႔ သစ္ပင္ေရွ႕ ရပ္မိတဲ႔အခါ

ႏွပ္ထားခံေနရဆဲ ခ်ဥ္ဖတ္ေပါ႔ကြယ္။     ။

ေက်ာ္ညိဳေသြး

သက္သက္ခိုင္ 
  
တစ္ခုတည္းရွိတဲ႔ သဘာ၀တရာၾကီးရဲ႕…
ေအာက္မွာ
ေကာင္းကင္နဲ႔ ေျမျပင္
ေရျပင္နဲ႔ ကုန္းေျမေတြ အေၾကာင္း
အတၱေတြ ေၾကာင္႔လည္း စာလံုးေပါင္း မမွားခ်င္ဘူး။

ဖြင္႔ထားတဲ႔ တံခါးေပါက္ေတြနဲ႔
ပိတ္ထားတဲ႔ တံခါးေပါက္ေတြၾကားက
စကား၀ွက္ ဟာလည္း တစ္ခုတည္းရွိရဲ႕။

သစ္ပင္ေတြရဲ႕ ေတြးေခၚမႈဟာ
ဘယ္လိုမ်ိဳးပါလဲ…
ခ်ိဳျမိန္အရသာ ေပးစြမ္းတဲ႔ သစ္သီး၀လံေတြရဲ႕
အေတြးအေခၚဟာ ဘယ္လိုမ်ိဳးပါလဲ…။

၀ါဂြမ္းေတြေၾကာင္႔
ကိုယ္တို႔ အရွက္ၾကီးခဲ႔ ရတာလည္း
တစ္မိုးေအာက္က
အလွပဆံုး ေတးကဗ်ာပါပဲ။

ႏွင္းဆီပန္းတို႔ ပြင္႔ဖူးၾကတာနဲ႔
ေက်းငွက္တို႔ ေတးသီက်ဴး ၾကတာလည္း
ဒီထက္ပို အေျဖရွာဖို႔ မလိုေတာ႔…
ကိုယ္တို႔ရဲ႕ လက္နဲ႔ပဲ
ေျမဆီလႊာေတြ တူးဆြ ၾကပါစို႔။                      ။
 
ေက်ာ္ညိဳေသြး

က်ဴပင္မ်ား

ဖန္ခြက္ထဲ ေရတစ္၀က္ တည္း ရွိတယ္ဆိုေတာ႔
ဖန္ခြက္ထဲ ေရတစ္၀က္ပဲ ရွိတာေပါ႔။
မိန္းမတင္မဟုတ္
ေယာက္်ားမ်ားလည္း ေငြၾကိဳက္တယ္။
အခ်စ္ နဲ႔ ေပါင္မုန္႔ နဲ႔ ဆိုရင္
ေခတ္မွာ
အခ်စ္လည္း ေစ်းၾကီးတယ္။
ေပါင္မုန္႔လည္း ေစ်းၾကီးတယ္။

ေက်ာ္ညိဳေသြး

ရုပ္ရွင္ ျဖတ္ပိုင္းမ်ား

ပ်ားရည္ပုလင္းေတြကို ေမွာက္မိၾကေတာ႔
ထိုင္ခံုေတြေပၚမွာ လႏွစ္စင္း
အလင္းျပိဳင္ခဲ႔တယ္။
အေမွာင္ဆံုးေတြ လင္းလက္လာတဲ႔ အထိေပါ႔။

နံရံေတြေပၚကို လက္ညိွဳးနဲ႔ ထိလိုက္တိုင္း
တစ္ဘက္ကို ကၽြံလို႔၀င္
အေမွာင္ဆံုးလင္းေနတဲ႔ မ်က္၀န္းမ်ား
ေရေပၚ အရုပ္ထင္ခဲ႔တယ္။

မ်က္စိေရွ႕ ပိတ္ကားေပၚမွာ
ကုန္းျမင္႔ ခ်ိဳင္႔၀ွမ္းမ်ားနဲ႔ အဒဗန္းခ်ား
ငါတို႔က…
အမွန္တရားကို ရန္မမ်ားပဲ
ရွာေဖြခဲ႔တယ္။

လွန္ထားတဲ႔ စာမ်က္ႏွာကို အလြတ္ရေအာင္ က်က္မွတ္လို႔
မ်က္မျမင္ပုဏၰားရဲ႕ အသိတစ္၀က္ကို ခဏငွားလို႔

ခ်စ္ေမတၱာကို ဘာသာျပန္ၾကည္႔ေတာ႔
ေရာင္စံု ပူေဖာင္းေတြ မိုးေပၚပ်ံသြား။
ရင္ခုန္ဂီတ ကိုဘာသာျပန္ၾကည္႔ေတာ႔
မ်က္ႏွာေပၚတိုက္ခတ္တဲ႔ ေလေျပညွင္းေတြၾကား
ပ်ားရည္ပုလင္းေတြ ေမွာက္မိၾကတာေပါ႔ကြယ္။


ေက်ာ္ညိဳေသြး

လွည္းတန္းဘာဂါ

အခ်ဉ္ေပါက္ေနတဲ႔ ေလေတြ ရွဴရိႈက္ေနရတယ္
ႏွာေခါင္းေတြ က်ိန္းေနၾကေပါ႔။
လိုက္ရန္းနား နဲ႔ ေအးစိုး နဲ႔
အဲဒီမွာ စ ေတြ႕ တာပဲ။
စီးပြားေရး ၊ စီးပြားစီမံ ၊ ဥပေဒ ၊ သမိုင္း ၊ ပထ၀ီ ၊ ျမန္မာစာ
အေရွ႕တိုင္းဘာသာ ၊ စိတ္ပညာ။
မိုဘိုင္းဖုန္းေတြက ဒုကၡကို သီခ်င္းဆို
သြားရည္စာေတြက ေလွ်ာက္လမ္းကို စၾကၤန္ခတ္
အနာဂတ္ကို ေဂ်ာ္ဒါးႏိုး ဖိနပ္စီးလို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကေပါ႔။
တစ္ဘက္ကို တီလားဘီးရား ငါးရာစီနဲ႔
ခ်ိန္းထားတဲ႔ အစားအစာေတြ ထ ထခုန္တယ္။
စီးကရက္ေညွာ္ေတြလည္း
ေရမုန္႔ နဲ႔ မုန္႔လင္မယား ေညွာ္ေတြထဲ ေခ်ာ္လဲ ေရာထိုင္
ေစ်းဘက္လမ္းတေၾကာမွာ
ညခင္းဆို လူေတြ အိုင္တယ္။
ပိုက္ဆံေတြ အကိုင္ၾကမ္းတဲ႔ စပါယ္ရာ နဲ႔
ဘယ္ , ညာ ေတြ လမ္းျဖတ္ကူးတဲ႔ ခဏတာ
ဘ၀မွာ ကားတန္းၾကီး က လမ္းေပၚမွာ အိပ္ငိုက္ဖူးတာပဲ
ေဘဘီမိုင္လို ၀တ္ထားတဲ႔ ေရွာ္တီေလးရယ္ ေနာ႔ ။

ေက်ာ္ညိဳေသြး

ေက်ာ္ၾကားမႈ နဲ႔ အေဆာင္ အေယာင္

ဘ၀မွာ စာမ်က္ႏွာ တစ္မ်က္ႏွာစာေလာက္ ပိုင္ဆိုင္ခြင္႔ ရဖို႔အေရး သင္ဘယ္ေလာက္ ေခၽြးထြက္ခဲ႔သလဲ။
ဟုတ္ကဲ႔ ။ ဂ်ာနယ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာေတာ႔ အဲဒီ စာမ်က္ႏွာ ေတြအတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ေစ်းႏႈန္းေတြ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ နာက်င္ခံစား ျမိဳသိပ္မႈေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီဇိုင္နာေတြက သင္႔ရဲ႕ သိမ္ငယ္မႈ ေတြကို ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္လီ ပံုေဖာ္ေပးပါလိမ္႔မယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ ခံစားခ်က္ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ပါ၀င္ခြင္႔ ရပါလိမ္႔မယ္။ သိပ္ေတာ႔ မေမွ်ာ္လင္႔ပါနဲ႔/ေမွ်ာ္လင္႔ႏိုင္ပါတယ္။ ကံ ၊ စိတ္ ၊ ဥတု ၊ အာဟာရ နဲ႔ လည္း သက္ဆိုင္တယ္။ စား၀တ္ေနေရး ဆိုတာလည္း ပါတယ္။ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ႔ စာမ်က္ႏွာေတြ အတြက္ေတာ႔ သင္႔ရဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္ ထက္ ၊ ၀င္ဆန္႔ ႏိုင္မႈ က ပိုမိုပါလိမ္႔မယ္။ ၀င္ေနနဲ႔ ထြက္ေန ၾကားက ထမင္းခ်ိဳင္႔ တစ္လံုးရဲ႕ ရာဇ၀င္ကို သင္သိရွိႏိုင္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ဆိုရင္ ေခတ္ေပၚ တကၠႏိုလိုဂ်ီ ေတြဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ တူလာပါတယ္။ သေရာ္တဲ႔ ကာတြန္း တစ္ကြက္စာေတြဟာ သရီးဒီ တယ္လီေဗးရွင္းန္ေတြနဲ႔ တူလာပါတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားေတြ နဲ႔ အႏုပညာေဖ်ာ္ေျဖပြဲ ေတြ ဟာ ေျပာင္းျပန္ အခ်ိဳးက်လာေနပါတယ္။ အစီအစဉ္မျပီးဆံုးခင္ အထိ ေမွာင္ခိုလက္မွတ္မ်ား သစ္လြင္ေနပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ပံုျပ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းန္ သေဘာကို ေဆာင္လာပါတယ္။ ခြင္႔လႊတ္စိတ္ႏွင္႔ အတူ ေႏြရာသီ ေရာက္တဲ႔ အခါ သင္ဟာ ယပ္ေတာင္တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ကိုယ္ကာယ အလွ ေလ႔က်င္႔ေရး စခန္း တစ္ခု ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ စကၠဴေတြရဲ႕ အရသာဟာ ရက္သတၱ တစ္ပတ္ခန္႔ သာ ၾကာျမင္႔ပါတယ္။ အစီအစဥ္ အသစ္တစ္ခု စတင္ ေၾကျငာပါျပီး။ ႏွာေခါင္းမ်ား ပိတ္ထားႏိုင္ပါသည္။

သီခ်င္းသံမ်ား ျပီးဆံုးသြားခ်ိန္တြင္ အသင္႔ေနရာယူၾကပါ။
အားလံုးပဲ ေငးေမာႏိုင္ၾကပါျပီ။


ေက်ာ္ညိဳေသြး

သနပ္ခါး
Photoshop Painting
Created By Kyaw Nyo Thway

စံရတီမိုးျမင္႔ Photoshop Painting္႔
Created By KYAW NYO THWAY

Created By Kyaw Nyo Thway
ရတနာေအး by Photoshop Painting

ေမ်ာက္

ေမ်ာက္ဟာ တခြီးခြီးနဲ႔ တခါတေလ ေအာ္တယ္…။
ေမ်ာက္ဟာ ေမ်ာက္ဆိုတဲ႔ အတိုင္းပဲ အေဆာ႔သန္တယ္
ေမ်ာက္ရဲ႕ ပင္ကိုယ္ စရိုက္ကိုက ဂနာမျငိမ္ဘူး ဆိုေတာ႔
ေမ်ာက္ဟာ လူေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာ ေျပာေလ႔ရွိတဲ႔ စကားလိုပဲ
ေမ်ာက္ရဲ႕ စိတ္ဟာ အျမဲတမ္းေျပာင္းလဲေနတယ္။
ဒါေၾကာင္႔လည္း လူေတြက
“လူ႔ စိတ္နဲ႔ ေမ်ာက္စိတ္နဲ႔ အတူတူပဲ” လို႔ ေျပာတတ္ၾကတာေပါ႔။
ေမ်ာက္ရဲ႕စိတ္ဟာ အျမဲတမ္းေျပာင္းလဲေနတယ္။
အခုပဲ ဖီးၾကမ္း ၊ အခုပဲ သီးေမႊး
ေမ်ာက္ဟာ အရင္က မိသားစုအသိုက္အျမံဳ ရွိခဲ႔တယ္။
ေလာကဓံရိုက္ခ်က္ေတြ ၾကားထဲမွာပဲ ေမ်ာက္ဟာ
ေတာထဲက မိသားစု အသိုက္အျမံဳေလး ပ်က္စီးျပိဳပ်က္ခဲ႔တယ္။
ေမ်ာက္ဟာ ေမ်ာက္မမယ္ အရြယ္မွာပဲ
မိသားစုဆိုတာကို သံသယ ျဖစ္ခဲ႔တယ္
“အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ ၊ မိသားစု ဆိုတာဘာလဲ ၊ ေႏြးေထြးမႈ ဆိုတာ ဘာလဲ”
ေမ်ာက္ရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ ေမးခြန္းေတြ ၀ိေရာဓိေတြနဲ႔
ပတ္ခ်ာလည္ေနခဲ႔တယ္။
ေမ်ာက္ေနထိုင္တဲ႔ အဲဒီသစ္ပင္ ျမင္႔ျမင္႔ေတြ ရွိတဲ႔ ေတာကေန
သင္းကြဲ ေသာင္တင္ေနတဲ႔ ေမ်ာက္ကို  ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေျပာင္းလဲ ေစတဲ႔ ကိစၥ တစ္ခု ေပၚလာတယ္။
အဲဒါကေတာ႔ ေမ်ာက္ရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူ တစ္ဦးဟာ
ေမ်ာက္ရြာကေလးကေန ေမ်ာက္ေတြ သိပ္မ်ားတဲ႔ ေမ်ာက္ျမိဳ႕ကို ေခၚေဆာင္သြားလို႔
ေမ်ာက္ဟာ ျမိဳ႕ကို ေရာက္ခဲ႔တယ္။
ျမိဳ႕ကို ေရာက္စ က ေတာ႔ ေမ်ာက္ဟာ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ေပါ႔။
ဒါကို တခ်ိဳ႕ေမ်ာက္ေတြက ေမ်ာက္ကို
ေမ်ာက္စိ သူငယ္ နားသူငယ္လို႔ စၾကေနာက္ၾကတာေပါ႔။
တစ္ခုေကာင္းတာက ျမိဳ႕မွာ က ေတာမွာထက္ ေမ်ာက္အတြက္
ပိုျမင္႔တဲ႔ သစ္ပင္ေတြ ရွိတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ျမိဳ႕က သစ္ပင္ေတြက တက္ရခက္ခဲတယ္။
ပိုျပီး အႏၱရာယ္မ်ားတယ္။
အဲဒါေၾကာင္႔လည္း ေမ်ာက္ဟာ အျမင္႔တက္နည္းေတြကို
အဆင္႔ ျမင္႔ျမင္႔ ေလ႔လာ သင္ၾကား ရေတာ႔တာေပါ႔။
အေရာင္စံုတဲ႔ ေမ်ာက္ကမၻာမွာ
ပညာေတြ သင္ၾကားရတဲ႔ အခ်ိန္ ေမ်ာက္နဲ႔အတူ အျခားလက္သင္ ေမ်ာက္ေတြလည္း
အပါအ၀င္ေပါ႔။
အဲဒီလို ပညာေတြ သင္ၾကားရတဲ႔အခ်ိန္ကာလ ကေလးေတြဟာ ေမ်ာက္အတြက္
အေပ်ာ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြေပါ႔။

အဲဒီအခ်ိန္ေတြက လြဲျပီး ေနာက္ပိုင္း ကာလေတြဟာ ေမ်ာက္အတြက္
အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ႔တယ္။
ေမ်ာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ အစပိုင္းမွာ မိသားစု ဘ၀ အေသအခ်ာ မရခဲ႔သလို
ျမိဳ႕ကို ေရာက္ခ်ိန္မွာ ေနရတဲ႔ ေမ်ာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာလည္း
ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းျပီး ေသြ႔ေျခာက္ကာ စိတၱဇ ဆန္ခဲ႔တယ္
ဒါေၾကာင္႔ ေမ်ာက္ဟာ သိပ္ကို ၾကိဳးစားခဲ႔တယ္။
အျမင္႔တက္နည္း ပညာရပ္ေတြကို သင္ယူေလ႔လာဖတ္မွတ္ရင္း
သူ႔ရဲ႕ အျမင္႔တက္ ပညာေတြ အတြက္ အေထာက္အပံ႔ ျဖစ္ေစမယ္႔
အဆက္အသြယ္ေတြကို ရယူစုေဆာင္းျပီး အပိုင္ခ်ဳပ္ထားတတ္တယ္။
ေမ်ာက္ဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေမ်ာက္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ႏွံ႕စပ္လာတယ္။
ျပီးေတာ႔…
ေမ်ာက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ၾကိဳးစားမႈေတြကို အဆက္မျပတ္လုပ္တယ္
ေမ်ာက္ဟာ စာေတြကို အစံုဖတ္တယ္
၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာက
ေမ်ာက္ဟာ အလုပ္ေတြ ၾကိဳးစားလြန္းျပီး အာရံုစိုက္မႈေတြ မ်ားတာေၾကာင္႔
ေမ်ာက္ရဲ႕ အျမင္အာရံုေတြဟာ အရြယ္မတိုင္ခင္မွာပဲ ခ်ိဳ႕ယြင္း ခဲ႔ရတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ေမ်ာက္ဟာ ေမ်ာက္ပဲေလ
ေမ်ာက္ရဲ႕ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ ေတြက ေမ်ာက္ကို တျဖည္းျဖည္း အရာထင္လာေစခဲ႔တယ္
ေမ်ာက္ဟာ သာမာန္အျမင္႔သာရွိတဲ႔ သစ္ပင္ေတြကို တက္ရာကေန
တေန႔မွာ ေမ်ာက္ေလာကမွာ အျမင္႔ေပ အေတာ္မ်ားတဲ႔ အပင္တပင္ေပၚကို တက္ခြင္႔ရဖို႔
အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။
ေမ်ာက္ရဲ႕ အပတ္တကုတ္ ၾကိဳးစား မႈေတြက အျမင္႔ပင္ရဲ႕ ထိပ္ကို ေခ်ာေမာစြာ ေရာက္ေစခဲ႔တယ္။
ေမ်ာက္ဟာ အဲဒီသစ္ပင္ အျမင္႔ေပၚ ေရာက္တဲ႔ အခါေတြးတယ္။
“ေလာကမွာ ဒီသစ္ပင္ဟာ အျမင္႔ဆံုးပဲ
ဒီသစ္ပင္ထက္ ျမင္႔တာ ေလာကမွာ မရွိႏိုင္ဘူး”
အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာ ေမ်ာက္ဟာ အသင္႔အတင္႔ ေသာ ေျခြရံသင္းပင္းေတြ
အေထာက္အပံ႔ေပးမယ္႔ ေမ်ာက္ေတြလည္း အေတာ္မ်ားလာတယ္။
ေမ်ာက္ဟာ သစ္ပင္ အျမင္႔ေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း အဲဒီ သစ္ပင္ေပၚမွာ သီးတဲ႔ အသီးခ်ိဳေတြကို
ေကာင္းေကာင္းစားသံုးတယ္။
ျပီးေတာ႔…
အဲဒီသစ္ပင္ၾကီးကို ပိုမို စိုျပည္ျပီး ေနာက္ထပ္ အသီးခ်ိဳေတြသီးလာဖို႔
ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြကို ေရေလာင္း ေပါင္းသင္တာေတြကို လုပ္ခိုင္းတယ္
ဒါေတြကပဲ ေမ်ာက္ရဲ႕ သစ္ပင္ၾကီးကို အသီးေတြ ျပြတ္ေနေအာင္ သီးေစတာ ေပါ႔။
သစ္ရြက္ေတြလည္း အုပ္ဆိုင္းေနေတာ႔တယ္။
တေန႔ တေန႔ ေမ်ာက္ဟာ ေကာင္းကင္ၾကီးကိုလည္း မၾကည္႔
ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း မျမင္ေတာ႔ပဲ
အဲဒီသစ္ပင္ၾကီးေပၚက အသီးေတြကိုပဲ ဟိုကိုင္း ဒီကိုင္း ကူးျပီး
အသီးေတြကို စီမံခန္႔ခြဲ ေနေတာ႔တယ္။



“ဟိုနားက မွည္႔ေနတဲ႔ အသီးက ဘာလို႔ မထီမဲ႔ျမင္ ျပဳရတာလဲ”
သူသေဘာက်တဲ႔ အသီးေလးေတြဆိုရင္ ေသခ်ာပြတ္သပ္ျပီး
“မင္းရဲ႕ စိမ္း၀ါေရာင္ အခြံစိမ္းေလးေတြက လင္းလက္တဲ႔ ၾကယ္လိုပဲ”
အဲဒီလို အကြက္ေရႊ႕တတ္တယ္။
တခါ တခါမွာ အပင္ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြကိုလည္း
“မင္းတို႔ ေခါင္းေပၚက အသီးသီးေနတဲ႔ ကိုင္းမွာ ငါ ညအိပ္မယ္”
လို႔ေျပာတတ္တယ္။
ေမ်ာက္ဟာ အဲဒီသစ္ပင္ၾကီးေပၚမွာ ေနတာၾကာလာေတာ႔
အျမင္႔တက္တဲ႔ အေလ႔အက်င္႔ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္တယ္။
“မင္းတို႔ အပင္ျမင္႔ျမင္႔ေတြ ေလွ်ာက္မတက္နဲ႔ အပင္ေပၚက ေၾကြက်လာတာပဲေစာင္႔”
အပင္ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြကို လွမ္းဆိုတတ္တယ္။
တခါ တေလေတာ႔ ေမ်ာက္ဟာ သစ္ပင္ေပၚမွာ ေနရင္း လိပ္ျပာလန္႔တတ္တယ္။
ေမ်ာက္ေနထိုင္တဲ႔ သစ္ပင္ေပၚမွာ အျခားတစံုတေယာက္ ပဲ ရွိေနသလိုလို
တစံုတရာကပဲ သူ႔ကို ေစာင္႔ၾကည္႔သိရွိ ေနသလိုလုိ ေျခာက္ခ်ားစိတ္နဲ႔
ညည အိပ္မရဘူး။
ဒါေၾကာင္႔ပဲ ေမ်ာက္ဟာ မူးယစ္ရီေ၀ ေအာင္ မရမက ျပဳလုပ္ျပီး
စိတ္ေျပာင္းစိတ္လႊဲျဖစ္ေစမယ္႔ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ ေတြနဲ႔
ရွာၾကံျပီး အိပ္စက္ရတယ္။
တခါတေလေတာ႔…
ညဘက္ေတြမွာ သူအိပ္တဲ႔ အကိုင္းေအာက္မွာ တခ်ိဳ႕ေမ်ာက္ေတြကို ေခၚျပီး အိပ္ခိုင္းတယ္
အဲဒီညေတြဆို ေမ်ာက္ဟာ အိပ္လို႔ အေကာင္းဆံုးေပါ႔။
တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔ ေမ်ာက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ သစ္ပင္ ေျခရင္းက
ေမ်ာက္ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူး တာေတြကို ၾကည္႔ရင္း အထီးက်န္သလို ခံစားရတယ္။
ေမ်ာက္ရဲ႕ သစ္ပင္ၾကီးဟာ အေပၚဘက္မွာေရာ ေဘးဘီမွာပါ သစ္ရြက္ေတြ ပိတ္ဖံုးေနတာေၾကာင္႔
ၾကယ္စင္နဲ႔ လမင္းေတြကိုလည္း မျမင္ရသလို ေဘးပတ္၀န္းက်င္က ရႈခင္းျပာေတြကိုလည္း မျမင္ရဘူး။
ဒါေၾကာင္႔ ေမ်ာက္ဟာ တခ်ိဳ႕ေသာ ညေတြမွာ သစ္ပင္ေအာက္ကို တိတ္တဆိတ္ဆင္းျပီး
စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ေပ်ာ္ေတာ႔တယ္။
ဒါေပမယ္႔ ေမ်ာက္ဟာ သတိရွိတယ္။ စိတ္ေတြကို သိပ္ျပီး မလႊတ္ထားဘူး။
သူ႔သစ္ပင္ရွိရာကို တိတ္တဆိတ္ ျပတ္လာတယ္။
သူ႔သစ္ပင္ေပၚကို တျခားေမ်ာက္ေတြ ေရာက္လာမွာစိုးတယ္ေလ။
သူ႔ေနရာ ေပ်ာက္လို႔ မျဖစ္ဘူး။
တကယ္လို႔သာ သူရွိေနတဲ႔ သစ္ပင္ေပၚကို တျခား ေမ်ာက္ေတြ ေရာက္လာလို႔
သူေအာက္ကို ေရာက္သြားခဲ႔ရင္ သူ႔အတြက္ တက္စရာ သစ္ပင္ ေတြ ရွိခ်င္ရွိႏိုင္ေပမယ္႔
သူ႔မွာ သစ္ပင္ အျမင္႔တက္တဲ႔ စြမ္းရည္ေတြက ေလ်ာ႔ပါးေနခဲ႔ျပီ။
ဒါေၾကာင္႔လည္း ဒီသစ္ပင္ေပၚက ဘ၀ ကို သိပ္စိတ္ညစ္ဖုိ႔ ေကာင္းေၾကာင္း
“ခိုေတြရဲ႕ အဖ်ား” ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို
ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြ ၾကားေအာင္ ခဏခဏ ရြတ္ဆိုတတ္တယ္။
ေမ်ာက္အတြက္ေတာ႔ သူ႔ဘ၀ ကာလ တာေတြထဲမွာ
ဒီသစ္ပင္ေပၚမွာ ေနရတဲ႔ ကာလဟာ လိုအပ္ဆႏၵေတြ အျပည္႔၀ဆံုး အခ်ိန္ပဲ
ဒါေပမယ္႔ ေအာက္ေျခက ေမ်ာက္ေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးညံစီတဲ႔ ေတးသီခ်င္း သံေတြၾကားရင္ သိပ္စိတ္ရႈပ္လာတတ္တယ္။

ေမ်ာက္ရဲ႕ အထီးက်န္မႈ သစ္သီးေတြ သိပ္ခ်ိဳျမိန္ေနခ်ိန္မွာ
အပင္ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြကေတာ႔ ကမၻာေျမၾကီးရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကို
နားေထာင္ေနၾကတာကို ေမ်ာက္ဟာ ငံုၾကည္႔ရတာ စိတၱဇေတြ ေညာင္းညာလို႔
ေမ်ာက္ဟာ ေမ်ာက္သားစားခ်င္စိတ္ေတြ  ေပၚေပါက္လာခဲ႔တယ္။
အပင္ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြရဲ႕ အသားဟာ သိပ္ခ်ိဳမယ္လို႔ ထင္တယ္
ဒါေပမယ္႔ ေမ်ာက္အတြက္ ေမ်ာက္သားစားရဖို႔ မလြယ္ဘူး
ေမ်ာက္ဟာ လံုးေထြး သတ္ပုတ္ ရန္အလုပ္ေတြကို လုပ္ရမွာ သိပ္ေၾကာက္တယ္
ဒါေၾကင္႔ ေမ်ာက္ဟာ…
ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြကို အခ်င္းခ်င္း မတည္႔ မရႈေတာ႔ေအာင္ ၾကံတယ္
သစ္ပင္ေပၚက အသီးကင္းေလးေတြကို သူစိတ္ထင္တဲ႔ ေမ်ာက္အနား ပစ္ခ်ေပးတယ္။
ဒါေပမယ္႔ သစ္သီးကို ရတဲ႔ ေမ်ာက္ကလည္း အျခားေမ်ာက္ေတြကို
လွမ္းပစ္ေပးျပီး တစ္ေကာင္တစ္ကိုက္ ကိုက္ရင္း
တေယာက္ပခံုး တစ္ေယာက္ဖက္ရင္း ကမၻာၾကီးရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို
နားအပ္လို႔ နားေထာင္ၾကတယ္။
ေမ်ာက္အတြက္ အခက္အခဲေတြပဲ။
ကမၻာၾကီးရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို စီးေမ်ာ ေနၾကတဲ႔ ေမ်ာက္ေတြကို ဆြဲေဆာင္ဖို႔
ေမ်ာက္ဟာ တခ်ိဳ႕ေသာ အသီးမွည္႔အနည္းငယ္ကို ေမ်ာက္ေတြ အေပၚကို
ရက္ရက္ေရာေရာ ေျခြခ်ပစ္ေပးလိုက္တယ္။
ေမ်ာက္ေတြဟာ ေမ်ာက္ကို ေမာ႔ၾကည္႔တယ္။
ျပီးေတာ႔ ေၾကြက်လာတဲ႔ သစ္သီးေတြကို ေကာက္ယူလိုက္ျပီး
သစ္ပင္ရဲ႕ ေအာက္မွာ စုပံုထားလိုက္ၾကတယ္။
ျပီးေတာ႔ ကမၻာၾကီးရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို ဆက္နားေထာင္တယ္။
ေမ်ာက္ကေတာ႔ အဲဒီျမင္ကြင္းကို ၾကည္႔ျပီး ခံရခက္စြာနဲ႔
“၀မ္းမနည္းဘူး ။ မလြမ္းေလာက္ဘူး” လို႔ လွမ္းေအာ္တယ္။
အပင္ေအာက္က ေမ်ာက္ေတြဟာ ရုတ္တရက္ေခါင္းေထာင္လာျပီး
အပင္ေပၚကို တအံ႔ တၾသ ေမာ႔ၾကည္႔တယ္။
အဲဒီအၾကည္႔ေတြက…
လူေတြဟာ ကမၻာၾကီး ကျပားတယ္ လို႔ သိထားရာကေန
ကမၻာၾကီး က လံုး၀န္းတယ္ လို႔ သိလိုက္ရတဲ႔ အခါ
တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ၾကည္႔ တဲ႔ အၾကည္႔ေတြ လိုပဲေပါ႔။
အဲဒီေနာက္ေတာ႔…
ေမ်ာက္ေတြဟာ ကမၻာၾကီးရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို ဆက္လက္ျပီး
နားေထာင္ျမဲ နားေထာင္ ေနေတာ႔တယ္။


ေက်ာ္ညိဳေသြး
www.kyawnyothway.blogspot.com

ေက်းဇူးမွတ္တမ္း


ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔…
ျပည္ျမိဳ႕ကို ခရီးသြားတုန္းက အေ၀းေျပးကားၾကီးကို စီးခဲ႔ဖူးတာ အမွတ္တရပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္႔ေမြးေန႔မွာ ပီဇာ၀ယ္ေကၽြးဖို႔ ေျပာခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမေလး ၀ါ၀ါျဖဴေၾကာင္႔
ပီဇာ စားခဲ႔ဖူးတာ အမွတ္တရပါပဲ။
ျမိဳ႕လယ္ေခါင္လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းက နာမည္ၾကီး ကဗ်ာဆရာရဲ႕
အသစ္စက္စက္ လံုးခ်င္း၀ထၳဳေၾကာ္ျငာကို ေငးေမာဖူးတာ
အမွတ္တရပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ…သိမ္ငယ္တတ္ခဲ႔လို႔
စင္ျမင္႔ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြထဲ စီးေမ်ာလို႔ မရႏိုင္ခဲ႔ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ယံုၾကည္မႈ မဲ႔ခဲ႔လို႔
ဂီတပြဲေတာ္ေတြကို ေက်ာ္လို႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ အက်ဉ္းခ်ခဲ႔တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ…
ေရမကူးတတ္သလို ၊ ကမ္းစပ္မွာလည္း သြားမထိုင္ခဲ႔ဖူးဘူး။

ျမစ္ေတြေပၚက တံတားၾကီးေတြ ေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ဖူးခဲ႔…
လမ္းေဘးေလာင္းကစား၀ိုင္းထဲက ပိုက္ဆံေတြလည္း ေငးေမာဖူးခဲ႔…
လမ္းေဘးထမင္းဆိုင္ေတြမွာလည္း ျမိန္ယွက္ဖူးခဲ႔…
ျမိဳ႕ပတ္ရထားနဲ႔ ဆင္ေျခဖံုး သြားရည္စာကိုလည္း တပ္မက္ဖူးခဲ႔…
ေရစိုေနတဲ႔ ဖေယာင္းတိုင္လည္း ျဖစ္ဖူးခဲ႔…
အထင္လြဲခံရတဲ႔ ေလျပည္လည္း ျဖစ္ဖူးခဲ႔…
ကၽြန္ေတာ္ ယူေဆာင္လာခဲ႔တဲ႔ ထီးကေတာ႔ ေကာင္းကင္ ကို ျဖတ္ေဖါက္ ျမင္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။

ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္ခ်င္ေတာ႔…
ကံၾကမၼာက ပညာေရးနဲ႔ ျဖားေယာင္းခဲ႔။
သိုင္းပညာသင္ခ်င္ေတာ႔ အေၾကာင္းေၾကာင္႔ ေ၀းခဲ႔တယ္။
သီခ်င္းဆိုခ်င္ေတာ႔ ေက်ာင္းကပြဲေတြမွာ စာရင္းေပး ေနာက္က်ခဲ႔တယ္။
မဂၢဇင္းမွာ ကဗ်ာပါလာေတာ႔ ကေလာင္နာမည္ မွားေနခဲ႔တယ္။

ကဗ်ာေတြ စမ္းေရးၾကည္႔ေတာ႔ ကြန္ျပဴတာ ကိုင္ျဖစ္ခဲ႔
က်ဴရွင္ဆရာ လုပ္ဖို႔ အာရံုရေတာ႔ စူပါမားကက္၀န္ထမ္း ျဖစ္ခဲ႔
ဂရပ္ဖစ္ဒီဇိုင္နာ ျဖစ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ေတာ႔ ဂ်ာနယ္လစ္ျဖစ္ခဲ႔။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ…
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကို မသိလို႔
ေလထန္ကုန္းကို မရွာတတ္လို႔
အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းေကာင္း မတတ္လို႔
ကၽြန္ေတာ္ဟာ…
ခံစားခ်က္ကို မထိန္းေၾကာင္းႏိုင္ခဲ႔လို႔
လူ႔အသနား မ်ားစြာ ခံခဲ႔ရတယ္ ဆိုလည္း
ပဥၥလက္ဆန္တဲ႔ မ်က္လွည္႔ပြဲေတြကို ေက်ာခိုင္းခဲ႔ဖူးတာ ေက်နပ္ခဲ႔ရဲ႕။
ဆင္းရဲတဲ႔ အျဖစ္ဟာ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္လည္း
အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ခဲ႔ဖူးတာ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္လည္း
အရက္ေသာက္ တတ္ခဲ႔ဖူးတာ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္လည္း
ရိုးအ ခဲ႔ဖူးတာ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္လည္း
မ်က္ႏွာဖံုးေတြကို မ၀ယ္ႏိုင္ခဲ႔တာေတာ႔ ဂုဏ္ယူလိုက္ပါရဲ႕။

အားကစားသမား မျဖစ္ခဲ႔တာ
ပန္းခ်ီဆရာ မျဖစ္ခဲ႔တာ
ေတးသံရွင္ မျဖစ္ခဲ႔ေသးတာ ေတြအတြက္ေတာ႔
မ်က္၀န္းေတြ လည္း ကႏၱာရဆန္ခဲ႔ေပါ႔။

ကၽြန္ေတာ္ ၾကီးျပင္းခဲ႔တဲ႔ ၂၈ ႏွစ္တာ ခရီးထဲမွာ
နာဂစ္စ္ ကိုလည္း ၾကံဳဖူးတယ္
လႊတ္ေတာ္ အသစ္စက္စက္ ၾကီးကိုလည္း ျမင္ဖူးတယ္
လူၾကမ္းေတြ အကယ္ဒမီရတာလည္း ျမင္ဖူးတယ္
တစ္ခါသံုးေဆးထိုးအပ္ေတြ ေခတ္စားလာတာလည္း ျမင္ဖူးတယ္
ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမကို ေဆးသုတ္တာလည္း ျမင္ဖူးတယ္
ဘလူးေရးစ္ ဒစ္စ္ခ္ေတြ ေပၚလာတာလည္း ျမင္ဖူးတယ္

မအိပ္ခင္တုန္းက အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားျပီး
အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီးမွ
ႏိုးထဖို႔ ေမ႔ေလ်ာ႔တတ္တာ
အႏုပညာ ပါပဲ။

တခ်ိဳ႕ေတြက…
ေရာခ္႔သီခ်င္းေတြနဲ႔ ေတာင္တက္တယ္
စကားလံုးေတြနဲ႔ တိုက္ပြဲ၀င္တယ္
Ism ေတြနဲ႔ ထိုးေဖာက္တယ္
ဟစ္ေဟာ႔ပ္ ေတးသံေတြနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္တယ္

ဒါေပမယ္႔
ထူးအိမ္သင္ ကမၻာေျမေပၚကေန ေပ်ာက္ဆံုးသြားခ်ိန္အထိ
ထူးအိမ္သင္ သီခ်င္းေတြကို သတိမျပဳမိေသးတာနဲ႔
အခုအခ်ိန္မွ အရာရွိသင္တန္း တက္ခ်င္ခဲ႔တာေတြကေတာ႔
၀မ္းနည္းစရာပါပဲ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေစ…
လူရႊင္ေတာ္ဆိုတာ..
ခံစားခ်က္ကို ျမိဳသိပ္
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း မီးခလုတ္ေတြကို ႏွိပ္ရသူေပါ႔။

သူလိုကိုယ္လို လမ္းေတြေပၚမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ႔အခါ
ကၽြန္ေတာ္႔ အကၤ် ီဟာ ေလထဲမွာ လြင္႔ပါတယ္။
ဘ၀မွာ မလုပ္ဖူးတဲ႔ အရာမ်ားကေတာ႔…

- ေလဆိပ္သို႔မေရာက္ဖူးျခင္း။
- လက္ေ၀ွ႕ပြဲ မၾကည္႔ဖူးျခင္း။
- Music Concert မၾကည္႔ဖူးျခင္း။
- ရုပ္ေသးပြဲ မၾကည္႔ဖူးျခင္း။
- Model Show မၾကည္႔ဖူးျခင္း။
- Stage ေပၚတြင္ သီခ်င္းမဆိုဖူးျခင္း။
- မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေနာက္မွ မဖက္ဖူးျခင္း။
- လမ္းမေပၚတြင္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို ရည္းစားစကား
လိုက္မေျပာဖူးျခင္း။
- နားမေဖာက္ဖူး ျခင္း။
- ေဆးမွင္ေၾကာင္ မထိုးဖူးျခင္း။
- ဆံပင္ကို ပခံုးထိအရွည္ မထားဖူးျခင္း။
- ယခုအခ်ိန္ထိ ျပင္ပတြင္ ပင္လယ္ကို မျမင္ဖူးျခင္း။
- ဖဲ မရိုက္ဖူးျခင္း ႏွင္႔ ဖဲ မရိုက္တတ္ျခင္း။
- ဘိလိယက္ မထိုးဖူးျခင္း ႏွင္႔ ဘိလိယက္ မထိုးတတ္ျခင္း။
- အိမ္ေခါင္ အမိုး မမိုးဖူးျခင္း။
- ေရမကူးတတ္ျခင္း။/ ေရကူးမသင္ဖူးျခင္း။
- စုတ္တံကိုင္လွ်က္ ၊ ေရေဆး ၊ ဆီေဆး စသည္တို႔ျဖင္႔ ပန္းခ်ီမဆြဲဖူးျခင္း။
- ခ်စ္သူအား Hand Set လက္ေဆာင္ ၀ယ္မေပးဖူးျခင္း။
- အုန္းပင္ေပၚ မတက္ဖူးျခင္း။
- ကားမေမာင္း တတ္ျခင္း။ / မေမာင္းဖူးျခင္း။
- ဆိုင္ကယ္ မေမာင္းတတ္ျခင္း။/ မေမာင္းဖူးျခင္း။
- ကဗ်ာစာအုပ္ တစ္အုပ္ကို စိတ္လိုလက္ရ မ၀ယ္ခဲ႔ဖူးျခင္း။
- ကိုယ္ပိုင္ ပိုက္ဆံျဖင္႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တစ္ထည္ မ၀ယ္ဖူးျခင္း။
- အတန္းပညာ သင္စဥ္က ဆရာ တစ္ဦးဦးအား ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သီးသန္႔ မကန္ေတာ႔ဖူးျခင္း။
- ဒင္မ္ဆမ္းမ္ ၀ယ္မစားဖူးျခင္း။
- ရွန္ပိန္ မေသာက္ဖူးျခင္း။
- Electric Guitar ကို ကိုင္မၾကည္႔ဖူးျခင္း။
- မူးယစ္ေစတတ္ေသာ ေဆးျပား မသံုးစြဲဖူးျခင္း။
- တစ္ခါမွ ပန္ကာမသံုးစြဲဖူးျခင္း။
- Hair Dryer ကိုယ္တိုင္မသံုးဖူးျခင္း။
- ေနကာမ်က္မွန္တပ္၍ လမ္းမေလွ်ာက္ဖူးျခင္း။
- အလွျပင္ဆိုင္တြင္ ေခါင္းေလွ်ာ္/မ်က္ႏွာေပါင္းတင္ မလုပ္ဖူးျခင္း။
- ေရႊဆြဲၾကိဳး မ၀တ္ဖူးျခင္း။
- ဟန္းခ်ိန္း မ၀တ္ဖူးျခင္း။
- သားရည္ ရႈးဖိနပ္ မစီးဖူးျခင္း။
- ေဘာကန္ဖိနပ္ မစီးဖူးျခင္း။
- သၾကၤန္တြင္ ကားျဖင္႔ ေရပက္ခံမထြက္ဖူးျခင္း။
- က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူး မသြားဖူးျခင္း။
- သာမညေတာင္သို႔ မေရာက္ဖူးျခင္း။
- ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚတြင္ တစ္ေယာက္တည္း လက္ယာရစ္ တစ္ပတ္ မပတ္ဖူးျခင္း။
- ၀တ္စံုျပည္႔ ျဖင္႔ ေဘာလံုးကြင္းထဲတြင္ ေဘာလံုးမကန္ဖူးျခင္း။
- အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းမတက္ဖူးျခင္း။
- ကိုယ္ပိုင္ Memory စတစ္မသံုးဖူးျခင္း။
- စီးပြားေရးတစ္ခုခု လုပ္ျပီး ေငြမရဖူးျခင္း။
တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေဘာလံုးသမားေတြက ေဘာလံုး မကစားရရင္
စိတ္က် ၾကမယ္။
ဂစ္တာ သမားေတြက ဂစ္တာမကိုင္ရရင္
စိတ္ေမာ…
တေယာသမားေတြက တေယာသံနဲ႔မွ မေႏွာရရင္
ေ၀ဒနာေတာေတြ ေဖြးေတာ႔မယ္။

ရွင္သန္လိုစိတ္ရွိတဲ႔ သစ္ပင္တိုင္း
ကတံုးတံုးလိုက္ရင္ေတာင္
ပင္စည္က အခက္သစ္ေ၀တတ္တာလည္း
ၾကည္လင္တဲ႔ တရားတစ္ခုပါေလ။
ေရးျဖစ္တဲ႔ကဗ်ာကို
မေရးျဖစ္ခဲ႔သလို ေ၀႔၀ဲ ပစ္လိုက္ဖို႔က
တိတ္ဆိတ္ျခင္းမ်ားထဲက ထြက္က်လာတဲ႔အသံ
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မျငင္းဆန္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး။

ကဗ်ာေရးတယ္ဆိုတာ ေလာကၾကီးကို
ပ်က္ = ရယ္ = ျပဳ = ေလွာင္ = ေျပာင္ = သ = ေရာ္ = ျခင္း
ပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ေရးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ သီခ်င္းေတြကေတာ႔
ပြတ္သပ္ၾကည္႔လိုက္တိုင္း
သကၠရာဇ္ ရိုင္းရိုင္းေတြ ေခါင္းေထာင္လာျမဲပါပဲ။


ေက်ာ္ညိဳေသြး

မိုဘိုင္းဖုန္း ႏွင္႔ တူေသာ မိန္းမမ်ား

အ၀င္ေခၚဆိုမႈ ႏွင္႔ အထြက္ေခၚဆိုမႈ သာ ျပဳလုပ္၍ ရေသာ ဖုန္းကဲ႔သို႔ ေသာ မိန္းမ

အထက္ပါ ဖုန္းနဲ႔ တူတဲ႔ မိန္းမကေတာ႔ ဖုန္းရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အတိုင္း ပါပဲ။ ေျပာတာ ။ ခိုင္းတာဆို လုပ္မယ္ ေခၚရင္လာမယ္။ ထားရာေန ေစရာသြား ဒီေလာက္ပါပဲ ၊ ဒီထက္ပိုျပီးေတာ႔ သူက သင္႔ကို ဘာမွ ပိုမိုစြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္သလို ၊ ဘာမွလည္း စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ႔ အရည္အခ်င္းလည္း ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ႔ ပံုတံုးမိန္း မိန္းမေပါ႔။

ဖုန္းေျပာျခင္း ႏွင္႔ စာပို႔ ျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ ႏိုင္သည္႔ ဖုန္း ကဲ႔သို႔ေသာ မိန္းမ

ေျပာတာ ၊ ခိုင္းတာ ေလးေတြကို “ဟုတ္” တစ္လံုးနဲ႔ ခိုင္းသမွ် လုိက္လုပ္ေပးမယ္႔ အျပင္ အခ်ိဳ႕ေသာ အေသးအဖြဲ ကိစၥေလးေတြကိုေတာ႔ ကိုယ္စား ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ ဒီျပင္ ကိစၥေတြကိုေတာ႔ စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သိပ္ျပီး ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ခမ္းခမ္းနားနားေတြကို သိလည္း မသိ ၊ တတ္လည္း မတတ္လို႔ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ နည္းလမ္းရွာ ေဆာင္ရြက္ေပးရပါလိမ္႔မယ္။

စပီကာသံ က်ယ္လြန္းသည္႔ ဖုန္းကဲ႔သို႔ေသာ မိန္းမ

ဒီလိုမ်ိဳး က်ေတာ႔လည္း ဖုန္းေျပာတဲ႔ အခါက်ရင္ တစ္ဖက္က ေျပာတဲ႔ အသံေတြ ကို ဖုန္းနားေထာင္သူတင္ မကပဲ အနီးအနးမွာ ရွိတတဲ႔ တျခားသူေတြ ပါ ၾကားႏိုင္တာမ်ိဳးပါ အဲဒီလို မိန္းမက်ေတာ႔ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား တီးတိုးတိုင္ပင္တဲ႔စကားေတြကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားရမွန္းမသိပဲ အျပင္ေတြကို ေဖာက္သည္ခ်တတ္တဲ႔ မိန္းမမ်ိဳးပါ။ ေဇာက္မွန္း ၊ ကမ္း မွန္း မသိတဲ႔ သူ ၊ အာေခ်ာင္တဲ႔ သူေတြလို႔လည္း ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ပိုက္ဆံထုပ္ၾကီး ေကာက္ရတာကို ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ဓါးျပကိုသြားေျပာ ျပတတ္တဲ႔ မိန္းမမ်ိဳးပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က အလြန္လွ်ိဳ႕၀ွက္မွရပါလိမ္႔မယ္။

Functions စံုတဲ႔ ဖုန္းကဲ႔ သို႔ေသာ မိန္းမ

မိုဘိုင္းဖုန္း ေလာကမွာေတာ႔ သာမန္ နာမည္ရွိတဲ႔ ဖုန္းေတြဟာ Functions စံုရင္ လိုင္းဆြဲအားမေကာင္းတတ္ၾကဘူး လို႔ အဆိုရွိၾက ပါတယ္။ အဲဒီနည္းတူပါပဲ ဖုန္းတစ္လံုးမွာ တယ္လီေဗးရွင္းန္ လိုင္းေတြလည္း ဖမ္းယူလို႔ရမယ္ ၊ F.M လိုင္းလည္း ဖမ္းယူနားေထာင္လုိ႔ရမယ္ ၊ ဓါတ္ပံု ဗြီဒီယိုေတြလည္း Recording လုပ္လို႔ရမယ္ ၊ Wi-Fi စံနစ္နဲ႔ အင္တာနက္လည္း သံုးလို႔ရမယ္ ဆုိတဲ႔ ဖုန္းေတြဟာ တစ္ကယ္႔တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ႔မွ လိုင္းမမိတာမ်ိဳး ၊ အသံမၾကည္တာမ်ိဳး ၊ ဖုန္းဆက္ေနရင္းနဲ႔ လိုင္းက်သြားတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္သလိုပဲ အဲဒီဖုန္းနဲ႔ တူတဲ႔ မိန္းမေတြဟာ ကိစၥမ်ိဳးစုံကို စပ္စပ္ စပ္စပ္ နဲ႔ သိေန တတ္ေန သလိုရွိေနၾကပါတယ္။ တစ္ခုခုေျပာလိုက္တာနဲ႕ သူ႕မွာ မသိတာကိုမရွိဘူး အႏုပညာကိစၥဆိုလည္း သိလို္က္ျပန္ျပီ။ အလွအပေရးရာ ဆိုလည္း သိလိုက္ျပန္ျပီ။ “လာမေျပာနဲ႕ . . . . . . တိုကသိျပီးသား” ဆိုတဲ႔မိန္းမမ်ိဳးပါ၊ တစ္ကယ္တမ္း ထဲထဲ၀င္၀င္ ေမးၾကည့္၊ အားကိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း “အင္း. . . . အဲ . . .” နဲ႔ ဘာမွေရေရရာရာ မသိပါဘူး။

အဲဒီလို Function စံုတဲ႔ ဖုန္းမ်ိဳးကို အလွကိုင္ရံုသက္သက္သာ အသံုး၀င္သလိုပါပဲ ၊ Function စံုတဲ႔ ဖုန္းနဲ႔ တူတဲ႔ မိန္းမ မ်ိဳးကေတာ႔ ခပ္လန္းလန္း ေလးနဲ႔ ကိုယ္႔ေလးမွာ ရွိေနမွာပါ။ ဘာမွ အားကိုးအားထား မျပဳဘူး။ တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာျခင္းမရွိဘူး ဆိုရင္ေတာ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနပါလိမ္႔မယ္။

Touch Screen ပါတဲ႔ ဖုန္းကဲ႔သို႔ေသာ မိန္းမ

သင္ကိုင္တဲ႔ ဖုန္းဟာ Touch Screen ပါတဲ႔ ဖုန္းဆိုရင္ေတာ႔ သင္႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို လွ်င္ျမင္လြယ္ကူစြားနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုနည္းတူစြာပဲ Touch Screen ပါတဲ႔ ဖုန္းနဲ႔ တူတဲ႔ မိန္းမဟာ သင္က တစ္ခုခုင ေျပာလိုက္တာနဲ႔ သင္ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ ၊ ဘာျဖစ္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာ ေတြကို နားလည္ျပီးသား ျဖစ္ေနပါလိမ္႔မယ္။ အကင္းပါးပါးနဲ႔ သင္႔ရဲ႕ပါရမီကို ျဖည္႔မယ္႔ မိန္းမမ်ိဳးပါပဲ။ သင္နဲ႔ နားလည္မႈကို အေကာင္းဆံုးတည္ေဆာက္ ႏိုင္မယ္႔ မိန္းမမ်ိဳးပါ။ “ခ်က္ ဆို နားကြက္က မီးေတာက္တယ္” ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ႔။


Touch Screen ပါေသာ္လည္း Sensitivity မေကာင္းတဲ႔ ဖုန္းကဲ႔ သို႔ ေသာ မိန္းမ

Touch Screen ပါတဲ႔ အမ်ိဳးအစားေတြကေတာ႔ အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီးပါပဲေလ။ အဲဒီအထဲကမွ ကိုယ္၀ယ္လိုက္တဲ႔ ဖုန္းမွာပါတဲ႔ Touch Screen ဟာ Sensitivity ေကာင္းဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါမွလည္းလုပ္ေဆာင္ ခ်က္ေတြ မွန္ကန္ ျမန္ဆန္ မွာပါ။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ေတာ႔ ကိစၥေလးတစ္ခုကို ေျဖရွင္းဖို႔ရာအတြက္ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီး ေပးရမွာပါ။

ဆိုရိုးစကားလည္း ရွိပါတယ္။ “ေလာကမွာ မရွိတာထက္ မသိတာခက္ ၊ မသိတာထက္ သိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာခက္ ” တဲ႔။ ဒီစကားပံု အတိုင္းပါပဲ။ Touch Screen ပါေပမယ္႔ Sensitivity မေကာင္းတဲ႔ ဖုန္းနဲ႔တူတဲ႔ မိန္းမဟာ မသိတာကို သိခ်င္ ေယာင္ ေဆာင္ထားတတ္တဲ႔ သူပါ။ အလြယ္ေျပာရရင္ လည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ၊ နပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားတဲ႔ မိန္းမပါပဲ။ သိလြယ္မယ္ထင္လို႔ ေျပာလိုက္တာေတြက နားမလည္ႏိုင္လို႔ စိတ္ညစ္ရပါမယ္။ Touch Screen က Button တစ္ခုကိုတို႔လိုက္လို႔ ထူးျခားမႈရွိမလာပဲ ႏွစ္ခါျပန္ ႏွိပ္ရတာမ်ိဳး ၊ နည္းနည္းေလး အားစိုက္ျပီး ဖိလိုက္ရတာမ်ိဳးလိုပါပဲ။ အဲဒီမိန္းမမ်ိဳးကို တစ္ခုခုဆိုရင္ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းနဲ႔ အာေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပ ၊ ေျပာျပ ရပါေတာ႔မယ္။ အျမင္မွာ လည္လွျပီ ၊ သြက္လွျပီ ဆိုေပမယ္႔ တကယ္တမ္း မွာ ဒံုးေ၀းေနတတ္ပါတယ္။


Slide ဖုန္းႏွင္႔ တူေသာ မိန္းမ

တစ္ခုခု အေၾကာင္းေပၚလို႔ သူနဲ႔ ပူးေပါင္း ေဆာင္းရြက္ရမယ္႔ ကိစၥေတြ ေပၚလာတဲ႔ အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္က အတင္းကို တြန္းအားေပး ေနရပါေတာ႔မယ္။ ကိုယ္လုပ္မယ္႔ ကိစၥေတြကိုလည္း တနည္းနည္းနဲ႔ ကာဆီးကာဆီးကို နည္းနည္းေတာ႔ လုပ္တတ္မွာပါ။ အေၾကာင္းကိစၥကို ေျဖရွင္းျပီးခ်ိန္မွာလည္း ဆူဆူ ေဆာင္႔ေဆာင္႔နဲ႔ ေဆာင္႔ၾကီး ေအာင္႔ၾကီး လုပ္တတ္ပါေသးတယ္။

အဖြင္႔ အပိတ္အဖံုးပါတဲ႔ ဖုန္းကဲ႔သို႔ေသာ မိန္းမ

အေရးအေၾကာင္းတစ္စံုတရာ ရွိလုိ႔ တစ္ခုခုလုပ္မယ္ၾကံတိုင္း ေရွ႕ကေန ကာဆီး ကာဆီး လုပ္တတ္ပါတယ္။ “ဘယ္သြားမလို႔လဲ” “ဘာလုပ္မလို႔လဲ” “ဘာလို႔လဲ” နဲ႔ ေရွ႕ကေန ပိတ္ပင္တားဆီးေနတာမို႔ စိတ္ညစ္ရတတ္ပါတယ္။ ေနရာတကာ လိုက္ျပီး ေရွ႕ကေန ကန္႔လန္႔ ကန္႔လန္႔ နဲ႔ ခံေနတတ္တဲ႔ မိန္းမမ်ိဳးပါ။



iPhone လိုမိန္းမ

iPhone ဆိုတာ ဖုန္းေလာကမွာ ထိပ္ဆံုးမွာ ရွိတဲ႔ ဖုန္း အမ်ိဳးအစားေတြထဲမွာ အပါအ၀င္ တစ္ခုပါ။ သူ႔မွာ Function

စံုတယ္။ အသံုးခ်ႏိုင္တဲ႔ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြအမ်ားၾကီး ရွိသလို၊ တကယ္လည္း အသံုး၀င္ျပီး အသံုးျပဳရတာ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ကင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ iPhone က စြမ္းေဆာင္ရည္ျမင္႔သလို ေစ်းကလည္းၾကီးပါတယ္။

iPhone နဲ႔တူတဲ႔ မိန္းမဆုိရင္လည္း စမတ္က်ပါမယ္။ လွပေတာင္႔တင္းျပီး ထည္ထည္၀ါ၀ါ ရွိပါမယ္။ အဲဒီလို မိန္းမမ်ိဳးနဲ႔ တြဲသြားရင္ သင္႔ကို လူေတြက အထင္ၾကီးေစႏိုင္သလို ၊ သင္႔ရဲ႕ ဂုဏ္ကိုလည္း ေဆာင္ႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္…။ အျပင္ပန္း အျမင္တင္မကပါဘူး ၊ သူက သင္႔လိုအပ္ခ်က္ ၊ သင္႔ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြကိုပါ ေျပာင္ေျမာက္ ေစပါလိမ္႔မယ္… Physical ေရာ Logical ပါ ေကာင္းမြန္လို႔ ၊ လက္ရံုးရည္ ႏွလံုးရည္ျပည္႔၀တဲ႔ ထက္ျမက္ေသာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ဆိုတာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ဒါေပမယ္႔ တစ္ခုရွိတာက သင္႔မွာသာ ခိုင္မာတဲ႔ အေျခအေန တစ္ခု မရွိရင္ iPhone ၀ယ္ဖို႔ အတြက္ အိပ္မက္ မက္ရဲမွာမဟုတ္ေသးပါဘူး။ iPhone လိုမိန္းမမ်ိဳးကို ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္ကေတာ႔ သင္႔မွာ ခိုင္မာတဲ႔ အေျခအေန တစ္ခုရွိဖို႔ရန္ လိုအပ္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ….။



ဖုန္းအမ်ိဳးအစားေတြကေတာ႔ အမ်ားၾကီးပါပဲ ၊ ဒီလိုပဲ မိန္းမေတကလည္း အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ကိုယ္အဆင္ေျပရာ ဖုန္းကိုေရြး၀ယ္သလို ၊ ကိုယ္လက္လွမ္းမွီရာ မိန္းမကို ေရြးခ်ယ္ရမွာပါပဲ။

ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရည္းစားထားသလို ဖုန္းတစ္လံုးကို ၀ယ္လိုက္ျပီဆိုရင္ေတာ႔ ကိုယ္႔ဖုန္းေလး မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ Application ေတြ လိုအပ္တဲ႔ Accessories ေတြ Installation လုပ္သလို မ်ိဳး ကိုယ္႔ရည္းစားကိုလည္း မ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားရပါမယ္။

အဲ…ဒီထက္သာလြန္ျပီး ျပည္႔စံုတဲ႔ ဘ၀တစ္ခုကို ေရာက္ဖို႔ကေတာ႔ လက္ထပ္ပါ။ သိန္းငါးဆယ္ေလာက္ဆုိ မ်က္ႏွာမငယ္ရတဲ႔ မဂၤလာပြဲေလးတစ္ပြဲ ျဖစ္မွာပါ။ ဖုန္းအတြက္ကေတာ႔ SIM Card လိုအပ္ပါတယ္။ ၀ယ္လိုက္ၾကပါဦး ငါးသိန္း။



ေက်ာ္ညိဳေသြး 


( အထက္ပါ ေဆာင္းပါးအား Mobile Guide Journal Volume 1 , Issue 15 တြင္ ေဖာ္ျပခဲ႔ျပီး ျဖစ္ပါသည္။)

ခ်စ္ေသာ ဧရာ၀တီ

ဧရာ၀တီတဲ႔
ေႏြရာသီရဲ႕ကဗ်ာ
ေ၀ဒနာ မေပးၾကပါနဲ႔။


ေႏြအခါ..
ေလအလာမွာ
ဧရာရဲ႕ ရနံ႔ သင္းပ်ံပါေစ။


ရွင္းသန္႔ကာ ေနတဲ႔ ျမစ္
လင္းဖန္႔၀ါ ေ၀တဲ႔ အႏွစ္မို႔
ေခတ္အဆက္ဆက္ ရွည္ပါေစ။


ကေမၻ ကမၻာ ေတြတိုင္
အေမြ ျမန္မာတို႔ ထိန္းဖို႔ရာ
ဧရာရဲ႕ ေရစင္ေတး နဲ႔
ေႏြ၀င္ေတးဆိုခဲ႔။


ေမခင္ေလးပ်ိဳသဖြယ္
အလို...ဘယ္ အျမင္ေတြလွေစဖို႔
သေကၤတ ရင္ႏွစ္မႊာကို
ဟင္..အသာမခြဲပါနဲ႔။


အျမင္မွာ အစဥ္သာလွေစမယ္႔
အသြင္မွာ အၾကင္နာက မေသြတဲ႔
အႏွစ္ၾကာ ခ်စ္ဆံုစည္းရာကို
အျပစ္ရွာ ထစ္ကာမခြဲပါနဲ႔
သစၥာလည္းထား။



ေက်ာ္ညိဳေသြး

ခ်က္က်လက္က် ေျပာခ်င္တာေတြ ေပ်ာက္ေန


ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ထိုင္ဖတ္ေနတုန္း ကြန္ျပဴတာရဲ႕ ေထာင္႔က Avira Antivirus Auto Update Notification ေလးတက္လာတယ္။ ဒီေန႔အတြက္ Update လုပ္မလားေပါ႔။ OK နဲ႔ Later မွာ Later ကို ကိုယ္ႏွိပ္လိုက္တယ္ ။ ေသခ်ာတယ္ ဒီေန႔ အတြက္ကေတာ႔ ေနာက္ထပ္ ေပၚလာလည္း Later ကိုပဲ ႏွိပ္မိဦးမွာပဲ ။ အခုေတာ႔ ကိုယ္ေတြးေနတယ္။ ကိုယ္ Later လုပ္ရတဲ႔ အေၾကာင္းအရင္းကို ေပါ႔။ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုပဲရွိတယ္။ လုပ္ေနၾကမို႔လို႔ပဲ ။ အခါတိုင္းဆို Auto Update ကို လုပ္ခ်င္မွလည္း လုပ္တာ။ စိတ္လိုလက္ရ ရွိခ်ိန္မွာ လုပ္တယ္။ သတိေမ႔ / စိတ္မပါ ခဲ႔ရင္ အခုလို Later ဆိုျပီး ေလွ်ာ္ပစ္လိုက္တာပဲ ။ မလုပ္တာ ေသခ်ာတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေပါ႔ပါးဖို႔ ကိုယ္႔အနားက တစ္စံုတစ္ရာကို ေတာင္ ေလွ်ာ္တတ္ခဲ႔တယ္။ Auto Update Notification ေလးကို Ok လုပ္လိုက္ရတာ ဘာမ်ား ပင္ပန္း လို႔တုန္း ကိုယ္ေတြးၾကည္႔တယ္။ စက္က သူ႔ဘာသာ လုပ္သြားမယ္႔ အရာ ကိုယ္႔အတြက္ ပင္ပန္းတာ တစ္ခုမွမရွိ။ ကိုယ္႔ ေလွ်ာ္တတ္တဲ႔ အက်င္႔ေတြ ပတ္၀န္းက်င္ကို ပစ္ေပါက္ေနမိ။ ေသခ်ာတယ္ ကိုယ္တစ္ခုခုျဖစ္ေနမိျပီထင္တာပဲ။ ေနာက္ထပ္ ျဖစ္လာမယ္႔ အက်ိဳးဆက္ေတြ ေတြးၾကည္႔ေတာ႔ ပိုမို စိတ္ေလးလံတယ္။ ေတာ္ျပီ မစဥ္းစားေတာ႔ဘူး လို႔ ေတြးေပမယ္႔။ အဲဒီအျဖစ္ကေလးက စိတ္နံရံမွာ အေမွးေလး တစ္ခုလို တြယ္ကပ္ ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ဳပ္တို႔ ထိပ္ခတ္နာ ျဖစ္ရင္ ႏွာေခါင္းနဲ႔ အာေခါင္ ထိပ္မွာ သလိပ္ဖတ္ကေလး က အသက္ရႈ သြင္း/ထုတ္တိုင္းမွာ ေလရဲ႕ထိခတ္မႈ႕ေၾကာင္႔ လႈပ္ရွားသြားတဲ႔ အခါ သလိပ္ဖတ္ ကပ္ေနတဲ႔ နံရံက ယားယံမႈ႕ေ၀ဒနာကို ျဖစ္ေပၚေစသလို ေပါ႔။ အခုေတာ႔ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ သက္သာ ရဲ႕လားေတြးမိတယ္။ သက္သာရာ ရ ေအာင္ ေလွ်ာ္ပစ္လိုက္တဲ႔ ကိစၥတစ္ခုရဲ႕ သက္သာရာ ရတဲ႔ ခံစားမႈ႕က က်ဳပ္ကို လာလာေႏွာက္ယွက္ ေနတယ္။ ထိပ္ခတ္နာ ျဖစ္တဲ႔ အခါ က်ဳပ္ရဲ႕ အာေခါင္ကို လႈပ္ၾကည္႔တယ္ ႏွာေခါင္းထိပ္ပိုင္း အတြင္းနံရံကို လႈပ္ၾကည္႔တယ္။ အဲဒီအခါ နားထဲကေန “တဗ်စ္ဗ်စ္ ” အသံၾကားတယ္။ ဒီလိုပဲ အေမွးတစ္ခုခု စိတ္မွာ လာကပ္ေတာ႔ စိတ္က ရိုးတိုးရိပ္တိတ္ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခုခုအတြင္းပိိုင္းနံရံေတြကို လႈပ္ၾကည္႔တယ္။ “တဗ်စ္ဗ်စ္” လိုလို “တက်စ္က်စ္” လိုလို အသံေတြကိုၾကားရတယ္။ အဲဒီလို က်ဳပ္ဘာသာ နံရံေတြကို လႈပ္ေနမိတာနဲ႔ အသံေတြ မျဖစ္စေလာက္ေလး ေတြ ျမည္ေအာင္ လုပ္ေနမိတာ ေတြ ဘယ္ေလာက္ ၾကာခဲ႔ျပီလဲ မသိပါဘူး။ က်ဳပ္လႈပ္ေနတယ္။ လႈပ္တိုင္းလည္း အသံေတြ ျမည္ေနတယ္။ သတိထား မိသလိုလို မထားမိသလိုလိုပါပဲ။ အခုေတာ႔ က်ဳပ္ အိပ္ေပ်ာ္ခ်င္သလို ျဖစ္လာတယ္။ မၾကာခင္ အိပ္ေပ်ာ္ေတာ႔မယ္ ဆိုတာ သိေပမယ္႔ ။ က်ဳပ္ ႏွာေခါင္း အတြင္းပိုင္း ထိပ္နံရံေတြကို လႈပ္ေနမိတယ္ ။ တဗ်စ္ဗ်စ္ အသံေတြလည္း နားထဲက ၾကားတယ္..။


ေက်ာ္ညိဳေသြး
www.facebook.com/Mg.KNT