ေခ်ာကလက္အက္ေဆး

ေခ်ာကလက္အက္ေဆး
gravatar

ခ်စ္ရေသာ ေၾကာင္ကေလး



ခ်စ္ရေသာ ေၾကာင္ကေလး


ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္အခါက ေက်ာင္းတြင္ စာစီစာကံုးမ်ား ေရးေသာ အခါ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ရိုးရိုးၾကီး ေရးေလ႔ရွိၾကသည္။ ထိုစဥ္က ေက်ာင္း စာသင္စနစ္မ်ား မွားယြင္းမႈ ေၾကာင္႔ စာဖတ္အား အေပၚမူတည္ကာ ဥာဏ္ကြန္႔ျမဴးမႈ၌ တည္မွီကာ ခ်ဲ႕ထြင္ ေရးသားရမည္႔ ျမန္မာစာ ကို ကၽြမ္းက်င္မႈ မရရွိခဲ႔ပဲ ၊ ႏႈတ္တိုက္ က်က္မွတ္သည္႔ အက်င္႔ သာ ရရွိခဲ႔ျခင္းေၾကာင္႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုအား ေရးသားရမည္ ဆိုပါက ေတာင္ေတာင္အီအီ စဥ္းစားကာ တည္႔မတ္စြာ ခ်ေရးျခင္း ကိုသာ ျပဳလုပ္ခဲ႔ၾကသည္။ ထိုစဥ္က သြယ္၀ိုက္၍ ေရးသားျခင္း အမႈ ၊ စာ တန္ဆာဆင္မႈ တို႔ကို မျပဳလုပ္တတ္ခဲ႔ေပ။

မ်ားေသာ အားျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွ သူငယ္ခ်င္းအမ်ား စု တြင္ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ အျဖစ္မ်ား ႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႕ ခဲ႔ၾကရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္ေသာ ရပ္ကြက္ ၊ ပတ္၀န္းက်င္ ၊ လူမႈ စရိုက္ အေျခအေန မွာ လည္း ပညာေရးကို အေလးထားေသာ ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးကလည္း မဟုတ္ ၊ ေပါင္သင္းမိေသာ အေပါင္းအသင္း မ်ားမွာလည္း ပညာေရး ကို အေလးေပးေသာ အေျခအေန မွ လာသည္မဟုတ္ျခင္း ေၾကာင္႔ စေသာ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ား ေပါင္းစည္းကာျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဧ။္ ငယ္စဥ္ဘ၀တြင္ ေက်ာင္းတြင္း ျမန္မာစာ ေရးသားမႈ သည္လည္း ညံ႔ဖ်င္းခဲ႔ရေတာ႔သည္။ ဟိုဘက္လွည္႔ ဒီဘက္လွည္႔ အေျခအေနမ်ားျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဧ။္ ပညာသင္ၾကားခြင္႔ ဟာ ေက်ာက္စက္ေရမ်ား တစ္စိမ္႔စိမ္႔က်လာျခင္းကို စုေစာင္းထားသကဲ႔သို႔ ေအာင္႔အည္း သည္းခံကာ ၊ အေျခအေနတစ္ခုကို လြန္ေျမာက္၍ ေက်ာင္းျပီး ေသာ အခ်ိန္ ကို ေရာက္မွ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗီဇ ႏွင္႔ သက္ဆိုင္ေသာ လမ္းမ်ားကို ေလွ်ာက္လွမ္းရေသာ အခ်ိန္တြင္မွ ျမန္မာစာ အေရးအသား ကို တိုးတက္ လာ ေအာင္ ေလ႔လာ သင္ယူ ရင္း ျပင္ဆင္စရာ ရွိသည္မ်ားကို ကို ျပင္ဆင္ခဲ႔ရေတာ႔သည္။ ဒီအေၾကာင္း ကိစၥမ်ား ကို ေျပာေနရျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဧ။္ ငယ္စဥ္ကာလ တြင္ ရွင္သန္ခဲ႔ရေသာ အေျခအေန ၌ လူမမယ္ ကေလး တစ္ေယာက္ ဧ။္ ရွင္သန္မႈ ႏွင္႔ စာတတ္ေျမာက္မႈ အတြက္ ပတ္၀န္းက်င္ ဆိုသည္မွာ အထူးပဲ လိုအပ္လွေၾကာင္း ကို ေျပာဆို လိုျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အရြယ္တစ္ခုတြင္ လိုအပ္ေသာ အသိဥာဏ္ပညာ သည္ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ တြင္ ရွိေသာ အေျခအေန မ်ားဧ။္ အေထာက္အပံ႔ မ်ား အေနျဖင္႔ လိုအပ္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းကို ဆိုလိုျခင္းပင္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္က ေက်ာင္းစာစီစာကံုး တစ္ခု ေရး ေသာအခါ တြင္ ဥပမာ အားျဖင္႔ အိမ္က ေၾကာင္မ်ား အေၾကာင္း ကို ေရးၾက မည္ ဆိုပါက…“ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္တြင္ ေၾကာင္မ်ား ရွိပါသည္။ အိမ္တြင္ ရွိေသာ ေၾကာင္အားလံုးမွာ စုစုေပါင္း အေကာင္ ၂၀ ရွိပါသည္။ ထိုေၾကာင္မ်ား ထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္ဆံုး ေၾကာင္မွာ ဘိုဘို ျဖစ္ပါသည္။”  စသည္ျဖင္႔ ေရးၾကလိမ္႔မည္။ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ထို အေျခအေန မွ ေက်ာ္လြန္ျပီး ယခုအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီထက္ ေခ်ာမြတ္ လွပ စြာ ေရးသား တတ္ခဲ႔ျပီ။ ထိုသို႔ ေရးသားႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ဆိုေသာ ကေလး တစ္ေယာက္ ဧ။္ လူလားေျမာက္လာမႈ တြင္ ျခံရံခဲ႔ေသာ ေကာင္းမြန္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္ ၊ ထို ပတ္၀န္းက်င္ တြင္ က်ေရာက္လာမႈ ႏွင္႔ ေကာင္းမြန္ေသာ အေထာက္အပံ႔ မ်ား ေပးႏိုင္သည္႔ ပတ္၀န္းက်င္ ရွိ သက္ရွိ ၊ သက္မဲ႔ မ်ားဧ။္ ေက်းဇူးျပဳမႈ ေၾကာင္႔ ဟု သာ ဆိုခ်င္ပါသည္။


ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္သည္ စာစီစာကံုး အေရးညံ႔သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ႔ေသာေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ တြင္ ေရးစရာ စာစီစာကံုး ဆိုသည္မွာလည္း မရွိခဲ႔။ တစ္ခါတစ္ေလ မျဖစ္မေန ေရးရမည္ ဆိုလွ်င္ အိမ္တြင္ မရွိေသာ ေၾကာင္ကေလးမ်ား ကို စိတ္ကူး၍ “ေၾကာင္ကေလး ေရႊ၀ါ” ဆိုတာမ်ိဳးကိုပင္ ေရးခဲ႔ရေတာ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ နည္းတူ အျခားေသာ ကေလးမ်ားလည္း အတူတူပင္  ျဖစ္ခဲ႔လိမ္႔မည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္။ ဟုတ္သည္။ ထိုစဥ္ အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင္႔ အိမ္တြင္ ရွိေသာ ေၾကာင္ကေလးမ်ား အေၾကာင္းေရးမည္ ဆိုလွ်င္ ေၾကာင္ကေလး ေရႊ၀ါ ဟု သာ ေရးခဲ႔ၾကသည္။ ေၾကာင္မ်ားသည္ တကယ္တမ္းေတာ႔ အ၀ါေရာင္ တစ္မ်ိဳးတစ္စားတည္း ရွိသည္မဟုတ္။ မည္သို႔ ဆိုေစ ထိုစဥ္တုန္းက ေတာ႔ ေၾကာင္ သည္ မ်က္စိထဲ တန္းခနဲ ျမင္ေစသည္မွာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေၾကာင္မ်ားပင္။


ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္တြင္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ေရာက္လာသည္ မွ စ၍ အခုအခ်ိန္အထိ ဆိုလွ်င္ ေၾကာင္မ်ား အေကာင္ သံုးဆယ္ ခန္႔ ေမြးျမဴ ခဲ႔သည္။ အိမ္သို႔ အမွတ္မထင္ မေတာ္တဆ ေရာက္ လာခဲ႔ေသာ ေၾကာင္သည္ ေၾကာင္မေလး တစ္ေကာင္ျဖစ္၍ ထိုေၾကာင္ကေလး သည္ လည္း ေရႊ၀ါေရာင္ ေၾကာင္ကေလး တစ္ေကာင္ပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထို ေၾကာင္ကေလးကို မူ ေရႊ၀ါ ဟု အမည္ မေပးျဖစ္ပဲ။ ပန္ပန္ ဟု အမည္ ေပးခဲ႔သည္။ ထူးဆန္းသည္ ဟု ဆိုခ်င္က ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ထိုေၾကာင္မေလး ဧ။္ အေရွ႕တြင္ ေပါက္ေပါက္ဟု ေခၚေသာ ေၾကာင္ထီးကေလး တစ္ေကာင္ ေမြးခဲ႔ဖူးေသာေၾကာင္႔ ေပါက္ေပါက္ အိမ္က ထြက္ေျပးသြား၍ လြမ္းဆြတ္မဆံုး ျဖစ္ေနေသာ အခ်ိန္ႏွင္႔ အခ်ိန္ကိုက္ေရာက္ရွိလာေသာ ေၾကာင္မကေလးကို ေမာင္ႏွမ ကဲ႔သို႔ နာမည္ မတိမ္းမယိမ္း ေပးခ်င္ေသာ ဆႏၵေၾကာင္႔ တစ္အိမ္သားလံုး မွ ပန္ပန္ဟု ေခၚခဲ႔ျခင္းပင္။ ပန္ပန္ ေရာက္ခါစတြင္ က်ံဳလွီသည္ ။ သို႔ေသာ္လည္း အစားအေသာက္ မွန္ေသာေၾကာင္႔ တျဖည္းျဖည္း လွပ ၀ါ၀င္းေသာ ေၾကာင္ကေလး တစ္ေကာင္ ျဖစ္လာ ခဲ႔သည္။ အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္၍ ပန္ပန္ ကိုယ္၀န္ ေဆာင္ျပီး ေနာက္ ေၾကာင္ကေလး ငါး ေကာင္ ေမြးသည္။ ထိုေၾကာင္ကေလး မ်ားကိုလည္း တစ္အိမ္လံုးမွ ၀ိုင္း၀န္း၍ ခ်စ္ရျပန္သည္။ ေနာက္မ်ားတစ္ဖန္ တစ္ရာသီး ျပီးေသာအခါ ေနာက္ထပ္ ထပ္မံ၍ ေမြးေသာ ဆက္ကန္းဂ်န္နေရးရွင္းဟု ေခၚဆိုရမည္႔ ဒုတိယ အသုတ္ ပန္ပန္မ်ိဳးဆက္ မ်ားလည္း ငါးေကာင္ ေမြးျပန္ေတာ႔သည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ အိမ္တြင္ စာေပါင္းသိုက္ မဟုတ္ေသာ ေၾကာင္ ေပါင္းသိုက္ၾကီး ျဖစ္လာေတာ႔သည္။ ေၾကာင္ကမ်ား ၊ ေၾကာင္ေခ်းပါ ၊ ေၾကာင္ပ်ံလႊား ၊ ေၾကာင္ ဖိုက္တင္ ၊ ေၾကာင္ ခ်ီး နံ႔ စသည္ျဖင္႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး စံုလာေလေတာ႔သည္။
            ထိုမွ်မက ေသာ အေျခအေနမ်ား သည္လည္း ရွိေသးသည္။ အဆိုးဆံုးမွာ ေၾကာင္ ရာသီ မ်ားတြင္ ေၾကာင္ထီး ေၾကာင္ မ ေတြ႕ဆံုခိုက္ ေအာ္ျမည္ေသာ အသံဗလံမ်ားသည္ ညဥ္႔နက္ သန္းေခါင္ယံ အခ်ိန္တြင္ ဆူညံပြက္ေလာ ရိုက္ေနေလေတာ႔သည္။ ပကတိ ျငိမ္သက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ခ်စ္စရာေကာင္းစြာ ေသာ ဘိုဘို ၊ တာတာ ၊ ပိစိေကြး ၊ ကဲကဲ စေသာ ေၾကာင္ထီးမ်ားသည္ အိမ္တြင္ ရွိသည္ျဖစ္ရာ ေၾကာင္မမ်ား ႏွင္႔ တူနယ္တယ္႔နယ္ ေျဗာင္ ၾကေလေသာ အခါ ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲ ဒုန္စိုင္းဆြဲၾကေလေတာ႔သည္။ အေဖလည္း အိပ္မရ ၊ ေဘးတြင္ အိပ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္မရ ၊ အေမကား စိတ္ပ်က္ ၊ ညီမေလးကား ဒိန္ေနေလျပီ။ သို႔ေသာ္လည္း မတတ္ႏိုင္ ထပ္ခိုး ထရံၾကားတြင္ မာန္ဖီလွ်က္ စံုဆန္စီ ေနၾကေသာ ေၾကာင္မ်ား ေၾကာင္႔ တစ္အိမ္လံုး စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ ထ၍ ထိုင္ရေသာ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ၾကရေလသည္။


အိမ္တြင္ ေၾကာင္ခ်စ္သူက ညီမေလး ၊ ေၾကာင္ေသးေသးေလးမ်ားေမြးလွ်င္ သားကေလး ၊ သမီးကေလးဟု ေခ်ာ႔ျမွဴသူက အေမ ၊ ေၾကာင္ကိစၥ ဒိုင္ခံ လုပ္ရသူက အေဖ ပင္ျဖစ္ေတာ႔သည္။ ေၾကာင္မ မ်ားက ေမြးေသာ ကေလးေသးေသးေလးမ်ားကို ပုဆိုးခင္း၍ အေဖ႔မွာ ထမင္းစာအုပ္ေဆာင္းကို ေၾကာင္ ျခင္ေထာင္လုပ္ကာ ေၾကာင္ ေဘဘီေလးမ်ားကို သိပ္ရသည္။ ေလွ်ာက္သြားေနေသာ ေၾကာင္အေမ ျဖစ္သူက လာ၍ အုပ္ေဆာင္းနား လာေအာ္လွ်င္ အေဖမွာညၾကီးမင္းၾကီး ထကာ ေၾကာင္မ ႏို႔တိုက္ရန္ အတြက္ အုပ္ေဆာင္း ဖြင္႔ေပးကာ ေၾကာင္ကေလးမ်ား ကို ႏို႔တိုက္ေစရဧ။္ ။ ႏို႔တိုက္ျပီး ေၾကာင္အေမၾကီးက ဗိုက္ဆာပါက အစာ ထေကၽြးရဧ။္ ။ ေၾကာင္မ်ား အတြက္ အေဖသည္ သူဧ။္ တစ္ပတ္စာ အသံုးစားရိတ္မ်ားထဲမွ ခြဲ၍ ေၾကာင္မ်ားအတြက္ တစ္ေန႔လွ်င္ ငါးရာက်ပ္ေပးရေသာ ေၾကာင္စာ ထုပ္ကေလးမ်ား ကို သူ႔အလုပ္သြားလွ်င္ လြယ္ သည္႔ ေဘးလြယ္အိတ္ ထဲတြင္ ထည္႔၍ အိမ္အျပန္တြင္ ၀ယ္လာေလသည္။ သူသည္ မနက္ခင္း ေဆးလိပ္လည္း ေလွ်ာ႔ရသည္ ။ လက္ဖက္ရည္ လည္း ေလွ်ာ႔ရသည္။ ေၾကာင္ကေလးမ်ား သူ၀ယ္လာသည္႔ ေၾကာင္စာကေလးမ်ား ကို အငမ္းမရ စားေသာက္ေန လွ်င္ သူသေဘာက်သည္။ ထိုသို႔ ေကၽြးေမြးရျခင္းသည္ပင္လွ်င္ သူသီသန္႔ လုပ္စရာမလုို ေသာ ဒါနျပဳျခင္းဟု မွတ္ယူသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္႔ ကို ေျပာျပဖူးသည္။  အေဖသည္ ေစာေစာ အိပ္၍သာ ေတာ္ေတာ႔သည္။ တစ္ညလွ်င္ ေၾကာင္ကိစၥ ျဖင္႔ တစ္ညလံုး အခ်ိန္ၾကာၾကာမအိပ္ရ။ မနက္ မိုးလင္း လွ်င္လည္း အေဖမွာ မနက္ခင္းေစာေစာ ထ၍ တံတားေပၚသို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေလသည္။ ညဘက္ ဆယ္နာရီေလာက္ အိပ္၍ မနက္ငါးနာရီ ထေသာ လူၾကီး တစ္ေယာက္ အဖို႔ ညလယ္ပိုင္းတြင္ သံုးေလးနာရီေလာက္ ေၾကာင္ကိစၥ ရႈပ္နသျဖင္႔ မအိပ္ရေလေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္႔ အေဖမွာ က်န္းမာေရး ထိခိုက္လာေတာ႔သည္။


ထို႔အျပင္ အေမမွာလည္း ေၾကာင္မ်ား ေၾကာင္႔ ေကာင္းစြာ ညမအိပ္ရေသာ ညမ်ားတြင္ မနက္ခင္းေစာေစာထ၍ အေဖ႔ ထမင္းခ်ိဳင္႔အတြက္ ျပင္ဆင္ ခ်က္ျပဳတ္ရေလ ေသာအခါ စိတ္တို ေဒါသထြက္ကာ ေၾကာင္မ်ားအေပၚတြင္ စိတ္ အခန္႔မသင္႔လွ်င္ မသင္႔တိုင္း ၾကိမ္းေမာင္း၍သာ ေနေလေတာ႔သည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ခ်စ္၍ ေမြးထားေသာ ေၾကာင္ကေလးမ်ားမွာ လူဧ။္ အလိုက္ကို မသိ ၊ တိရိစာၦန္သာျဖစ္၍ သူတို႔ဧ။္ သဘာ၀ အေလွ်ာက္ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ၾကမည္ပင္။ ထို႔ေၾကာင္႔လည္း အေဖမွာ သူဧ။္ သားသမီးလို ခ်စ္ခင္ရေသာ ေၾကာင္ကေလးမ်ား ကို တမ်ိဳးတစ္ဖံု စီမံရေတာ႔သည္။ သားသမီးကဲ႔သို႔ ခ်စ္၍ ေၾကာင္မမယ္ေလးမ်ားကို ျခင္ေထာင္ထဲတြင္ပင္ ထည္႔၍ သိပ္တတ္ေသာ အေဖသည္ တစ္ေန႔ေသာ မနက္ခင္း ငါးနာရီတြင္ အိမ္တြင္ ရွိေသာ ေၾကာင္မ်ား အနက္မွ ဘိုဘိုဟု ေခၚေသာ ေၾကာင္ထီးကေလး ကို ၾကိမ္ျခင္းျဖင္႔ ထည္႔သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူေကၽြးေလ႔ရွိေသာ ေၾကာင္စာကေလးမ်ား ကို ၾကိမ္ျခင္း အတြင္း ထည္႔ကာ ဘိုဘိုကေလး ေၾကာင္စာမ်ား စားေနေသာ အခါ ျခင္းေတာင္းကို အလံု ပိတ္ကာ အိမ္ႏွင္႔ ေ၀းေသာ ေနရာ တစ္ခုတြင္ သြားေရာက္၍ ဖြင္႔ခ် လိုက္ေလသည္။ ဘိုဘို ႏွင္႔ ေၾကာင္စာမ်ား ျခင္းေတာင္းထဲမွ ထြက္က်ေသာ အခါ နဂိုကနည္းက အစားၾကီးေသာ ဘိုဘိုမွာ ထြက္က်လာေသာ တစ္ေစ႔ ႏွစ္ေစ႔ ခန္႔ ေၾကာင္စာေလးမ်ားကို အငမ္းမရ ေကာက္ယူ စားေသာက္ျပီးေနာက္ ဟိုၾကည္႔ဒီၾကည္႔ လုပ္ေလသည္။ အေဖလည္း ထိုေနရာမွ လွည္႔ ထြက္လာေသာ္ ဘိုဘိုမွာ အေဖ႔ေနာက္မွ ကပ္လိုက္လာသျဖင္႔ အေဖက ဘိုဘို႔ ကို ေျခာက္လွန္႔ လႊတ္ေသာအခါ ဘိုဘိုမွာ အေမွာင္တြင္းတုိ႔ ထြက္ေျပးသြားေတာ႔သည္။


ေနာက္ေန႔ မနက္မ်ားတြင္ လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွင္႔ အခင္မင္ဆံုးျဖစ္သည္႔ ေကြကာဟု အမည္ ေပးထားသည္႔ ေၾကာင္ျဖ၀ါက်ား ကေလးကို အေဖက ထိုနည္းအတိုင္း ေခၚေဆာင္ျပီး ထားခဲ႔ျခင္း ျဖင္႔ လည္းေကာင္း ၊ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ တာတာ ကို လည္းေကာင္း ၊ ပိစိေကြးကို လည္းေကာင္း ထိုနည္းတူစြာ ပစ္ခဲ႔ေလေတာ႔သည္။ တစ္ေန႔ မနက္ခင္းပိုင္းတြင္ အေဖသည္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ကို ပစ္ရင္း သံေယာဇဥ္စိတ္က မျပတ္ႏိုင္သည္႔အလား သူ ပစ္ခဲ႔သည္႔ ေနရာ အေရာက္ ဟိုၾကည္႔ ဒီၾကည္႔ လုပ္ရာတြင္ ေၾကာင္ တစ္ေကာင္မွာ သူ႔ဆီသို႔ ေျပးလာ၍ တေညာင္ေညာင္ ႏွင္႔ ျဖစ္ေ၍ ၾကည္႔ေလေသာ အခါ ထိုေၾကာင္ကေလးမွာ ေကြကာဟု ေခၚသည္႔ အရင္ေန႔က ပစ္ခဲ႔သည္႔ ေၾကာင္ကေလး ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ေလသည္။ ေကြကာသည္ အေဖ႔ ေျခေထာက္ကို ပြတ္သပ္ေနသည္။ အေဖသည္ စိတ္က မခိုင္ ေကြကာ႔ကို ေပြ႔ပိုက္၍ အိမ္ကို ျပန္ခဲ႔သည္။


မနက္ခင္းေစာေစာစီးစီး ေကြကာကိုေတြ႕၍ အံၾသမိသျဖင္႔ အေဖ႔ကို ေမးေသာအခါတြင္ အိမ္ေရွ႕ တြင္ ေရာက္ေနေသာေၾကာင္႔ အိမ္ထဲ ေခၚသြင္း ထားေၾကာင္း အေဖက ေျပာသည္။ အမွန္မွာ အေပၚက ဆိုသည္႔ အတိုင္း ပင္ ။ အေမက အိမ္တြင္ ေၾကာင္ထီးမ်ား မရွိေစလို။ ထို႔ေၾကာင္႔အေဖလည္း သူ႔ဘာသာသူ အိမ္ကို မွတ္မိ၍ ျပန္လာသည္ ဟု ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းကိုလည္း အေဖက ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္႔ အား တိုးတိုးကေလး ျပန္ေျပာျပေလသည္။


မၾကာပါေခ်။ ေၾကာင္ရာသီကား မျပီး ေသး၍ ေကြကာ သည္ ထံုးစံအတိုင္း ေသာင္းက်န္း ျပန္ေသာ အခါ အေဖလည္း မတတ္ႏိုင္ ေကြကာ႔ကို ေခၚ၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ႏွင္႔ ေ၀းေသာ ၊ သူျပန္၍ မလာႏိုင္ေလာက္ေသာ ေနရာတြင္ တဖန္သြား၍ ပစ္ျပန္ေတာ႔သည္။


ကၽြန္ေတာ္သည္ အိမ္တြင္ ဘိုဘို ျပီးလွ်င္ ၊ ေကြကာ႔ကို အခ်စ္ဆံုး ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ပ်ဴတာ သံုး ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ ေကြကာသည္ ကၽြန္ေတာ္႔ ကြန္ပ်ဴတာ တင္သည္႔ စကၠဴပံုးကေလး ႏွင္႔ တင္ပ်ဥ္ေခြထိုင္သည္႔ ေျခသားလံုး ၾကားထဲတြင္ တိုးေ၀ွ႕၍ အိပ္တတ္သည္။ ဖယ္ထုတ္ေသာ္လည္း မရ ၊ ဖယ္ထုတ္ေသာ တင္ပ်ဥ္ေခြထဲ၀င္၍ ေခြေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ေကြကာ႔ကို မပစ္ေစခ်င္ ၊ ထို႔ အတူ အေဖသည္လည္း ပစ္ခ်င္မည္မဟုတ္။ ေသးေသးေကြးေကြး ေၾကာင္ပိစိေလး ဘ၀ကတည္းက မ်က္စိေရွ႕တြင္  တုန္ခ်ိခ်ိျဖင္႔ သြားလာေနသည္ကို ျမင္ခဲ႔ျပီး အရြယ္ ေရာက္ေသာ္လည္း တယုတယ ေမြးျမဴခဲ႔ရသည္႔အျပင္ သားသမီး ပမာ ေစာင္႔ေရွာက္ခဲ႔ရေသာ သတၱ၀ါ ကေလးမ်ားကို အေဖသည္ ျမဴမ်ား ဆိုင္းေနေသာ မနက္ခင္း အေမွာင္ထဲတြင္ သြားေရာက္၍ ပစ္ထား ခဲ႔ရသည္။ ေနာက္ပိုင္း တြင္ ေၾကာင္ကေလးသည္ မည္သို႔ မ်က္စိလည္ေနမည္။ အားငယ္ေနမည္ကို မ်က္စိစံုမွိတ္ ကာ စိတ္ျဖတ္ကာျဖင္႔ ျပန္လာခဲ႔ရေသာ အေဖ႔ ရင္ထဲ ေကာင္းမည္ မဟုတ္ဆိုသည္ ကို ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးပင္။

မည္သို႔ဆိုေစ အေဖသည္ သူပစ္ခဲ႔ေသာ ေၾကာင္ကေလးမ်ားကို မနက္ခင္းလမ္းေလွ်ာက္တိုင္း ပစ္ခဲ႔သည္႔ ေနရာတြင္ ျပန္မ်ား ေတြ႕မလား ဟူသည္႔ စိတ္ျဖင္႔ အနီးအနား တစ္၀ုိက္ကို လိုက္၍ ၾကည္႔ေနခဲ႔သည္ဟု ဆိုဧ။္ ။ သို႔ေသာ္လည္း ေၾကာင္ကေလးမ်ား ကို မေတြ႕။ တစ္ခါတြင္မူ ကဲကဲ ဟု ေခၚသည္႔ ၊ ေကြကာ ႏွင္႔ တတြဲတြဲ လုပ္ေနတတ္သည္႔ ေၾကာင္ကေလးမွာ အိမ္တအိမ္ဧ။္ ေရွ႕တြင္ တျခားေၾကာင္မ်ား ႏွင္႔ ရွိေနသည္ ကို ေတြ႕ခဲ႔သည္ဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တျခားေၾကာင္မ်ား ႏွင္႔ မေရာပဲ ငုတ္တုပ္သာ ထိုင္ေနသည္ ဟု အေဖ႔ ျပန္ေျပာျပခ်က္အရ သိရသည္။

“သူတို႔ေတြကို ပစ္ခဲ႔တာ အဆင္ေျပပါ႔မလား။ သူတို႔ အစာမွ ေသခ်ာစားရပါ႔မလား” ဟု စိတ္ထဲမွ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္။ ေတြးမိသည္႔ အတိုင္းလည္း အေဖ႔ကို ေျပာျပျဖစ္ခဲ႔သည္။ အိမ္တြင္ သူတို႔ ေနစဥ္က သားကေလး ၊ သမီးကေလး ဟု စိတ္ထဲက မွတ္ယူလွ်က္ ေန႔စဥ္ အစာ ႏွင္႔ ေရေကာင္းေရသန္႔ မျပတ္ခဲ႔ ။ ငယ္စဥ္ အခ်ိန္တြင္ အုပ္ေဆာင္းကေလး အုပ္ကာ ေအာက္ခံ ဂ်ာနယ္အခင္းေလးမ်ား ျဖင္႔ ေႏြးေထြးစြာ သိပ္ခဲ႔သည္။ အရြယ္အေတာ္ၾကီးေသာအခါ အေဖ႔ျခင္ေထာင္ နံေဘးတြင္ လည္းေကာင္း ၊ ျခင္ေထာင္ေပၚ တြင္ ပုခက္ထဲ၌ အိပ္သလို အိပ္၍ လည္းေကာင္း ဇိမ္က်က် အိပ္ရသည္။ ေအးေသာ ည ႏွင္႔ မနက္မ်ားသည္။ တာတာ ၊ ကဲကဲ ၊ ေကြကာ ႏွင္႔ ပိစိေကြးတို႔သည္ မည္သည္႔ အရပ္၌ ေအးစိမ္႔ေသာ ရာသီဥတုဒါဏ္ ၾကားတြင္ ႏိုးတစ္၀က္ ျဖင္႔ အိပ္စက္ရမည္နည္း။ အိမ္တစ္အိမ္ဧ။္ ေအးစက္ေသာ ၾကမ္းျပင္ ေပၚမွာလား ၊ သူတို႔အတြက္ ေႏြးေထြးမည္ဟု ယူဆရေသာ ပီနံအိတ္ အစုတ္ထဲတြင္ တိုးေ၀ွ႕ေနမည္လား မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေၾကာင္ထီးကေလး ေလးေကာင္သည္ တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီတြင္ ရွိေနေတာ႔မည္။

“ငါလည္း ေတြးပါတယ္။ သူတို႔ကို ပစ္ေတာ႔မယ္လို႔ စဥ္းစားမိတဲ႔ အခါ သူတို႔ အတြက္ ခိုလံႈစရာ ရႏိုင္ေကာင္းေလာက္တဲ႔ ၊ သူတို႔ကို လက္ခံႏိုင္ေလာက္တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ ကိုပဲ ေသခ်ာစဥ္းစားျပီး အဲဒီေနရာ အနီးတ၀ိုက္မွာပဲ ပစ္ခဲ႔တာ”  ဟု အေဖက ဆိုသည္။

သံေယာဇဥ္ျဖစ္၍ စိတ္မေကာင္းေသာ္လည္း ထိုေၾကာင္ကေလး ေလးေကာင္ကို ေကာင္းမြန္စြာ ရွိေနေစရန္ ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းမိသည္။ တစ္ေန႔မွ ေမ႔မရခဲ႔။ အနားတြင္ တိုးေ၀ွ႕တတ္ေသာ ၊ ရိုက္ေတာ႔မည္ ဟန္ျပင္လွ်င္ ေခါင္းပုကာ ေၾကာက္တတ္ေသာ ၊ တစ္ခါတစ္ေလ သူတို႔ သြားမ်ားျဖင္႔ ကစားကာ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားကို ကိုက္တတ္ေသာ ၊ လက္သည္းကေလးမ်ားျဖင္႔ ကုတ္ျခစ္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ နာက်င္ရေသာ ေၾကာင္ကေလးမ်ားကို ရင္နာစြာျဖင္႔ စြန္႔လႊတ္ လိုက္ရသည္။ ထို႔အတူ ကိုယ္တိုင္ စြန္႔ပစ္ကာ ေက်ာခိုင္းလာခဲ႔ရေသာ အေဖသည္လည္း ထိုေၾကာင္ကေလးမ်ား အတြက္ တစ္စံုတစ္ရာ ထိခိုက္ခံစားရမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ မည္သို႔မွ် မတတ္ႏိုင္ေသာ အခါတြင္ ပစ္ခဲ႔ရသည္႔ ေၾကာင္ကေလးမ်ား အတြက္ သူတို႔ ခိုနားရာ ေသခ်ာသည္႔ အေျခအေန ပတ္၀န္းက်င္ ကို တြက္ခ်က္ျပီး ပစ္ခဲ႔ရသည္ဟု အေဖကကၽြန္ေတာ္႔ကိုေျပာသည္။

ဟုတ္ပါသည္။ ေၾကာင္ကေလးမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေန၍ ၊ ကေလးဟု သတ္မွတ္ေသာ္လည္း အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိေတာ႔ အရြယ္ေရာက္ခဲ႔ျပီ ျဖစ္သည္။ ထို႔အတြက္ စြန္႔လႊတ္ရေတာ႔ မည္႔ အေျခအေနတြင္ လည္း အေဖ ေျပာသလို ပတ္၀န္းက်င္ ေကာင္း တစ္ခုတြင္ ရွင္သန္သြား ရန္ လိုအပ္သည္။ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္း စိတ္လက္ခ်မ္းသာ ျဖင္႔ ကစားခုန္စား ျပဳလုပ္ႏိုင္မည္႔ ေနရာမ်ိဳးတြင္ လည္းေကာင္း ၊ အစာေရစာ ေပါမ်ားသည္႔ ေနရာမ်ိဳးတြင္ လည္းေကာင္း ၊ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေလာက္ မခ်စ္ခင္ႏိုင္ေသာ္လည္း မရက္စက္ သည္႔ သူဧ။္ လက္ထဲ တြင္ လည္းေကာင္း ရွိေနဖို႔ လိုအပ္သည္။ သို႔မွသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္နာနာျဖင္႔ စြန္႔လႊတ္ခဲ႔ရက်ိဳး ၊ ထားရစ္ခဲ႔ရ က်ိဳးနပ္ေပလိမ္႔မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္။ မေတာ္၍ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ေၾကာင္ကေလး တစ္ေကာင္ ကို ပစ္ခဲ႔ရမည္ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ငိုေၾကြးရေပလိမ္႔မည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကဲ႔သို႔ သူ႔ အေပၚ ကို ယုယႏိုင္ပါမည္လား။ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ်ရေသာ အေျခအေနတြင္ ထားရစ္ခဲ႔ခ်င္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ေၾကာင္ကေလးကို စိတ္မထင္ လွ်င္ မထင္သလို ေျချဖင္႔ ကန္လို႔ကန္ ၊ တုတ္ျဖင္႔ ရိုက္လို ရိုက္ လုပ္သည္႔ ပတ္၀န္းက်င္ ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ ေၾကာင္ကေလးကို ထိခိုက္ခံစားရေအာင္ လုပ္သူမ်ားဧ။္ လက္တြင္းသို႔ က်ေရာက္မည္႔ အျဖစ္မ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္ မလိုလား၊ ထိုသူမ်ိဳး ထံသို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ေၾကာင္ကေလး ေရာက္ျပီး ထိတ္လန္႔ ကာ စိတၱဇ ျဖစ္ရမည္ ကို သိရပါက ကၽြန္ေတာ္ ရင္က်ိဳး ရေပလိမ္႔မည္။ ထိုသို႔ေသာ အျဖစ္မ်ိဳးကို က်ေရာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္မဖန္တီးလိုပါေခ်။




ေက်ာ္ညိဳေသြး